Archive for July, 2015

EROTOKRITOS_cover_Mar26.indd

EROTOKRITOS-HAND COPIED — ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ-ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ
Longhand lives — for $5,000 per copy
Poet and publisher Manolis Aligizakis has announced his most extraordinary book–a facsimile of his own handwritten version of Erotokritos, a romantic-epic poem composed by Vitzentzos Kornaros of Crete, a contemporary of William Shakespeare and Miguel de Cervantes. A limited edition of only 100 numbered and signed copies is available with guaranteed delivery to every corner of the earth.
This work is being touted as, “The only longhand book of its kind–a long poem 500 years old–transcribed by an 11-year-old boy.”
Το Χειρόγραφο βιβλίο Ερωτόκριτος διαθέσιμο για τους εκλεκτικούς συλλέκτες σπανίων βιβλίων έκδοση 100 αριθμημένων αντιτύπων — $ 5.000 το κάθε αντίτυπο. Ο ποιητής και εκδότης Μανώλης Αλυγιζάκης παρουσιάζει το πιο πρωτάκουστο βιβλίο — ένα χειρόγραφό του, πιστό αντίγραφο του ποιήματος Ερωτόκριτος, ένα ρομαντικό – επικό ποίημα γραμμένο από τον Κρήτα Βιτσέντζο Κορνάρο, σύγχρονο του Σαίξπηρ και του Θερβάντες.

Το βιβλίο διαφημίζεται σαν “το μοναδικό χειρόγραφο του είδους του — ένα μακροσκελές ποίημα 500 χρονών που αντιγράφτηκε από ένα παιδί έντεκα χρονών.”

~A beautiful review of my EROTOKRITOS written by AlanTwigg of BC Bookworld!

~Μια ωραιότατη κριτική παρουσίαση του Ερωτόκριτού μου από τον AlanTwigg εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού BC Bookworld!

http://bcbooklook.com/

Advertisements

images

BREAK

Dim light: his company

walls drain pain to wet floor
comrades eat slowly

bites mix with coal
sitting on lips and outer layer

of flesh cocktail dives
down their throat to stomach

acidic lining embalmed
dark layer of coal-dust

painting inside as the outside
let no piece of flesh stay white

but in their whitewashed dreams

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΠΑΥΣΗ

Ημίφως: η συντροφιά του

τα τοιχώματα του τούννελ
στάζουν πόνο στο υγρό πάτωμα
καθώς τρώνε όλοι συντροφικά

μπουκιές ανακατεμένες με κάρβουνο
στα χείλη και στο εξωτερικό

της σάρκας τους, το μείγμα βουτά
απ’ το φάρυγγα στο στομάχι

που είναι ταριχευμένο από οξέα
μαύρη επιφένεια σαν καρβουνόσκονη

εσωτερικό βαμμένο όπως και το έξω
κανένα σημείο μη μείνει λευκό

εκτός απ’ τα κατάσπρά τους όνειρα

~BLACK LUNGS, collection in progress, Libros Libertad, 2016

ritsos front cover

THE SIN

They left, they left – he said. They stayed – he said in a while. They stayed.
They exist.
Gullible days, wasted. And there were a few trees.
The roofs leaned their shoulders more impressively. George,
on top of the ladder, was fixing the plaster festoon
of the neoclassical house. Further down in the harbor
the longshoremen were creating a havoc. They carried
large wooden boxes tied with ropes. Two dogs
walked edge to edge in the street. Those days
we enclosed in parentheses the most important things. Him
with the black patch over his right eye, gaping at the shabby
display-windows, he collected (perhaps also on our behalf) a few objects,
match boxes, words, images and some other nameless and
invisible things –
always clumsy, with his muddy shoes and completely innocent.
The absolute – he said – is our grievest sin. And as the lights
were turned on
on ships, in bars, in patisseries, they underscored exactly that.

