Posts Tagged ‘greek poem’

Tasos Livaditis_Vanilla

SILENT FACES

“Don’t go”, I say to him, but he had already started along with
the other convicts; he only left behind his hand that often held me
by the edge of the bridge; a sick horse was rotting away on the side
of the road and at night I would hear the weathervane helping it to
turn to the other side
I remembered the first night when we buried father — oh, how
I hated him for the role of the servant he played, opening our door
to the great darkness
forlornness and only the cracked walls made visible the horrible
silent faces we often pass by.
There I lived so lonely that I heard the other voices and when
night came the dead stole my blanket and lied outside the door
until the new day broke and the rooster’s call was crucified
over my body.

ΒΟΥΒΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

“Μή φεύγεις” του λέω, μα εκείνος είχε κιόλας ξεκινήσει με τους
άλλους καταδίκους, μου άφησε μόνο το χέρι του, που συχνά με
κράτησε στην άκρη της γέφυρας, ένα άρρωστο άλογο σάπιζε στην
άκρη του δρόμου, και τις νύχτες άκουγα τους ανεμοδείχτες που το
βοηθούσαν ν’ αλλάξει πλευρό,
θυμήθηκα το πρώτο βράδυ που θάψαμε τον πατέρα — πως τον
μισούσα γι’ αυτόν το βρόμικο ρόλο του υπηρέτη που έπαιξε, ανοί-
γοντας την πόρτα μας στο μεγάλο σκοτάδι,
ερημιά, και μόνο οι ραγισμένοι τοίχοι άφηναν να φαίνονται τα
φοβερά, βουβά πρόσωπα, που περνάμε κάποτε πλάι τους.
Εκεί έζησα τόσο μονάχος, που άκουσα τις άλλες φωνές, κι όταν
νύχτωνε, οι νεκροί μου κλέβαν την κουβέρτα και πλάγιαζαν έξω
απ’ την πόρτα, ώσπου ξημέρωνε και σταυρωνόταν πάνω μου το
λάλημα του πετεινού.

~Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis
http://www.libroslibertad.ca
http://www.authormanolis.wordpress.com

Advertisements

images of absence cover

ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ

Φύσηξε ο αγέρας
τα πεσμένα φύλλα
γέμισε θάνατο το πεζοδρόμιο
καθώς ο νους μου έτρεξε
στο χαμογέλιο σου
και ξάφνου είδα ένα χορό
μπροστά στα μάτια μου
παράξενο των φύλλων
ν’ αρχινά που λες ζωντάνεψαν
μέσα στη νέκρα τους
και σιγοτραγουδούσαν

τίποτα δεν πεθαίνει
ρυθμό μόνο αλλάζει
η ζωή και φόρεμα

CAMOUFLAGE

Wind blew
the fallen leaves
death took over
the sidewalk
and my mind
ran to your smile and
suddenly I saw a strange
dance before my eyes
the leaves had commenced
in the slumber
of their death
as if alive they sang

nothing dies
life only changes
its dress and rhythm

~IMAGES OF ABSENCE-ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2015

10523981_10206464655961149_7673562430847391835_n

MEMORY

Opalescent evening
under the grapevine

lazy memory
runs after the laughter of your eyes

twilight escorts
my nostalgia to look at

your playful irises
to vaguely reflect

in the embrace of my mind

ΘΥΜΗΣΗ

Οπάλινη εσπέρα
κάτω απ’ την κληματαριά

θύμηση νωχελική
τρέχει στο γελάκι των ματιών σου

λυκόφως σιγοντάρει
τη νοσταλγία μου να δω

της ίριδάς σου παίγνιο
ν’ αντιφεγγίζει αμυδρά

στου νου μου την αγκάλη

~IMAGES OF ABSENCE, Ekstasis Editions, 2015

vernal equinoxfrontcover07-08
Visitor

That he didn’t come
though expected
leaves you with
his image lingering
in the room on the lamp
the side table
your notebook filled
with poems
about him entering
like a band of light on the wall
and illuminating
your morning making
love to you
most tenderly

suddenly his absence
intrudes more sharply

Επισκέπτης

Δεν ήρθε κι η αναμονή
που τόσο τον περίμενες
σ’ αφήνει με την εικόνα του
να φτερουγίζει στο δωμάτιο
απ’ τη λάμπα στο τραπεζάκι,
στο σημειωματάριό σου το γιομάτο
ποιήματα για κείνον,
να έρθει και να μπει
λωρίδα φως πάνω στον τοίχο
ν’ αντανακλά
τον πρωϊνό ήλιο
και να σου κάνει
έρωτα τρυφερό.

Ξάφνου η απουσία του
γίνεται τρομερά βασανιστική

~Εαρινή Ισημερία, Ενεκεν, 2011
~Vernal Equinox, Ekstasis Editions, 2011

erot_fronttext
Το μοναδικό χειρόγραφο βιβλίο αυτού του είδους στον κόσμο. Αποτελείται από 10012 ομοιοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους που αντέγραψα το 1958 σε ηλικία 11 χρονών.

Σαν μοναδικό είδος τέχνης το σπάνιο αυτό βιβλίο στην αρχική του χειρόγραφη μορφή είναι διαθέσιμο μόνον από τον εκδότη Libros Libertad για τους λάτρεις των καλών τεχνών και τους εκλεκτικούς συλλέκτες σπανίων βιβλίων. Έκδοση που αποτελείται από μόνον εκατό αριθμημένα αντίτυπα, με αφιέρωση στον εκάστοτε αγοραστή και υπογεγραμμένα από το Μανώλη Αλυγιζάκη και με ασφαλισμένο τρόπο αποστολής σ’ οποιοδήποτε σημείο της υφηλίου.

Tο κάθε αντίτυπο έχει αξιολογηθεί στα 5,000 δολλάρια Καναδά.
Ακολουθεί δείγμα της γραφής μου του 1958.

The only longhand book of its kind in the entire world. Consists of 10012 fifteen syllable rhyming verses I hand copied in 1958 at the age of 11.

As a rare piece of art this book in its original longhand version and with a detailed informative piece for the English speaking art lover, is available only from the publisher Libros Libertad for the eclectic collectors of rare books and fine art. An edition of only 100 numbered copies, with a dedication to each purchaser, signed by Manolis Aligizakis and guaranteed shipment to every corner of the Globe.

Book is available at 5,000 Canadian dollars per copy.
Sample of my transcription follows.
http://www.libroslibertad.ca
http://www.authormanolis.wordpress.com
info@libroslibertad.ca
http://www.longhandbooks.com

Tasos Livaditis_Vanilla

Η ΕΚΤΗ ΗΜΕΡΑ

Ήταν η έκτη μέρα της δημιουργίας, η μητέρα είχε ντυθεί στα
μαύρα, φορούσε και το καλό καπέλο της με το βέλο, “δεν έπρεπε να
μας το κάνει αυτό ο Θεός” είπε, στο βάθος χλωμοί άντρες στήναν
τη μεγάλη σκηνή του τσίρκου,
“γύρισε σπίτι είναι αργά”, “ποιό σπίτι», είπα κι αγκάλιασα το
φανάρι του δρόμου,
η μικρή ξαδέλφη όπου να `ναι θα πέθαινε, την έσπρωξα πίσω απ’
την ντουλάπα, “σ’ αγαπάω” έλεγε, μα εγώ την έγδυνα κιόλας σαν
πόρνη — κι όταν τη θάψαμε, εγώ έμεινα για πάντα εκεί, πίσω απ’
την ντουλάπα, μισοφαγωμένος απ’ τα ποντίκια,
κι ήταν η έκτη μέρα της δημιουργίας,
οι τροχαλίες γρύλιζαν καθώς ανέβαζαν το πρώτο ρολόι στη στέ-
γη του σταθμού,
κάθισα στην άκρη του δρόμου, τόσο θλιμμένος, που οι τυφλοί
μ’ έβλεπαν.

