Archive for September, 2016

dimart

attikΑυτό δεν είναι τραγούδι #814
Dj της ημέρας, η Τσαμπίκα Χατζηνικόλα

Κάποτε, όχι πολύ μακριά από σήμερα, είχε πέσει η νέα σε έρωτα βαθύ για έναν μελαχρινό. Δούλευαν μαζί. Εκείνη έλιωνε σαν το κερί μπροστά του, ακόμα κι όταν δεν τον έβλεπε. Μα εκείνος δεν καταλάβαινε ή έκανε πως δεν…
Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, όμοιο με την καρδιά της που τον περίμενε, το κορίτσι έχασε το λεωφορείο της επιστροφής και κείνος προσφέρθηκε να την πάει σπίτι.
«Βρε, λες;» σκέφτηκε με κρυφό καημό η μικρή.
Δεν είχαν ανταλλάξει ποτέ μεταξύ τους τόσες πολλές κουβέντες όσες εκείνο το απόγευμα. Και δυστυχώς επρόκειτο να είναι η πρώτη και τελευταία «κανονική» τους συζήτηση.

«Τι μουσική ακούς;» τη ρώτησε.
«Ρετρό», απαντάει εκείνη.
Απάντηση που δε θα περίμενε κανείς από μια νέα 25 χρονών, πριν από λίγα χρόνια. Απάντηση που σίγουρα δεν την περίμενε και κείνος και δυστυχώς δεν την κατάλαβε.
— Δηλαδή; Τι εννοείς ρετρό;
—…

View original post 215 more words

Advertisements

Υπόμνημα Κόλπου Λακωνίας

Posted: September 30, 2016 by vequinox in Literature

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

ipom

Μπορεί εσύ να πελεκάς οστά
κορμιά της Μέσα Μάνης
μπορεί να γλείφεις συναξάρια
μπορεί το αντίδωρο βυζί σου να προσφέρεις
χείλη εντός κι εκτός και κόλλυβο των σπλάχνων

ολοσχερώς εσύ φοράδα Ταϋγέτου
ίσα εκεί στα σκιερά καθώς διαβαίνει

σπασμός Οθωμανός
γλυπτός λαιμός
σφηκοφωλιά υγρών
βοσκή από θυμάρι
κούμαρο
αγκάθι Λακωνίας

σπέρμα μαχαιροβγάλτη εραστή πάνω στη λέξη νυφικό
πάνω στη λέξη λήθη

τόσο σφαγμένη με το δάχτυλο
τόσο από αρραβώνα μούσκεμα
με χέρια γλώσσα μάτια αυτιά
όλα αγεωμέτρητα

προσμένοντας
εκείνο το Απεταξάμην του φαλλού
εκείνο το χούι του μιναρέ για διείσδυση στο χάος
το σβήσιμο της μνήμης
τη χυσιά
την πρωινή διακόρευσιν
του ευσπλαχνικού οργασμού την τουφεκιά
τη λήγουσα όλων των σπασμών
όλων των διαιρέσεων
αφήνοντας εις το πηλίκο του αφαλού
άλαλο φως
μηδέν της λύσσας

μούσκεμα όλα
λάφυρα σχισμής

View original post

Interesting Literature

Here at Interesting Literature we’re celebrating our one-year anniversary this weekend. With that in mind, we wanted to offer the twelve most interesting facts that we’ve uncovered over the last year – one for each month we’ve been up and running – and as a present for all of you who read our posts and interact with what we write. (Consider what follows an early Christmas present!) So, here goes:

Woolf21. In 1910, Virginia Woolf and her friends dressed up in costumes and donned fake beards in order to convince the Royal Navy they were a group of Abyssinian princes. And thus they pulled off what became known in newspapers as the ‘Dreadnought Hoax’, earning a 40-minute guided tour of the ship. Several members of the Bloomsbury Group were involved, but Woolf was the most famous among them. More information can be found in this Guardian article.