Η ΑΜΑΡΤΙΑ

Έφυγαν, έφυγαν,—έλεγε. Έμειναν—έλεγε σέ λίγο. Έμειναν.
Είναι.
Εύπιστες μέρες, χαμένες. Ήταν καί λίγα δέντρα.
Οι στέγες έγερναν ενδοτικότερα τούς ώμους τους. Ο Γιώργης
πάνω στή σκάλα διόρθωνε τή γύψινη γιρλάντα
νεοκλασικού σπιτιού. Πιό κάτω, στό λιμάνι
πρωτοστατούσανε οι φορτοεκφορτωτές. Κουβαλούσαν
μεγάλα ξύλινα κασόνια δεμένα μέ σκοινιά. Δυό σκύλοι
πήγαιναν άκρη άκρη στό δρόμο. Κείνες τίς μέρες
τό κυριώτερο τό κλείναμε σέ παρενθέσεις. Αυτός
μέ τόν επίδεσμο στό δεξί μάτι χάζευε τίς φτωχές βιτρίνες
μάζευε (πιθανόν καί για λογαριασμό μας) κάτι ελάχιστα αντικείμενα,
σπιρτόκουτα, λέξεις, εικόνες καί κάτι άλλα ανώνυμα καί αόρατα—
αδέξιος πάντα, μέ τά λασπωμένα του παπούτσια, κι ολότελα αθώος.
Τό απόλυτο—είπε—είναι η βαθιά μας αμαρτία. Κι όπως ανάβαν τα
φώτα
στά πλοία, στά μπάρ, στά ξενοδοχεία, αυτό ακριβώς υπογραμμίζαν.

“Yannis Ritsos-Selected Poems”, Ekstasis Editions, summer-fall, 2013
Poetry by Yannis Ritsos, Translated by Manolis Aligizakis

images

ODYSSEY BY NIKOS KAZANTZAKIS

Oh, Great Oriental Sun, golden cup of my proud mind
slanting I like to wear you, wish to play and
while you and I are alive that our hearts will rejoice.
This Earth is good, it suits us, like a global grape
it hangs, my God, in the blue air and shivers in the tempest
nibbled by the spirits and by the birds of the winds
let us nibble on it too that it will refresh our minds!

ΝΙΚΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Ήλιε μεγάλε ανατολίτη μου, χρουσό σκουφί του νου μου,
αρέσει μου στραβά να σε φορώ, πεθύμησα να παίξω,
όσο να ζεις, όσο να ζω κι εγώ, για να χαρεί η καρδιά μας.
Καλή `ναι τούτη η γης, αρέσει μας, σαν το σγουρό σταφύλι
στον μπλάβο αγέρα, Θε μου, κρέμεται, στο δρόλαπα κουνιέται
και την τσιμπολογούν τα πνέματα και τα πουλιά του ανέμου
ας την τσιμπολογήσουμε κι εμείς, να δροσερέψει ο νους μας!
~Translated by Manolis Aligizakis