THE SIXTH DAY

It was the sixth day of creation; mother was dressed in black;
she wore her good hat with the veil “God shouldn’t had done this
to us” she said; at the far end pale workers put together the big
stage of the circus
“come back home, it’s late”, “which home?” I asked and hugged
the lamp-post of the street
my young cousin was almost dead when I pushed her behind the
closet, “I love you” she’d say but I had already undressed her — like
a whore; — when we buried her, I stayed there forever, behind the
closet, half eaten by the mice
and it was the sixth day of creation
pulleys grunted as they lifted the first clock up to the roof
of the station
I sat by the side of the street, so sorry, that even the blind
could see me.

~Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis
http://www.libroslibertad.ca

vortex_cover

The following poems, ‘Adagio’ and ‘Myrtle’, are a part of a new collection of poetry by Manolis titled ‘Vortex’. View the two poems in English and Greek.

Adagio

Breeze came again with soft
lashes and tender unshaven
beard to caress your cheek

resting on opaque pillows
as the nightingale lilts
of lust and feathery

fingertips design a
contour around
your right breast standing

like a thunderbolt in Zeus’
hand ready to light dark
corners of a mind shadowy

pleats of focused attention
demanded by your breast’s
poetic persona

Αντάτζιο

Η δροσια γύρισε πάλι μ απαλα
ραπίσματα λεπτο αψύριστο
γένι να χαιδεύει το μάγουλο σου

που ακουμπα στο μαλακό μαξιλάρι
καθως το τριζόνι μονολογει
για συνουσίαση και φτερωτα

ακροδαχτύλια να ζωγραφίζουν
αόρατη καμπύλη γύρω
απ το δεξι σου στήθος

κι ίσταται σαν του Δία
τ αλεξικέραυνο έτοιμο να φωτίσει
γωνια του νου μου και

τις σκιαιρές πτυχές της προσοχής
που η ποιητικη έκφραση
του στήθους σου διεκδικει
..

Myrtle

Short myrtle crying in
the dusk as none cared
to take her fragrance

and day is almost gone
shadows elongate and chirps
quiet down but her sobbing

in my backyard sun
still touches flower tips
gracefully embalming golden

hues, rose petal to jasmine
miniature tube and a lonely cock
sits on the fence myrtle’s crying

confuses him cock yearns for
morning and calls dawn at
such an early hour giving me

the chance to enjoy short
myrtle vine’s aroma, evening star
appearing ready to charge

Μυρτιά

Κοντόκλαδη μυρτια και γιατι κλαις
στο ειρηνικο ηλιοβασίλεμα
που τ αρωμα σου δεν εκλέψαν

κι η μέρα μόλις χάνεται
απόσκια παίζουν στα κλαδια σου
κι οι σπίνοι σταματούν το σάλο τους

στης πίσω μου αυλής το μέστωμα
σε φεγγαριού τροχο και λάμψη
αμυδρό του ροδανθού χαμόγελο

χρυσίζουσες ανταύγειες κελαηδούν
στ ακρόκλωνα σου κι ο κόκορας
σαν το μονια στη μάντρα καθιστός

διαλογίζεται για το σκοπο
της αλλη μέρας τραγουδιου του
και ξεχασμένος τάχατες

μες το λεπτό σου αναφυλητο
σηκώνεται μεμιας και κράζει
στο γελαστο αστεράκι που κατσουφιάζει
κι ανοίγει διάπλατα τα μάτια

‘Vortex’ by Manolis is set to be released in October 2011.
..