2. None of…

View original post 854 more words

ΚΑΠΟΙΟΣ ΓΑΤΟΣ

polyp_cartoon_imf_structural_adjustment1

Το πρώην καλό ΔΝΤ, ξαναγίνεται κακό και έτσι με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο, συνεχίζουν να μας δουλεύουν όλοι, μαζί με τη κυβέρνηση του Συριζα. Θα μας σώσουν όμως οι “φίλοι του Τσίπρα”, ο Ρέντσι, Ολάντ και οι υπόλοιποι αψβούργοι του νότου που είναι έτοιμοι για τη μεγάλη μάχη με το προτεσταντικό βορά (μιλάμε για παραμύθια για μικρά παιδιά).

Η τελευταία ανακοίνωση του ΔΝΤ, είχε διάφορες ανέξοδες ευχές περί μείωσης χρέους και δημοσιονομικών πλεονασμάτων και βοήθειας στην Ελλάδα για το προσφυγικό, για τα οποία ούτως ή άλλως το ΔΝΤ δεν έχει καμμιά απολύτως θεσμική επιρροή και είναι αποκλειστικά υποθέσεις της Ε.Ε.
Είχε όμως και προτάσεις που αποτελούν το πραγματικό σχέδιο του ΔΝΤ για τα εργασιακά, τα ασφαλιστικά ταμεία και τη φορολογία, με το οποίο στην ουσία δεν διαφωνεί και η Ε.Ε. πουθενά.

Ολοφάνερα δεν θέλουν μικρομεσαία τάξη, λίγοι πλούσιοι και πολλοί φτωχοί στη γραμμή για τα κουπόνια και τα γεμιστά της…

View original post 562 more words

379full-kostas-karyotakis

ΘΑΛΑΣΣΑ

Ὅμως τὰ στήθια ποὺ τὰ ταράζει κάποιο
θανάσιμο πάθος δὲν θὰ γαληνέψουν

Τὰ σύννεφα γιγάντικα φαντάζουν κι ἀσημένια
στὸ μολυβένιον οὐρανὸ
σὰν τὰ χτυπᾷ τοῦ ἥλιου τὸ φῶς· σὰν τὰ χτυπᾷ ὁ ἀγέρας
φεύγουνε πίσω ἀπ᾿ τὸ βουνό.

Κι εἶναι θεριὸ ἡ θάλασσα. Τὸ παρδαλό της χρῶμα
δίνει της — μπλαβὸ ἐκεῖ μακριά,
πιὸ δῶθε ἀνοιχτοπράσινο κι ἀκόμα δῶθε γκρίζο —
κάποια παράξενη θωριά.

SEA

 

Yet the heart that was stirred

by a deadly passion will never relax

 

the clouds seem gigantic and silvery

onto the leaden sky

as if the sun reflection shines on them

as if the wind blows onto them

they run behind the mountain

 

the sea is a beast and its colorful surface,

dark blue at the far side

nearer light green and closer gray,

as if dressing it with a strange garment

 

 

KOSTAS KARYOTAKIS//translated by Manolis Aligizakis

www.manolisaligizakis.com

manolis-cover-for-print

ΦΥΛΛΟΡΡΟΕΣ-FYLLORROES, ΕΝΕΚΕΝ, 2013

 

Ο Ελληνοκαναδός Μανώλης Αλυγιζάκης έχει γράψει τρία μυθιστορήματα, ποιητικές συλλογές, καθώς και άρθρα, διηγήματα και μελέτες στα αγγλικά και στα ελληνικά. Η πρόσφατη ποιητική συλλογή του ‘Φυλλορροές’ απαρτίζεται από υπαρξιακά, ερωτικά και κοινωνικοπολιτικά θέματα, με στενή αναφορά στην καθημερινότητα αλλά και σε σπουδαία ιστορικά γεγονότα. Το συναίσθημα ρέει πλούσια σε όλη τη συλλογή. Εκφράζεται μέσα από θέματα όπως η αγάπη, ο έρωτας, η απιστία, η απώλεια και το αίσθημα του ανεκπλήρωτου, η αναζήτηση της ουσίας της ζωής, τα υψηλά ιδανικά, και η έλλειψη ελευθερίας. Το χαρακτηριστικό ύφος ενισχύεται από τον ήχο και τον ρυθμό, που δένουν αρμονικά με το περιεχόμενο. Μια μελαγχολική διάθεση διατρέχει το σύνολο των ποιημάτων, δίνοντας τον τόνο στην πάλη μεταξύ αισιοδοξίας και απαισιοδοξίας: «…κι είπε -/ θέλω να σπείρω/ τούτο το χώμα απ’ την αρχή/ με μια σοδειά νέων ιδεολόγων…» («Νωχελικό απόγευμα»).

