Author Archive

Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

ΚΕΙΜΕΝΑ- ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιάννης Αναγνωστόπουλος

Το ιστορικό γεγονός

Η τριπλή Κατοχή πλησιάζει στο τέλος της. Ο ναζισμός εντείνει τη βαρβαρότητά του ενάντια στον ελληνικό λαό. Σε μια κακόφημη γωνιά της Κοκκινιάς, Γερμανοί με ντόπιους συνεργάτες τους αναθέτουν σε έναν μαυραγορίτη ρόλο καταδότη. Ο μαυραγορίτης συμβάλλει στο Μπλόκο, που οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων αγωνιστών, στο βασανισμό και την εκτέλεση 315 ηρώων του λαϊκού και ΕΑΜικού κινήματος.

Ηταν 17 Αυγούστου 1944. Περίπου στις 2.30 το πρωί δεκάδες γερμανικά καμιόνια περικυκλώνουν τις γύρω από την Κοκκινιά περιοχές – από Κορυδαλλό, Αιγάλεω, Δαφνί, Ρέντη, μέχρι Κερατσίνι, Φάληρο και Πειραιά. Μαζί με τους ναζί κατακτητές, καταφθάνει στην προσφυγούπολη, τη «Μικρή Μόσχα», όπως χαρακτηριζόταν η Κοκκινιά, το μηχανοκίνητο τμήμα του δοσίλογου Ν. Μπουραντά. Περίπου 3.000 οπλισμένοι με πολυβόλα, όλμους, μυδράλια, ταχυβόλα, αυτόματα. Γερμανοί και ταγματασφαλίτες κυκλώνουν την πόλη.

View original post 893 more words

Interesting Literature

A commentary on Donne’s great poem of farewell

One of the great ‘goodbye’ poems in the English language, ‘A Valediction: Forbidding Mourning’ is, in a sense, not a farewell poem at all, since Donne’s speaker reassures his addressee that their parting is no ‘goodbye’, not really. The occasion of the poem was a real one – at least according to Izaak Walton, author of The Compleat Angler and friend of Donne’s, who recorded that Donne wrote ‘A Valediction’ for his wife when he went to the Continent in 1611. Anyway, before we proceed to an analysis of the poem, here’s a reminder of it.

A Valediction: Forbidding Mourning

As virtuous men pass mildly away,
And whisper to their souls to go,
Whilst some of their sad friends do say
The breath goes now, and some say, No:

So let us melt, and make no noise,
No tear-floods, nor sigh-tempests move;

View original post 899 more words

Shades magazine

Παρατηρήσεις με αφορμή το κείμενο που ανέβηκε στο Shades πριν λίγες μέρες με τίτλο ” Στην μνήμη του Νίκολα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι

Γράφει ο Lucifugo, a diavolo in corpo

Η ιστορία του εργατικού και αναρχικού κινήματος, των ταξικών αγώνων κτλ δεν συγκροτούν κάποια παράλληλη ιστορία που βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα και έξω από το καπιταλιστικό συνεχές.

Η έννοια του καπιταλιστικού συνεχούς, απαραίτητη για μια συνολική και ενιαία κριτική της νεωτερικότητας, αναφέρεται στην ιδιαίτερη μορφή της κοινωνικής κυριαρχίας μέσω των κατηγοριών, πρακτικών και νοητικών συνάμα, της αξιακής μορφής (Χρήμα, Εμπόρευμα, αφηρημένη Εργασία, Κράτος-Έθνος συγκροτούν τον κοινωνικό ιστό της) η οποία δεν υπάρχει και δεν υφίσταται ως αιώνια επανάληψη-του-ταυτόσημου αλλά ως εσωτερικά συγκρουσιακή διαδικασία αυτο-επέκτασης που δεν μπορεί να αναπτύσσεται παρά ενσωματώνοντας και καθυποτάσσοντας στον εαυτό της την ίδια την “κριτική” που “αναγκαστικά” της ασκείται από τη στιγμή που η μορφή-της-αξίας αρχίζει και εδραιώνεται ως “φυσική πραγματικότητα” και ως εκ τούτου…

View original post 613 more words

Μαρία Πισιώτη, Μελαγχολία

Posted: August 17, 2017 by vequinox in Literature

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Μελαγχολία

Συννεφόσκεπη η καρδιά μου
πνίγεται στην ομίχλη της πλήξης,
της ανίας και της απογοήτευσης.
Τα όριά μου εξανεμίζονται
μπρος στην αδιαφορία.
Στο φουρτουνιασμένο μυαλό μου
ένα ρήμα κυριαρχεί.
Να φύγω.