nostos and algos cover_300

Neighbour’s Yard

To the grass of the neighbour’s yard
always greener and fresher than mine
I reached with drum echoes
of a new April song

and you were left behind
waving the indifference of your surprise
that two tattooed dark breasts
struck the empty void
and soft ebony irises
of the standing female
rough and lustful at the same time
sang in harmony with my wish
for a new miracle and

for a gray drop of sperm

that fell on hairy mound

and you said—

I’ll stay here rooted like a tree
and the aroma of your aura
I’ll yearn for you
but only for an hour—

and I joined my hands behind my back
shrugging my shoulders
with a blind man’s indifference
before the just bloomed hyacinth

Ξένη Αυλή

Σε γρασίδι πράσινο ξένης αυλής
που πάντα δροσερώτερο
απ’ το δικό μου είναι
έφτασα με τύμπανα που βρόντηξαν
του νέου Απρίλη το τραγούδι

και παραπίσω στάθηκες
με μιαν αδιαφορία κι έκπληξη
που δυο στιγματισμένα μαύρα στήθη

χτυπήσανε κούφιον αγέρα
και τα γλυκά εβένινα μάτια
που στέκονταν εκεί νέας
τραχειάς και λάγνας ψάλανε
σε αρμονία με τόν πόθο μου
για το καινούργιο θαύμα
και την ασπρόθωρη σταλαματιά

σπέρματος που σε δασύτριχη έπεσε ήβη

κι είπες—

θα μείνω εδώ σα δέντρο ριζωμένη
και του αγέρα σου το άρωμα
θα καρτερώ, μα μόνο για μιάν ώρα—

κι ένωσα τις παλάμες μου στην πλάτη
σηκώνοντας τούς ώμους
με του τυφλού την αδιαφορία
μπροστά σε ανθισμένο υακίνθι
~Nostos and Algos, Ekstasis Editions, 2012

http://www.ekstasiseditions.com

Below are some of Cavafy’s poems in original Greek. View these poems in English Cavafy’s poems in English. Translation by Manolis

ΦΩΝΕΣ
ΚΕΡΙΑ
ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ
Η ΠΟΛΙΣ
ΙΘΑΚΗ
ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

ΦΩΝΕΣ

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων πού πεθάναν, η εκείνων πού είναι
για μάς χαμένοι σάν τούς πεθαμένους

Κάποτε μές τα όνειρα μας ομιλούνε
κάποτε μές τη σκέψη τές ακούει το μυαλό

Καί μέ τόν ήχο των γιά μιά στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από τήν πρώτη ποίηση τής ζωής μας—
σά μουσική, τήν νύχτα, μακρινή, που σβύνει.

ΚΕΡΙΑ

Τού μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σά μιά σειρά κεράκια αναμένα—
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μιά θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων
τα πιο κοντά βγάζουν κανπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά

Δεν θέλω να τα βλέπω με λυπεί η μορφή των
και με λυπεί το πρώτο φώς των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ αναμένα μου κεριά

Δεν θέλω να γυρίσω να μήν διώ και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει
τι γρήγορα πού τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Τιμή σ εκείνους όπου στήν ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες
δίκαιοι κ ίσιοι σ όλες των τές πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ εσπλαχνία
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι φτωχοί, πάλ εις μικρόν γενναίοι
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε
πάντοτε τήν αλήθεια ομιλούντες
πλήν χωρίς μίσος για τούς ψευδομένους

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πώς ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος
κ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ

—Τι περιμένουμε στήν αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

—Γιατί μέσα στήν Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθονται οι Σύγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωϊ σηκώθη
και κάθεται στής πόλεως τήν πιό μεγάλη πύλη
στόν θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας τήν κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχτεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

—Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τές κόκκινες, τές κεντημένες τόγες
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια;
γιατί νά πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τούς βαρβάρους.

—Γιατί κ οι άξιοι ρήτορες δέν έρχονται σάν πάντα
να βγάλλουνε τούς λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα
Κι αυτοί βαρυούντ’ εφράδειες και δημηγορίες

—Γιατί ν αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία;
κ η σύγχυσις; (Τα πρόσωπα τι σοβαρά πού εγίναν)
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί εφθάσαν απ τά σύνορα
και είπανε πως βάρβαροι πιά δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήταν μιά κάποια λύσις.