Η γραφή, αν και κάποιες φορές στα όρια του πεζού λόγου, διανθίζεται από ιδιαίτερα ποιητικά στοιχεία. Τεχνικές όπως η επανάληψη και ο διασκελισμός τονίζουν το νοηματικό περιεχόμενο δίνοντας ζωντάνια στη συλλογή. Παρόμοιο αποτέλεσμα επιτυγχάνεται από τις λεπτομερείς περιγραφές, τις πλούσιες εικόνες και τη μουσικότητα του λόγου. Το θέμα της ύπαρξης αναφέρεται στον θάνατο, στο βάρος της ζωής και στο νόημά της, στο γήρας, στο αναπόφευκτο και τη μοίρα, στην παρακμή. Τα ερωτικά ποιήματα εκθέτουν μια γκάμα συναισθημάτων όπως ο πόθος, η χαρά, η θλίψη, η διάψευση, η προδοσία, η παρακμή, η απομάκρυνση του ζευγαριού και η συμβατικότητα της συνύπαρξης. Παρά τον πόνο και την απογοήτευση που συνδέονται με τον έρωτα, ο ποιητής τον θεωρεί το πιο ουσιαστικό συστατικό της ζωής: «…κι αφήνω στη στιγμή την έρευνά μου/ για κάτι ασύλληπτο ή ιδεατό/ και δίχως λέξη βιαστικά γυρνώ/ στο αισθησιακό σου φίλημα.» («Ανακάλυψη»).

Οι κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες εκφράζονται μέσα από θέματα όπως ο πολιτικός αγώνας, η αυτοθυσία των συντρόφων και η ήττα, η ιστορία και το σήμερα, η σχέση της Εκκλησίας με τον πόλεμο, προβληματισμοί και προβλέψεις για το μέλλον, η Ελλάδα, η αθλιότητα της ζωής στην πόλη, η καταστροφή, η σωτηρία, η απόδοση δικαιοσύνης, ο ποιητής/η ποιήτρια μπροστά στην πολιτική πραγματικότητα. Στο τέλος κάποιων ποιημάτων ο Μανώλης Αλυγιζάκης θέτει δυνατά ερωτηματικά, ερωτηματικά που μοιάζουν να αποτελούν από μόνα τους τις απαντήσεις: «…Κι αναρωτιέσαι/ κάνουμε άραγε κάτι σωστό/ ή όλα βαδίζουν ίσια προς την κόλαση;» («Ρουτίνα»). Άλλες φορές το κλείσιμο των ποιημάτων παραπέμπει σε σημαντικά ερωτήματα: «…Κι ένας μικρός σπουργίτης/ καθισμένος στο κλαδί/ συνθέτει το πρωινό του ποίημα και/ τα φτερά του ψαλιδίζοντας γράφει,/ αυτά δεν μου χρειάζονται πια» («Σπουργίτες»). Η ποιητική συλλογή διακρίνεται από ευαισθησία για τις ανθρώπινες καταστάσεις και από έντονο κοινωνικό προβληματισμό, στηρίγματα πολύτιμα μέσα στη γενική συναισθηματική νέκρωση και την ακραία βαρβαρότητα που βιώνουμε.

 

Greek Canadian author Manolis Aligizakis has written three novels, numerous collections of poetry, articles and short stories in both Greek and English. His latest poetry book “Filloroes” consists of existential, erotic and sociopolitical themed poems with clear relation to everyday as well as to historical events. Emotions flow freely throughout the book. They are expressed via images of love, lust, unfaithfulness, loss and the feeling of the unaccomplished, search for the meaning of life, high ideals and the lack of freedom. The poet’s style and idiom are accentuated by his rhythm that is tied harmoniously with the content. Certain melancholy runs through the majority of the poems and underscores the battle between optimism and pessimism: “I want to plough/this ground all over/with a crop of new idealists…” (Saunter).

