Author Archive

ΠΙΝΑΚΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ

Posted: 01/07/2019 by vequinox in Literature

ΑΘΑΝΑΣΙΑ

Σε δύο κόσμους μέσα ζω

και δύο ανάσες παίρνω

για μια στιγμή δοξολογώ

με δυο χασμουρητά πριν κοιμηθώ

τον πάνω κόσμο που κοσμώ

 

μ’ αρώματα και ίσκιους

το είδωλό μου στο νερό

 

παρατηρώ

διάφανο

ανεμπόδιστο

 

δυο λέξεις, μία πινελλιά

ένας καθρέφτης κι ένα είδωλο

μία ματιά, δύο εικόνες

αόριστες, πραγματικές

που αποδέχομαι

 

και διασθάνομαι το θαύμα

και τ’ αναγνωρίζω

 

ATHANACY

I live in two worlds

two breaths I take

one instance I revere

two yawns before I sleep

 

in upper stratum and

in its reflection

 

I relive

unobstructed

unimpeded

 

two words one brush stroke

one mirror, one idol

one glance, two realities

abstract, real

 

and I sense the miracle

and I recognize it

 

ΠΙΝΑΚΕΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ, πίνακες ζωγραφικής Κεν Κίρκμπυ, ποίηση Μανώλη Αλυγιζάκη, ΟΣΤΡΙΑ, 2019

http://www.ostriaeditions.com

 

Advertisements

Poem by Vasilis Faitas//Ποίημα Βασίλη Φαϊτά

 

ΣΤΟ ΚΑΦΕ «ΕΝΤΡΟΠΙΑ»

 

Έξω απ’ το παράθυρό μου εκεί

στη φευγαλέα ζωή των προαστίων

κάποτε ένα παιδί έσωσε τον κόσμο

γύρισε την πλάτη του στο κενό

δείχνοντας το αστραπιαίο πέρασμα του μυστικού.

 

Στο καφέ «Εντροπία» συγκομιδή ψυχών

οι θαμώνες αφουγκράζονται ανήσυχοι κάτι αμετάκλητο

ένας μεταλλαγμένος άνεμος εισβάλλει στις αισθήσεις

διασπά το χρόνο σε μοναχικά συμβάντα

τις λέξεις σε τρομαγμένα πουλιά.

 

Ρέω σε θάλασσες σωσίες υδάτινους λαβύρινθους

κάθε άνοιξη είναι ένα αβέβαιο κρυπτόγραμμα

πού πάει όλη αυτή η θύελλα που με γέννησε

πού μεταναστεύει.

 

Αυτό που πέρασε αστράφτει απρόσιτο

ό,τι έρχεται ζει εδώ

ανάμεσα σε μας και τους παγετώνες.

 

 

CAFÉ ENTROPY

 

Just outside my window

in the fleeting life of the burbs

a boy saved the world once

turned his back to the void showing

the momentary passing of the secret

 

gathering of souls at the Café Entropy

listening to something unchangeable

mutated wind attacks the senses

shuttering time into lonely events

and the words into frightened birds.

 

I flow in seas-doubles, in watery labyrinths

each spring an uncertain cryptogram

where is the tempest that gave birth to me going?

Where is it emigrating?

 

What passed gleans unapproachable

what follows lives here

between us and the icebergs

 

 

NEO-HELLENE POETS an ANTHOLOGY OF MODERN GREEK POETRY 1750-2018, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions/Libros Libertad, autumn 2018

http://www.ekstasiseditions.com

http://www.libroslibertad.com

 

ΕΛΛΑΣ

Πενηντόδραχμο, με την Αρεθούσα της περιόδου 1964-1970

Αναρτώντας πρόσφατα τα χαρτονομίσματα (δραχμών) με μορφές από την αρχαία Ελληνική μυθολογία, διαπίστωσα πώς σε ένα από τα χαρτονόμισμα απεικονιζόταν μία μορφή την οποία δεν γνώριζα. Η μορφή αυτή, είναι της Αρεθούσας. Ποιά είναι λοιπόν η Αρεθούσα;

View original post 579 more words

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

ΤΩΡΑ ΑΚΡΙΒΩΣ

 

Τώρα που τίποτα δεν έχεις να πεις, που τίποτα δεν έχεις

να δείξεις, να υποδείξεις, να υπερασπιστείς, τώρα

που χάθηκαν τα πάντα (κι όχι μόνο για σένα), τώρα ακριβώς

μπορείς να μιλήσεις, κυκλοφορώντας ανάμεσα

στα σύνεργα των βασανιστηρίων, γυρίζοντας

με το μικρό σου δάχτυλο τις ανόητες ρόδες

των χαλασμένων ρολογιών ή τον μεγάλο εκείνο

μετέωρο, αναντίστατο τροχό, κάπως νωπόν ακόμη

καθώς τον ανεβάσαν απ’ το βυθισμένο πλοίο—

 

τώρα ακριβώς, τραβώντας τα σκοινιά απ’ το ταβάνι,

ακούγοντας το θόρυβο απ’ τις τροχαλίες επάνω σου

σε αόριστα σημεία, όπως τ’ αστέρια εκείνη τν νύχτα

όταν γυρίσαμε απ’την εξοχή, και στο μαρμάρινο προαύλιο

είχαν τοποθετήσει σε αυστηρή διάταξη

δυο σειρές μαύρες, ξύλινες, ψηλές καρέκλες

και στο κέντρο τ’ ολόχρυσο κλεισμένο φέρετρο του βασιλέα

χωρίς σημαίες, χωρίς το στέμμα και το ξίφος.

 

 

EXACTLY NOW

 

Now that you have nothing to say, nothing

to show, to emphasize, to defend; now

that everything is lost (and not just for you), exactly now

you may speak, roaming among the

tools of torture, turning around with your

small finger the meaningless wheels of

broken clocks or that huge hovering

non-resistant wheel, still a bit wet

as they raised it from the sunken ship –

 

exactly now, pulling ropes from the ceiling,

listening to the sound of pulleys above you

in vague places, like the stars during that night

when we came back from the countryside and in

the marble courtyard they had set in exact order

two rows of black, wooden highchairs

and in the middle the king’s golden casket, closed,

with no flags, no crown, no sword.

 

~Γιάννη Ρίτσου-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Yannis Ritsos-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

 

www.libroslibertad.com

www.ekstasiseditions.com

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Φανή Αθανασιάδου, Χρόνος

Posted: 05/05/2019 by vequinox in Literature

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Eleni Karaindrou, Dust of time (2009)

Χρόνος

Ο χρόνος πλανιόταν
πάνω απ’ τα ερείπια του αρχαίου ναού
μέχρι τα βράχια της ακρογιαλιάς.
Ο λαμπρός ήλιος έδιωχνε τις σκιές
που πλανιόταν τριγύρω
μα το φως όσο άπλετο κι αν ήταν
δεν έσβηνε τα έντονα σημάδια
που χάραξε βαθιά
το μακρινό πέρασμα.
Μόνο κάθε βράδυ
όταν ο ήλιος βασιλεύει,
μες στη σιωπή της φύσης οι σκιές ξαναπροβάλλουν
και μακρινές απόκοσμες φωνές
ζωντανεύουν κάποιον περασμένο κόσμο.

Από τη συλλογή Επιλογές (1986) της Φανής Αθανασιάδου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Φανή Αθανασιάδου

View original post