Το κεφάλι μου βαρύ.
Τα μάτια μου καίνε.
Κύματα οργής γίνονται
στάλες βροχής.
Ξεσπώ.

Η κούραση σκιάζει
την ψυχή μου.
Τίποτε δε μ’ αγγίζει.
Τίποτε δε μ’ ευχαριστεί.
Τα μάτια μου κλείνουν.
Κουράστηκα.

Ώρα να φύγω.
Έστω μέσα απ’ το όνειρο.

Από τη συλλογή Το υδάτινο πέρασμα του χρόνου (2001) της Μαρίας Πισιώτη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μαρία Πισιώτη

View original post

Χλόη Κουτσουμπέλη, Πίτερ Παν

Posted: August 16, 2017 by vequinox in Literature

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Πίτερ Παν

Πέτα μαζί μου μες στη νύχτα
κορίτσι από δαντέλα,
πάμε στη χώρα του Ποτέ
να βρούμε τα παιδιά που χάθηκαν
κι εκείνα τα άλλα,
που πονάει τόσο να τα βρούμε.
Στη χώρα του Ποτέ Ξανά
τα παιδιά δεν μεγαλώνουν,
ντύνονται Ινδιάνοι,
και χορεύουν γύρω απ’ την πληγή.
Στη χώρα του Ποτέ Χωρίς
τα παιδιά δεν έχουν μαμά,
ρίχνουν στις φλέβες τους χρυσόσκονη
για να πετούν και να ξεχνούν.
Έλα μαζί μου Γουέντι των δακρύων,
(γι’ αυτό άλλωστε σε επέλεξα,
είσαι επίτιμος δοκιμαστής δακρύων,
ξέρεις τη γεύση και το χρώμα τους
και την παράξενη οσμή της νοσταλγίας),
σου υπόσχομαι λευκό ατόφιο πόνο,
υπόσχομαι να σε εγκαταλείψω
να πετάς μόνη με την λευκή σου νυχτικιά
πάνω από το παλιό ρολόι του Λονδίνου,
(οι δείκτες του έχουν για πάντα σταματήσει
την ώρα που η μαμά εγκατέλειψε το σπίτι),
μα για αντάλλαγμα
θα σου χαρίσω ένα ποίημα
από χρυσόσκονη και αίμα
και…

View original post 32 more words

Notes on Adorno’s “Resignation”

Posted: August 16, 2017 by vequinox in Literature

Shades magazine

publised in TELOS magazine (Spring 1978).

Reading “Resignation” today, it is immediately clear that the historical context is necessary to fully grasp the significance of Adorno’s words. Originally delivered as a radio address in 1968, “Resignation” is, among other things, an important entry in the Marxist theory-praxis debate and a primary document in the history of Adorno’s troubled relationship with the radical student movements of postwar Germany. Adorno, responding directly to the Frankfurt School’s critics of the radical left, defends his refusal to translate Critical Theory into a program for political action. Against the charge of apolitical “resignation,” Adorno articulates a defiant vision of critical thought beholden to no master. This vision of critical thought remains vital today, despite the dated trappings of the theory-praxis debate and the limited interest in Adorno’s biography and the politics of postwar Germany.

At the time of its publication, Adorno’s critics were many…

View original post 1,045 more words

Interesting Literature

A summary of a classic Eliot poem

‘Little Gidding’ is the last of T. S. Eliot’s Four Quartets, but it is also his last significant poem. What’s more, there is a sense in this poem of Eliot seeking to join the threads of his work together, to ‘set a crown upon a lifetime’s effort’, as he puts it in ‘Little Gidding’ itself. But this remains a puzzlingly abstract poem in some ways, resisting any straightforward explication or analysis. There is nothing little about ‘Little Gidding’. You can read the poem here.

Whereas the first three poems that comprise Four Quartets centre on places which held personal significance for Eliot (Burnt Norton was the house he visited with Emily Hale in 1934, East Coker was the village home of his ancestors, The Dry Salvages were known to him from his youth in America), ‘Little Gidding’ is slightly different:…

View original post 1,371 more words

Slipping past

Posted: August 16, 2017 by vequinox in Literature

Peace, Love and Patchouli

Slipping past the memory
into the realm of forgotten dreams
and thoughts of that unseen
we reach out to touch the haze
through darkening skies
and shadowed days
grasping at the ghosts of self
history doomed to repeat itself
we touch the images
one
by
one
turning
twisting
to see
what changes passing days spawned
upon these keepsakes
past their prime
back in time
we set them aside
to ponder fate
letting go
or to wait
for more seconds to tick on by
through the life
we tell ourselves
it doesn’t matter
anymore
and perhaps it doesn’t
but we wait unsure,
afraid to let go
and feel
the emptiness
that surrounds
in the cracks and spaces
where it had lived
and finally died,
where forgiveness resides
there waits a light
and we open our eyes
to see
to know
to feel
to let go.

Prompted by a post from my…

View original post 25 more words

Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

painting-courbet_palavas

Του Δημήτρη Ελέα

Δεν πρόκειται να δώσουμε εδώ ορισμό του τι είναι ο διανοούμενος [1], ίσως όμως, αρκεστούμε να πούμε ότι ο Έλληνας διανοούμενος, συνήθως είναι μέλος σε κάποιο κόμμα –τα ονόματα τους τα γνωρίζετε–, γράφουν κυρίως κάθε Πέμπτη εξομολόγηση στα: Lifo, Athens Voice, Protagon… και μέσα στα πάμπολλα βιβλία που έχουν γράψει, δεν έχουν να επιδείξουν «τίποτα» αξιοσημείωτο σε ποιότητα μα σε ποσότητα…

Μερικοί δε από αυτούς, χρησιμοποιώντας ακόμη την περισπωμένη και δασεία που προ πολλού έχουν καταργηθεί, θέλοντας να θεσμίσουν μέσω της γλώσσας ιδιόρρυθμη εξουσία και αυθεντία…  Έχει αποσυναρμολογηθεί το μυαλό τους από τις πολλές μεταφράσεις μέσω του google translate. Κοντολογίς, έχουν μεταφράσει τόσα πολλά βιβλία, είχαν άραγε ποτέ τον χρόνο οι ίδιοι να σκεφτούν;

View original post 489 more words

Προδρομικός

Ο πρόεδρος της Κίνας μίλησε πριν μερικούς μήνες στην ετήσια συνάντηση του Νταβός για την ανάγκη να μείνει σε ισχύ η παγκοσμιοποίηση των οικονομικών ζωνών και η απουσία συνόρων. Η καγκελάριος της γερμανικής Ευρώπης μίλησε για την προοπτική η Ευρωζώνη να μείνει σταθερή παρά την αλλαγή στρατηγικής των ΗΠΑ επί προεδρίας Τράμπ.

Γράφει ο Μένιος Τασιόπουλος 

Ο έμπειρος δημοσιογράφος της γαλλικής Λιμπερασιόν Ζαν Καρτεμέρ, χρόνια ανταποκριτής στις Βρυξέλλες, σε άρθρο του έχει υποστηρίξει ότι η Ευρώπη βρίσκεται πιασμένη «σε τανάλια», προσθέτοντας εμφατικά: «Ανάμεσα σε ένα επιθετικό Κρεμλίνο, ένα Λευκό Οίκο που εύχεται να διαλυθεί η ΕΕ και το Brexit που έρχεται σκληρό, οι Ευρωπαίοι αντιμετωπίζουν ένα ιστορικό στοίχημα».

Τί συμβαίνει στον κόσμο;

Αλήθεια, τι συμβαίνει στον κόσμο; Πώς είναι δυνατόν να καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα η παγκόσμια δομή που ακολούθησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το τέλος του απομονωτισμού της Κίνας, την ένωση των δύο Γερμανιών, τη συγκρότηση μιας…

View original post 358 more words