41

Greece: Out of the Mouth of “Foreign Affairs” Comes the Truth

By Bruno Adrie

In an article by Mark Blyth titled “A Pain in the Athens: Why Greece Isn’t to Blame for the Crisis” and published on July 7th 2015 in the magazine Foreign Affairs, one discovers surprising statements, which are all the more surprising when one knows that this magazine is published by the Council on Foreign Relations that gathers the American élite, the New-Yorker banking élite being there for the most part (about this subject, see: Laurence H. Shoup and William Minter, Imperial Braintrust: The Council on Foreign Relations and United States Foreign Policy, 1977).
According to the author, “Greece has very little to do with the crisis that bears its name”. And, to make us understand this, he invites us to “follow the money—and those who bank it”. According to him, the origins of the crisis are not to be looked for in Greece but “in the architecture of European banking”. Indeed, during the first decade of the euro, European banks, attracted by easy money, granted massive loans in what the author calls “the European periphery”, and, in 2010, in the middle of the financial crisis, banks had accumulated impaired periphery assets corresponding to 465 billion euros for French banks and 493 billion euros for German banks. “Only a small part of those impaired assets were Greek”, but the problem is that, in 2010, Greece published a revised budget equivalent to 15% of the GDP. Nothing to be afraid of actually since it only represented 0.3% of the Eurozone’s GDPs put together. But, because of their periphery assets and above all a leverage rate* twice as high—that is to say twice as risky—as the American banks’, European banks feared that a Greek default would make them collapse. This is what really happened. The banks’ insatiable voracity led them, as always, to act carelessly, and, as they did not accept their failure, as always, they made sure that others would foot the bill. Nothing new under the golden sky of the Banking Industry, unless, this time, it went a bit further than usual.
These banks set up the Troïka program in order to “stop the bond market bank run”. And no matter if it increased unemployment by 25% and destroyed the third of the country’s GDP. It doesn’t make much difference to the bankers. This is what the rescue plans have been used for. Apparently aimed at Greece, they were created by and for the major European banks. Today, given that the Greek can no longer pay French and German banks, even the European taxpayers are solicited.
Greece was only a pipe through which French and German banks, for the most part, saved themselves. On the total amount of 203 billion euros that represents the two rescue plans (2010-2013 and 2012-2014), 65% went right to the banks’ vaults. Some people even go so far as to say that 90% of the loans did not pass through Greece. This approach, expressed in the columns of Foreign Affairs, cannot be seen as heterodox. It is even confirmed by the ex-director of theBundesbank, Karl Otto Pöhl, who acknowledged that the rescue plan was meant to save the banks, and especially the French banks, from their rotten debts.
Therefore, despite the fact that Germany defaulted on his debts four times in the XXth century, he will go on insisting that Greece pay, with France supporting him. However little some people like it, like the ignorant and wordy French philosopher whose décolletage every one knows but whom no one wishes to hear anymore, François Hollande hasn’t been generous to Greece. It is quite the contrary that happened, it is Greece that has been generous, and forced to be, to the French banks, before these very banks call on French taxpayers, when they were celebrating their revolution, their heads full of a firework of prejudices.
Mark Blyth finishes his article by saying what Frédéric Lordon developed in his article (in French) “Le crépuscule d’une époque”, namely that the European Central Bank does not play the role of a central bank and does not act like a politically independent bank.
According to him, we never understood Greece because we refused to see this crisis as what it is actually: the continuation of the private banks rescue plan that started in 2008.
One wonders how the French, who are so clever and so ready to give their opinions since they know everything about everything, can go on supporting the insane vociferations of the know-it-all from this little Parisian journalistic world, which is described by the excellent Pierre Rimbert in his article (in French) “Syriza delenda est” in the Monde Diplomatique, July 2015. Rather than burying Greece, we’d better off get rid of the proud and twisted faces of Demorand, Elkabbach, Giesbert, Baverez, Barbier, Aphatie, and others, by sending them carp in the desert in the middle of traitorous scorpions and venomous snakes which are their respectable and mute brothers.
~ Bruno Adrie (translated by Clara Piraud)
~ see from Mark Blyth and Matthias Matthijs, The Future of the Euro, Oxford University Press, 2015
http://www.globalresearch.ca

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ελληνική οικονομική περίπτωση και πώς το βλεέπει ο τύπος του εξωτερικού.
Το άρθρο υποστηρίζει ότι τη μεγαλύτερη ευθύνη για το τωρινό οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας φέρουν οι Γερμανικές και Γαλλικές Τράπεζες που εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του ΕΥΡΩ εγκρίνοντας τεράστια ποσά ΕΥΡΩ σαν δάνεια στις χώρες της περιφέρειας (The European Periphery), με άλλα λόγια στις χώρες Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία. Από τις επενδύσεις τους αυτές ένα πολύ μικρό ποσό ήρθε στην Ελλάδα. Αλλα οι Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες αποκόμισαν απ’ αυτά τα δάνεια κέρδη 465 και 493 δισεκατομμυρίων ΕΥΡΩ αντίστοιχα.
Όταν παρουσιάστηκε η κρίση του 2010, που απλώθηκε στην Ευρώπη από την Αμερική, οι τράπεζες αυτές σε κίνδυνο να χρεωκοπήσουν κι αφού η ισολογιστική τους κατάσταση ήταν πραγματικά δραματική, αντί να καταφύγουν στους Γάλλους και Γερμανούς πολίτες-φορολογούμενους και καταθέτες που θα πλήρωναν τα σπασμένα, μετέφεραν τις χασούρες στους πληθυσμούς των χωρών της Νότιας Ευρώπης (λογιστικό τέχνασμα της κεντρικής τραπεζιτικής πολιτικής της Ενωμένης Ευρώπης) στις χώρες της περιφέρειας, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία (PIGS).
Αυτές οι απόψεις γράφτηκαν στις στήλες του περιοδικό Foreign Affairs και υποστηρίχτηκαν από τον πρώην διευθυντή της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας (Bundesbank) Karl Otto Pohl.

Για να μη λένε τουλάχιστον ότι όλα τα κακά ξεκίνησαν απ’ την Ελλάδα.