The style of the book, sometimes resembling prose, is accented by poetic conventions such as repetition, and the striding of verse that bring the poems to life. Similar result is shown by detail descriptions, rich imagery and musicality of the verse. The existential poems deal with death, weight of life and its meaning, old age, the inescapable end, fate, decadence. The erotic poems display a mixture of emotions such as desire, joy, sadness, denial, betrayal, loneliness and the convention of relationships. Although pain and disappointment are imbued in Eros the poet still considers it the most important variant of life: “and I leave my search/for something inconceivable/ or imaginary/and with no other word/I return/to your sensual loving.”(Discovery).

Social-political issues such as political struggle, sacrifice of comrades, defeat, history up to today, relation of the church to war, wondering and vision of a future Greece, the misery of city life, destruction, salvation, justice, the poet/poetess before today’s reality, are subjects of these poems. Sometimes at the end of some poems Manolis poses questions that are themselves the answers to such questions: “And you wonder/are we truly making progress/or careening brakeless of-ramps to Hell?” (Routine). Other times the poems lead to serious questioning: “and the young sparrow/sits on the branch and/clipping his wing feathers writes/no need for these anymore” (Sparrows). The collection is imbued by sensitivity toward the everyday human situations and is filled by serious questioning about the emotional death of today’s social landscape and the brutality we live in.

 

Αφροδίτη Γιαννάκη, ΕΝΕΚΕΝ, 2013/Aphroditi Giannakis, ENEKEN, 2013

dimart

—της Ειρήνης Βεργοπούλου—

Το πρώτο στη σειρά χαρακτικό του Doré για την έκδοση του 1863, εδώ σε αναπαραγωγή από Αγγλική έκδοση του 1906Το πρώτο στη σειρά χαρακτικό του Doré για την έκδοση του 1863, εδώ σε αναπαραγωγή από αγγλική έκδοση του 1906

“[…]The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time […]

«Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα», έγραψε στο On the Road του το 1955 ο Jack Kerouac, και τα περίφημα αυτά λόγια θαρρείς πως αντιστοιχούν μια χαρά, και αντηχούν άψογα τον ψυχισμό ενός αιώνες τώρα αγαπημένου ωραίου «τρελού», του κυρίου Alonso Quixano, ενός ιδαλγού, ο οποίος μετέτρεψε για κάποιον καιρό το πραγματικό του όνομα —ώστε να ακούγεται πιο ιπποτικό και ευγενές— σε Don Quixote de la Mancha. Φυσικά ο κύριος αυτός υπήρξε μόνο στη φαντασία του τιτάνα…

View original post 664 more words

#Astrology: Black Moon 2016 — Karmic Reaction Blog

Posted: September 30, 2016 by vequinox in Literature

https://videopress.com/embed/yHTkV7DM?hd=0&autoPlay=0&permalink=0&loop=0

Published: Septembed 28, 2016 By Michael Greshko The September 30 Black Moon Explained “Humans have long had a fascination with lunar events—and with the rise of the Internet, all kinds of moon moments have become media sensations. Consider super moons, harvest moons, and the rare super blood moon total eclipse. On September 30, sky-watchers […]

via #Astrology: Black Moon 2016 — Karmic Reaction Blog

ΕΛΛΑΣ

ΦΗ Ελληνική Ψυχή ΖΕΙ κι αγκομαχεί και ματώνεται στα σκλαβοσίδερα, ΖΕΙ ολόκληρη μέσα στον καθένα.

View original post 33 more words

ΕΛΛΑΣ

socrates_thumbΔυο λόγια για τη διαφορά μεταξύ Σιωνισμού και Ελληνισμού: Το πρόβλημα μεταξύ των δύο δεν αφορά σε άτομα. Αφορά στην Μεγάλη Υλιστική Ιδέα του Σιωνισμού για την κατάκτησι και υποδούλωσι του κόσμου, στην οποία βρίσκεται πάντοτε αντιμέτωπος με την Μεγάλη Πνευματική Ιδέα του Ελληνισμού!.. Του οποίου βασικό χαρακτηριστικό είναι ο Ανθρωπισμός, ως δημιούργημά του.

View original post 292 more words