Author Archive

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ραγισμένη θύμηση

Έμεινες ραγισμένη θύμηση
ν’ απλώνεται στη σκάλα
εκεί στης κουπαστής το κάγκελο
που κράταγα
την τελευταία ανάμνηση της φυγής σου
κι όταν επέστρεφαν οι νύχτες
έταζαν μορφές και βήματα
στα άδεια σκαλοπάτια.

Πώς να εξηγήσεις τα «σ’ αγαπώ»
που έσπειρες στην αρχή
κι ύστερα θέρισες με υπεκφυγές τα θέλω σου
στο κεφαλόσκαλο της συγνώμης
τραυλίζοντας το αντίο με παγωμένα μάτια
στα χρονοδιαγράμματα του ψεύδους.

Τώρα μόνος εκθέτεις την ανομβρία σου
στο αστέγαστο του καιροσκοπισμού
μη έχοντας άλλα δάκρυα να δώσεις
κομμάτια δικά σου ριγμένα
στην άβυσσο των αδιεξόδων
παρανοείς, τρελαίνεσαι
στην προσπάθεια να νικήσεις Εσένα.

Από τη συλλογή Ψυχής αγγίγματα (2010) της Σοφίας Στρέζου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σοφία Στρέζου

View original post

Poem of the Week

Posted: 30/12/2019 by vequinox in Literature

ΓΕΦΥΡΕΣ

ΓΕΦΥΡΕΣ

 

Ας φτιάξουμε γέφυρες, είπε εκείνος,

με σίδερο και πέτρα

άφθαρτες κι αιώνιες

μες στην αρματωσιά τους και στο βάρος τους

που θα μας σώσει.

Ας πλέξουμε ευλύγιστα πράγματα,

είπε εκείνη,

από κισσό και πράσινα κλαδάκια

μονοπάτια σταθερά από ακτή σ’ ακτή

για τα γρήγορα βήματα αυτών

που τρέχουν να ξεφύγουν

απ’ την αρματωσιά

 

Φτιάχνω με υλικά που έχω

κι αντέχει στο πέρασμα του χρόνου.

 

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//translated by Manolis Aligizakis

 

                                                         Bridges
Let us build bridges,
he says,
of stone and steel
indestructible by the weight
of the armored that will save us.

Let’s braid flexible things,
she says,
lianas and green twigs
solid footbridges from shore-to-shore
for the hasty steps
of those who flee from the armored.

I build with what I have,
but it holds.

 

Ilse Tielsch, Austria (1929 – )

Translation Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

With our best wishes for a Happy New Year

Authoring Melodies

Posted: 11/12/2019 by vequinox in Literature

Ευχαριστώ πολύ τον αγαπητό φίλο Δημήτρη Μπονόβα για την παρουσίαση μεταφράσεων μου στον ιστότοπο του και την αγαπητή φίλη Χρύσα Νικολάκη για την κριτική της.

Μανώλης Αλυγιζάκης

ΑΣΠΙΣ
Καθώς τό σκουτάρι τοῦ ἥλιου
γκρεμίστηκε στούς πολεμικούς ταρσανάδες της δύσης
λυώνει τῆς μέρας τό πρόσωπο
μιά μούμια πεταμένη στό φῶς.
Τά δέντρα ’κεῖ πού θάψαν τό μπόι τους
στήνουν στά πετεινά παγίδες.
Ἕνα καράβι βουλιάζει στήν στεριά
καί τοῦ δρυμοῦ τά ζουλάπια
ξεστρατίσαν στοῦ πέλαου τίς ὀρεινές
γιδοπατιές.
Βγαίνουν στή φόρα οἱ μαστρωπεῖες τῶν ἄστρων
καί τῆς ρεματιᾶς τό αἷμα
βουίζει γυμνό
σπάζοντας τῶν νερῶν τήν ἐπιδερμίδα.
Ἡ σάρκα τῶν πραγμάτων
δέν ἀγγειάζεται οὔτε μέ τόν βασιλικό.
Τό κορμί μου τοῦ Λινοῦ γδαρμένο κρέμεται
στό κατάρτι τοῦ μεσονυχτιοῦ.
SHIELD

When the shield of the sun descended
to the careenage of the west
the face of day melted
mummy thrown into the light
trees set traps for the birds there
where they’ve buried their height
a ship sinks into the soil
and the beasts of the forest
have gone astray to the mountain
goat paths.
the stars’ procurement
revealed blood of the ravine
buzzes naked
slashing the skin of water
the flesh of things
cannot find refuge in basil.Linos’ skinned body
hangs over
the midnight mast

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ

Οι τελευταίοι παραθεριστές κάθονται μπρος στα παράθυρα με
σταυρωμένα χέρια,
οι λίγοι ερωτευμένοι και τα ξερά φύλλα κάθονται στους πάγκους
τών κήπων.