Η ανωτέρω περιληπτική μετάφραση του άρθρου από τα αγγλικά στα ελληνικά έγινε από το Μανώλη Αλυγιζάκη
http://www.authormanolis.wordpress.com

ubermensch cover

Scarecrow

He knew our peculiar desire for suffering
as if we preferred the sigh of defeated and
the signs left behind by birds in their morning flight
our eardrums soft capable of capturing the rapture
of the thunderbolt yet, we still wanted to lay next
to the woman’s breast, close enough to feel her pain
close enough to taste her anguish and He, alone
encompassed the earth as if with His song
to transcend it, while we still kneeled before
the scarecrow, jet-black eyes and straw hair
on his head that moved back and fro, myths
upon which we had based our existence.

Σκιάχτρο

Γνώριζε την παράξενή μας προτροπή για βάσανα
σαν να μας άρεσε του ηττημένου ο στεναγμός
και τα πρωινά σημάδια που αφήναν τα πουλιά
στο πέταγμά τους. Τ’ αυτιά μας απαλές μεμβράνες
της καταιγίδας το πανδαιμόνιο που συλλαμβάνανε
κι ακόμα θέλαμε δίπλα σε γυναίκας βυζί να κοιμηθούμε
τόσο κοντά τον πόνο της να νιώσουμε, τόσο κοντά
την αγωνία της για να γευτούμε κι όμως εκείνος
μόνος του τη γη ολόκληρη με μια ματιά αγκάλιαζε
σα να `θελε με το τραγούδι του να τη μετουσιώσει
κι εμείς ακόμα γονατίζαμε μπροστά σε σκιάχτρα
με μάτια κατάμαυρα κι άχυρο στο κεφάλι που μπρός
και πίσω πήγαιναν, μύθοι που πάνω τους στηρίξαμε
την ύπαρξή μας.

Ubermensch, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013
http://www.ekstasiseditions.com

92197382_134014707867

KOSTAS VARNALIS

Varnalis was born in Burgas, Eastern Rumelia (now in Bulgaria), in 1884. As his name suggests, his family originated from Varna; his father’s family name was Boubous.[1] He completed his elementary studies in the Zariphios Greek high school in Plovdiv and then moved to Athens to study literature at the National and Kapodistrian University of Athens. While there, he became involved in the Greek language dispute, taking the side of the demoticists over the supporters of the katharevousa. After his graduation in 1908 he worked for some time as a teacher in Burgas, before returning to Greece and teaching in Amaliada and Athens. During the next years, he worked as a teacher and part-time journalist, also engaging in translation work. In 1913, he took part in the Second Balkan War.
In 1919 he gained a scholarship and travelled to Paris where he studied philosophy, literature and sociology. It was during his Parisian studies that he became a Marxist and reviewed his ideas on poetry in theory and in practice. His political alignment resulted in his being dismissed from his teaching position at the Paedagocical Academy in 1926 and barred from any state employment. Varnalis thus took to journalism, a profession he practiced until the end of his life. In 1929, he married the poetess Dora Moatsou. In 1935, he participated in the Soviet Writers’ Conference in Moscow as Greece’s representative. Under the 4th of August Regime, he was sent to internal exile in Mytilene and Agios Efstratios. During the German Occupation of Greece, he took part in the resistance movement as a member of the National Liberation Front (EAM). In 1959, he was awarded the Lenin Peace Prize. Varnalis died in Athens on 16 December 1974, and is buried in the First Cemetery of Athens.

RECENTLY

Everything is black in front of you, each and every day
seem darker than the nights. Behind the mountains
the photosphere was put out years ago.
And if your eyes turn back to look
your pain is double as you realize
today is more black than yesterday

ΤΑ ΛΟΙΣΘΙΑ
Όλα μπροστά σου μαύρα, η κάθε μέρα
πιο μαύρη από τη νύχτα. Η φωτοσφαίρα
σβημένη χρόνια πίσω απ’ τα βουνά.
Κι αν κάποτες τα μάτια σου γυρνάνε
πίσω, διπλά πονάς, `τί βλέπεις να `ναι
πιο μαύρα απ’ τα παλιά, τα τωρινά.