Η ΠΟΛΙΣ

Είπες ‘Θά πάγω σ άλλη γή, θα πάγω σ άλλη θάλασσα.
Μιά πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή
κ’ είν’ η καρδιά μου—σάν νεκρός—θαμένη.
Ο νούς μου ώς πότε μές στόν μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι άν δώ
ερείπια μαύρα τής ζωής μου βλέπω εδώ,
πού τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.’

Καινούργιους τόπους δεν θα βρείς, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στούς δρόμους θα γυρνάς
τούς ίδιους. Και στές γειτονιές τές ίδιες θα γερνάς
και μές στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στήν πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού—μην ελπίζεις—
δέν έχει πλοίο για σε, δέν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στήν κώχη τούτη τήν μικρή, σ όλην τήν γή τήν χάλασες.

ΙΘΑΚΗ

Σα βγείς στόν πηγαιμό γιά τήν Ιθάκη,
νά εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τούς Λαιστρυγόνας καί τούς Κύκλωπας,
τόν θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στόν δρόμο σου ποτέ σου δέν θα βρείς,
άν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, άν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα καί το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας καί τούς Κύκλωπας,
τόν άγριο Ποσειδώνα δέν θα συναντήσεις,
άν δέν τούς κουβανείς μές στήν ψυχή σου,
άν η ψυχή σου δέν τούς στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
πού μέ τί ευχαρίστησι, μέ τί χαρά
θα μπαίνεις σέ λιμένες πρωτοειδωμένους
να σταματήσεις σ εμπορεία Φοινικικά,
καί τές καλές πραγμάτειες ν αποκτήσεις
σεντέφια καί κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους
καί ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής
όσο μπορείς πιό άφθονα ηδονικά μυρωδικά
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές νά πάς
να μάθεις καί να μάθεις απ τούς σπουδασμένους.

Πάντα στόν νού σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πιά ν’ αράξεις στο νησί
πλούσιος με όσα κέρδισες στόν δρόμο
μη προσδοκώντας πλούτη νε σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δέν θάβγαινες στόν δρόμο.
Αλλα δέν έχει να σε δώσει πιά.

Κι άν πτωχική τήν βρείς, η Ιθάκη δέν σε γέλασε.
Ετσι σοφός πού έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τί σημαίνουν.

ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

Κι άν δέν μπορείς να κάμεις τήν ζωή σου όπως τήν θέλεις
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μήν τήν εξευτελίζεις
μές στήν πολλή συνάφεια τού κόσμου,
μές στές πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μήν τήν εξευτελίζεις πιαίνοντάς την
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στών σχέσεων καί των συναναστροφών
τήν καθημερινή ανοησία
ώς που να γίνει σά μιά ξένη φορτική.

View Cavafy’s poems in English. Translation by Manolis

Constantine P. Cavafy: Biographical Note
.

vernal equinox

Airy

Little huts
wounded dreamers
arrowed hearts

she said—

looking through
the open window
at a small vessel’s smoke
creating apparitions
of unequivocal grandeur
touch my puberty
with the feather’s softness

she said—

but leave my desire intact

Αέρινα

Μικρά καλυβάκια
λαβωμένοι ονειροπώλες
τoξευμένες καρδιές

εκείνη είπε—

αγναντεύοντας μέσα
απ’ το ανοιχτό παράθυρο
του μικρού σκάφους τον καπνό
που δημιουργούσε αιθέριες σκιές
απερίγραφτης ομορφιάς

άγγιξε την ήβη μου

με την απαλότητα του φτερού
εκείνη είπε—
όμως άφησε τον πόθο μου ανέγγιχτο

 

~”Vernal Equinox”, Ekstasis Editions, Victoria 2011