Archive for November, 2019



Ίσως να ταξιδεύουν, ίσως να πέθαναν. Κάτω απ’ το κρεβάτι

σκεβρώνουν τα παπούτσια τους, ή, κάποτε, τ’ ακούς τη νύχτα

να περπατάνε μόνα σ’ ένα χώρο κοίλο, σκοντάφτοντας

πάνω σε ξεραμένους σπόρους από πορτοκάλια ή πάνω

σε διαμελισμένες κούκλες άγριων αγοριών που τώρα

υπηρετούν στρατιώτες. Κάτω απ’ τις αρβύλες τους μένουν κολλημένες

τσουκνίδες και λάσπες. Τις νύχτες, μ’ ελάχιστο φεγγάρι, στο φυλάκιο

σιγοσφυρίζουν φάλτσα το τραγούδι εκείνων που έφυγαν. Εκεί

μαζεύονται τα λαχτισμένα σκυλιά, πέντε μέτρα πιο πέρα

και με σκυφτό το κεφάλι τους κοιτούν κλεφτά που κατουράνε.






Perhaps they travel, perhaps they have died. Their shoes

warp under the bed or sometime during the night

you hear them walking alone in a contour space,

stumbling on dried up orange seeds or on

dismembered dolls of wild boys, who now

serve in the army. Under their boots nettles and

mud remain glued. At night, with a faint moon at the guard post

they whistle in a low tone the discordant songs of those who left.

The kicked dogs gather there, five meters further

and with bowed heads, gaze them urinating in haste.



Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis



Posted: 04/11/2019 by vequinox in Literature



You fly up and high

you give yourself to sky

you sing a child’s lullaby

joyously you fly up and high

the world’s disguised monster

that you want to kill

what they call a bird of prey

that you leave and fly

in freedom’s arms up high


without limits, with no attachments

without the bitterness of thought

you seek your joy

deep in the children’s eyes

the only ones who see

the dream and dive into it.


Poem by Chryssa Nikolakis, Athens, Greece



Ψηλά ψηλά αφήνεσαι
κι άπλερα δίνεσαι
στους ουρανούς
και σιγοτραγουδάς νανούρισμα
χαρούμενος ψηλά πετάς
μοιάζει ο κόσμος με θεριό
να διώξεις θέλεις το κακό
που το καλούν αρπακτικό
και απ’ τα χέρια του σαν φύγεις
ελεύθερο στο σύμπαν καταλήγεις

δίχως όρια, χωρίς δεσμεύσεις
χωρίς πικρές διαβουλεύσεις
μόνο χαρά αποζητάς
μέσα  σε μάτια παιδικά
που μόνο αυτά μπορούν να δουν
τ’ όνειρο και να αφεθούν.

Poem by Chryssa Nikolakis//Ποίημα Χρύσας Νικολάκη

Translated by Manolis Aligizakis//Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

via Προϊστορικός οικισμός αποκαλύπτεται στα περίχωρα της Καρύστου — ΕΛΛΑΣ