~ Kostas Varnalis, ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ, RAGE OF THE PEOPLE, translated by Manolis Aligizakis

Ritsos_front large

SKIRMISH

You know the great loneliness of exile
these infuriated seashores that could be ours though
they are foreign
this air that harasses the window shutters
these window shutters that we have never opened
or closed
though they still trust us with all afternoons
ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΣ

Την ξέρεις τη μεγάλη ερημιά της εξορίας
αυτές τις θυμωμένες ακρογιαλιές που μπορεί νάταν δικές μας
κι είναι ξένες
αυτόν τον αγέρα που βασανίζει τα παραθυρόφυλλα
αυτά τα παραθυρόφυλλα που δεν τ’ ανοίξαμε και δεν τα κλείσαμε
ποτέ
και που ωστόσο μας εμπιστεύονται όλα τ’ απογεύματα

Yannis Ritsos-Poems-translated by Manolis Aligizakis
http://www.libroslibertad.ca

KOSTIS PALAMAS

Posted: July 20, 2015 by vequinox in Literature

palamas

Orphic Hymn

Beyond the minds of the thoughtless
functionary and orphic hymnist
I bring back the hymn
of an ancient light worship
as my thought runs to it now
a river stashed away
the people’s buzzing but a surprise
to the rhythm of my guitar
that during the night I start to climb
the difficult to reach mountain top
first I wish to hail the Apollonian light
while down where people live
sleep and darkness still prevail
Ὀρφικὸς Ὕμνος
Ἔξω ἀπὸ τοὺς δρόμους τῶν ἀστόχαστων,
λειτουργὸς καὶ ψάλτης ὀρφικός,
ἕναν ὕμνο ξαναφέρνω
μιᾶς λατρείας πανάρχαιας πρὸς τὸ φῶς.
Ἔτρεξε ὡς τὰ τώρα ὁ λογισμός μου,
καταχωνιασμένος ποταμὸς
ξάφνισμα στὸ βούισμα τῶν ἀνθρώπων
τῆς κιθάρας μου ὁ ρυθμός.
Νύχτα ξεκινῶ, νύχτ᾿ ἀνεβαίνω
τὴ δυσκολανέβατη κορφὴ
θέλω μόνος, θέλω πρῶτος
τ᾿ ἀπολλώνιο φῶς νὰ χαιρετίσω,
ἐνῶ κάτου στοὺς ἀνθρώπους
θὰ εἶν᾿ ἀκόμα ὁ ὕπνος καὶ τὸ σκότος.
~ Κωστή Παλαμά, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Poem by Kostis Palamas, translated by Manolis Aligizakis

596717

ATHENA

Perplexed Athena gazed the sea

as if to say the balance of the world
was based upon it, fresh fountains
liberal and full of spring
like the palms
of the beardless poet
with reverence turned toward his heart

immense sea bearing gifts
in my endless wandering that
I discovered seeded fields
orchards with lemon trees
and grapevines ready
for the harvest

stars gracing rosy-cheeks
blue domes of temples
each in the arms of the other
words and dreamy images
hopeless this beauty
to escape

unless I again evoke Her spirit
logistical algorithm
Her divine intervention
a direction I was meant
to follow to the bitter end

until in the next room
they were already enjoying
the open bottle of champagne

ΑΘΗΝΑ

Η Αθηνά αντίκρυσε τη θάλασσα με απορία

σα να `λεγε εκεί βρισκόταν η ισορροπία
όλου του κόσμου, συντριβάνι
λεύτερο γιομάτο άνοιξη
σαν τις παλάμες
του αγένειου ποιητή στραμμένες
μ’ ευλάβεια στην καρδιά του

θάλασσα δώρα φορτωμένη
όταν μες στην ατέλειωτή μου
περιπλάνηση συνάντησα χωράφια
ολόσπαρτα, περβόλια λεμονιές
κληματαριές έτοιμες
για τον τρύγο

αστέρια στόλιζαν νεανικά μάγουλα
γαλάζιοι τρούλοι ένας
στην αγκαλιά του άλλου
λόγια κι ονειρικές εικόνες
ανέλπιδο απ’ την ομορφιά
ετούτη να ξεφύγω

εκτός κι αν το πνεύμα Της ξανά ανακαλούσα
ανύπαρκτος αλγόριθμος
η θεία Της παρέμβαση
κατεύθυνση που μου μέλλονταν
ν’ ακολουθήσω ώς το τέλος

ώσπου στο διπλανό δωμάτιο
με φυσαλίδες κι ευφροσύνη
οι άλλοι πίναν κιόλας τη σαμπάνια

~ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑ, συλλογή εν εξελίξει.
~SECOND ADVENT OF ZEUS, collection in progress