Όταν ακούστηκε στο δρόμο η άμαξα,
κανένας δεν κατέβηκε ν’ ανοίξει
μόνο στην πόρτα βγήκε ένα σκυλί
και κοίταξε κατάματα το απόγευμα.

Ίσως και νάτανε κει μέσα η άρρωστη κυρία
που πάντα κρυώνει σφίγγοντας πάνω στα γόνατά της
ένα μπουκέτο μενεξέδες.

Αυτή είταν — είπε ο ξενοδόχος κ’ έφτυσε απ’ το παράθυρο.
Ύστερα σκούπισε τα χείλια του κ’ έκλεισε τα παντζούρια.

ON THE EVE OF AUTUMN

The last vacationers sit, crossed arms, in front
of windows,
few lovers and dry leaves sit on the benches
of the gardens.

When the coach was heard from the road,
no one went down to open
only a dog came out of the door
and looked straight in the eyes of the afternoon.

Perhaps she was in there, the sick lady
who is always cold and holds a bouquet of violets
on her knees.

It was her— the hotel manager said and spat out the window.
Then he wiped his lips and closed the shutters.

H μελωδικότητα του στίχου σε συνδυασμό με την πλούσια εικονοποιεία δένει το ποίημα «Παραμονή Φθινοπώρου» με δυνατή δόση μελαγχολίας. Έτσι μελαγχολικά ανοίγει και τις πύλες του το φθινόπωρο να υποδεχτεί το χειμώνα. «Μόνο οι λίγοι ερωτευμένοι κάθονται στους πάγκους των κήπων», «μαζί με την  άρρωστη κυρία που πάντα κρυώνει σφίγγοντας πάνω στα γόνατά της ένα μπουκέτο μενεξέδες». Ο νόστος της Άνοιξης , ο πολυπόθητος έρωτας, μας παρασύρει στην γνωστή γραφή του Γιάννη Ρίτσου που με απλότητα και μεστότητα ακουμπά αέναα τις ψυχές μας. Ο Μανώλης Αλυγιζάκης με σεβασμό και προσήλωση στις λέξεις μεταφέρει στην αγγλική γλώσσα τόσο την ποίηση του Ρίτσου όσο και του Λιαντίνη. Με μεθοδικότητα και προσήλωση  μεταγγίζει το συναίσθημα όλων όσων καταπιάνεται στο αναγνωστικό του κοινό. Ο φυσιοκεντρισμός στην ποίηση του Λιαντίνη σε συνδυασμό με την φιλοσοφική χροιά της σκέψης και την πνευματικότητα του λόγου του μαζί με έναν απόηχο μελαγχολίας και απογοήτευσης από τα τεκταινόμενα φαίνονται στον καταληκτικό στίχο του ποιήματος Ασπίς:
«Τό κορμί μου τοῦ Λινοῦ γδαρμένο κρέμεται στό κατάρτι τοῦ μεσονυχτιοῦ» που μεταφράζεται εξαίσια ως εξής: «Linos’ skinned body hangs over the midnight mast».

 

Editorial Winter 2019: Final Instalment

Posted: 10/12/2019 by vequinox in Literature

The High Window

With this second and final instalment the Winter 2019 issue of The  High Window is now complete.  It contains a substantial set of translations from the rich tradition of  Modern Greek poetry which has been translated and curated by Manolis Aligizakis. There is an  essay on John Ruskin by Michael Crowley and the featured poet is the much-travelled Kate Noakes. The winter reviews section brings together all  reviews that have previously been published as supplementary posts alongside a few more that haven’t yet appeared.

To concide with this issue, The High Window Press is publishing three new collections. They are:  Man at the Ice House by Alison Mace,Daylight of Seagulls by Alice Allen and   Empire of Eden, by the American poet Tom Laichas. They are all available  on the this website and are slowly making their way onto Amazon.

Finally, four new poems have been included in the…

View original post 5 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Κάτι δεν πάει καλά

Πρέπει ν’ ανοίξεις ένα παράθυρο
κάπως να ανασάνεις κι εσύ
που μία ζωή τρωγλοδύτης
τη ζωή σου τη μαύρισες
με πράξεις που δεν έκανες
αλλά μόνο με σκέψεις
Ζωγράφισες τους τοίχους
της σπηλιάς σου με αίμα
προσπαθώντας ν’ αφήσεις
γραμμένο το μυστικό
με σχέδια πρωτόγονα
Αλλά εκείνο το πρόσωπο
με τα μάτια κλειστά
σα να κλαίει
σα να κοιμάται
δεν το ξεκαθάρισες
Αυτό θα σε ξεκάνει

Από τη συλλογή Αβλαβής διέλευση (2009) της Μαρίας Καρδάτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Καρδάτου

View original post


%d bloggers like this: