Archive for the ‘Literature’ Category

Yannis Ritsos_cover4

ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ//PHILOCTETES

by Yannis Ritsos/Translated by Manolis Aligizakis

 

Κείνη την ώρα, οι άντρες, ιδρωμένοι, σκονισμένοι απ’ το κυνήγι,

με κάτι χνούδια αγκαθιών στα μαλλιά τους,
με λεκέδες απ’ τη γύρη των πεύκων στους ώμους τους,
είχαν μπει στους λουτρώνες, κι ακουγόταν ώς έξω
το πέσιμο του νερού κι η μυρωδιά του σαπουνιού, ανακατεμένη
με τα μύρα του κήπου —ζεσταμένο ρετσίνι, αρμπαρόριζα, δυόσμος, δεντρολίβανο—
δροσερές ευωδιές, βαθιανασαίνουσες. Κι ο κηπουρός ακουμπούσε
πάνω στον πέτρινο πάγκο το μεγάλο ποτιστήρι του, βρίσκοντας ευκαιρία
να πει μια ταπεινόφρονη, γελαστή «καλησπέρα» στη σεβάσμια δέσποινα
ανάμεσα σε ονόματα λουλουδιών, συνήθειες σπόρων, και κάτι
για αρρώστιες φύλλων και καρπών, για κάμπιες και έντομα.

Επάνω στους ευκάλυπτους, χιλιάδες πουλιά ξελαρυγγιάζονταν
δοξαστικά, παράφρονα, σάμπως διαλαλητάδες σ’ εμποροπανήγυρη· ενώ κάτω τους
οι υπηρέτριες μαδούσαν τ’ άλλα πουλιά. Κι ερχόταν το βράδυ
ήρεμο, αργό, τελεσίδικο, γεμάτο ανάλαφρα, πρασινόχρυσα πούπουλα
μ’ ένα αδιόρατο κόκκινο στίγμα στη ρίζα τους. Κάποτε,
είχε σταθεί ένα τέτοιο πούπουλο στα μαλλιά της μητέρας
και τη σκίαζε ολόκληρη. Εγώ, τότε, με τρόπο,
πλησιάζοντάς την μια στιγμή, της το αφαίρεσα· — δεν άντεχα
να βλέπω τη μητέρα σκιασμένη από ξένες αμαρτίες. Ένα μικρό επιφώνημα
της ξέφυγε άθελα σα να της έβγαλαν ένα μαχαίρι απ’ το στήθος.

 

At that time, the men, sweaty and dusty from the hunting

with some pieces of thorns in their hairs,

with stains from the pollen of pines on their shoulders,

were at the baths, and, from outside, you could hear

the water running and smell the fragrance of soap

mixed with the smell of flowers in the garden:

warm resin, geranium, mint, and myrrh, fresh smells

reaching deep in the lungs. And the gardener

would put his big watering can on the stony bench,

and he’d grab the chance to say his humble, joyous

good evening  to his reverent lady and to also mention

the names of flowers, caterpillars and insects,

the ways of the seeds, the diseases  of the leaves and fruits.

 

Thousands of songbirds on top of the eucalyptus strained their

vocal chords like loud vendors in the marketplace

while down below the servant girls were plucking the other birds.

Evening would come, slowly, serenely, finally, full of

light green fluff with an invisible red mark in their roots.

Once, a fluff like those got entangled in mother’s hair

and shadowed all her body. Then, I went close to her

and quite discretely I pull it out — I couldn’t bear seeing

my mother shadowed by the sins of others. Then she let

a light sigh of relief as if one pulled a knife off her breast.

 

ΕΛΛΑΣ

Η οργισμένη απάντηση του αρχιστράτηγου των Ελλήνων στον Γρηγόριο Ε΄ και η ιστορία με το τατουάζ.

View original post 1,045 more words

processed

ΚΑΤΑΦΑΤΣΑ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

 

Στον Γιάννη Ρίτσο

 

ΙΙ

 

Ά, ουρανέ, μήπως νομίζεις πως μας αρκεί να σε κοιτάμε;

Σα να μου φαίνεται πως δεν μας ξέρεις.

Όσο κι αν επαναλαμβάνεις τις πιο καλόπιστες ρομάντσες σου

όσο κι αν παρεμβάλλεις τις λασπωμένες κοιλιές των σύννεφων

όσο κι αν εξωθείς καμια φορά ως ένα αλεύρι

απογυμνωμένο κι απ’ το τελευταίο μέλλον,

εμείς το `χουμε ανάγκη να σε βρίσκουμε, αυθεντικό,

μέσα απ’ τις ερειπωμένες φυσιογνωμίες σου,

εμείς μπορούμε να σε βρούμε μπορούμε να σου μάθουμε

αυτό που είσαι και δεν το ξέρεις

ή το ξεχνάς.

Μη σφίγγεις τα σαγόνια σου ουρανέ

μη θυμώνεις κι ούτε να μας φοβάσαι

δε θα σου κάνουμε περισσότερο κακό απ’ ό,τι χρειάζεσαι.

Μπορούμε να σε σώσουμε.

 

Τα βήματα των άστρων που πάτησαν τόσα γερά κορμιά

και τόσα πτώματα

καλοδεχούμενα είναι στην καρδιά μας.

Οι ακτίνες τους που πριονίζουν το φλοιό της γης

καλοδεχούμενες κι αυτές.

Μα να το ξέρουν.

Εμείς προχωρούμε

ανατινάζουμε τις γωνίες κάθε ήλιου που μας φράζει το

δρόμο

πατάμε στο λαρύγγι τον κάθε αστερισμό που μας μποδάει.

Κι αυτά τα σαπισμένα αστέρια

με τ’ άδεια και παγωμένα τους κουφάρια

αυτά τα προσωπεία που υποκρίνονται το φως

χρειάζονται ένα γερό καθάρισμα.

 

 

 

OPPOSITE THE SKY

 

forYannis Ritsos

 

 

 

II

 

Oh, sky, you think is enough that we stare at you?

It seems you don’t know us.

Although you repeat to show us your best images

although you insert the muddy bellies of the clouds

although sometimes you look like flour

undressed of its last future

we still need to find you, authentic, amid

your deserted countenances,

we can still find you and teach you what you are

which you don’t know

or have forgotten.

Don’t clench your jaws, oh sky,

don’t get angry, don’t be afraid of us

we won’t harm you more than what you need.

We can even save you.

 

Stars that stepped over so many strong bodies

and so many corpses

are all welcomed in our hearts.

Their rays, which saw the crust of earth,

are also welcomed.

They had to know this.

We proceed; we shake off all the corners

of the sun that obstruct our path

we step on the neck of each constellation

that tries to stop us;

and these rotten stars

with their empty and frozen shells of bodies

there masks that simulate the light

need a thorough clean up.

 

 

 

~Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis

 

 

 

 

 

 

 

This Current Time of Sickness

Posted: 02/07/2020 by vequinox in Literature

SENTENTIAE ANTIQUAE

On the metacognitive deficit:

“Evils of the soul escape most people; for this reason they are worse—they prevent those who suffer from sensing them”

τὰ δ᾿ ἐν ψυχῇ λανθάνει τοὺς πολλοὺς κακά, διὰ τοῦτ᾿ ἐστι καίω, προσαφαιρούμενα τὴν αὑτῶν τοῦ πάσχοντος αἴσθησιν

This and the following passage are from Plutarch’s On Whether Sickness of the Body or Mind Are Worse (Moralia 500 ff). The following (especially the last line of the first paragraph) appears to perpetuate the stigmatizing of mental illness. And it does: many behaviors we today would see as parafunctional and requiring therapy, ancient authors viewed as issues of will. But it also seems to attest well to the madness of certain manufactured protests….

“Just as, therefore, the storm which keeps you from docking is more dangerous than the one that won’t let you sail, the storms of the soul are worse when they do not allow a person to…

View original post 209 more words

ΕΛΛΑΣ

Η έκθεση του Ωνάσειου Πολιτιστικού Κέντρου Νέας Υόρκης «Ένας κόσμος συναισθημάτων, Αρχαία Ελλάδα 700 π.Χ. – 200 μ.Χ.» απέσπασε το διεθνές βραβείο κοινού από τα Global Fine Art Awards 2017.

View original post 481 more words