Archive for February, 2017

To Koskino

lathos

Όλοι μιλούν για τον καιρό
Εμείς όχι

Φαντάσματα της πόλης
Από μελάνι
Παριστάνουν τους χάρτες
Πέντε έξι δρόμοι,
Η ασκητικότερη
Γεωγραφία
Της ομορφιάς.

Σιγουρεύομαι
Πως η άσφαλτος πιάνει ακόμα φωτιά
Κι επιστρέφω
Με το βήμα πάντα μισό.

Μνήμη σημαίνει μετέωρη
Επιστροφή στην καρδιά.
Αν δεν έχεις στηριχτεί στη λάσπη
Αυτό το χώμα ζυγίζει όλο
Το βάρος των ουρανών.

Λέξεις και βλέμματα
Δεμένα πισθάγκωνα
Γυμνά
Στο συρματόπλεγμα της γλώσσας

Δάχτυλο που χαϊδεύει
Το λαιμό σου
Σαν σκοινί.
Ουλρίκε Μαρία,
Άφιλτρα Roth-Handle
Η ζωή πριν
Η Ζωή
Ένα βήμα
Μετά.

*Από τη συλλογή «Anus Mundi», εκδ. Πανοπτικόν, 2014.

View original post

Advertisements

ritsos_front-large

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΜΑ

 

Έφυγαν. Κάθισαν στα βράχια. Κοιτάνε τη θάλασσα.

Μικροί λιποτάχτες, κουρεμένοι, με σγουρά μουστάκια.

Βρέχουν το `να τους πόδι στο νερό με κάποια λύπη

όπως εκείνη από παλιά ρεμπέτικα ξεχασμένα τραγούδια

όταν η μάνα κάτω στην αυλή φώναζε: γέννησε η κότα,

και τ’ άσπρο του αυγού είναι σαστισμένο όπως εγώ μέσα στη μέρα.

 

~Αθήνα, 31-12-78

 

 

 

ON THE SAME SUBJECT

 

They left. They sat on rocks. They looked at the sea:

young deserters, shaved hair, curly mustaches.

With certain sadness they get one of their feet wet in the water,

like the sadness of the old forgotten  rebetika folksongs

when down in the yard mother yelled: the chicken laid an egg

and the white of the egg is confused as I am inside the day.

 

~Athens, 31-12-78

 

 

 

Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

 

cover

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΘΑΛΠΩΡΗ

 

Ένα βράδυ πήρα απ’ το τραπέζι τα δυο μισοτελειωμένα φορέμα-

τα και τ’ ακούμπησα στον καναπέ, η γυναίκα μου ήταν μια φτωχή

μοδίστρα, το πρωί “γιατί” μου λέει, “έκανες αυτήν την ακαταστα-

σία;” “Λάθος” της λέω “ίσα ίσα που συμμάζεψα λίγο το σπίτι”

“αλλά γιατί;” “μα θα ερχόταν κόσμος” της λέω “ποιος κόσμος;”

μου λέει με παράπονο — αφού δεν έρχεται ποτέ κανείς” “φτωχή

μου κοπέλλα είσαι τρελλή;” της λέω “κάθε βράδυ έρχεται πολύς

κόσμος” “εδώ σ’ εμάς;” έκανε και τα μάτια της έλαμψαν.

Από τότε άρχισε να μιλάει μόνη της τα βράδια, ώσπου τη βά-

λαμε στο άσυλο. Εγώ πήγα στης μητέρας μου, δε θυμάμαι πού —

γριά γυναίκα ήταν βλέπεις

κι είχε πεθάνει.

 

 

 

FAMILY WARMTH

 

One night I took two unfinished dresses from the table and

put them on the couch my wife was a poor seamstress, in the morning

“why you created that mess?”, “on the contrary” I said to her,

“I tidied up the house”, “but why?” “We expect visitors” I said

“what visitors?”  she said to me with a grumble — “no one ever comes”

“poor girl, you are crazy” I said “every night lots of people come”

“here to visit us?” she said and her eyes gleamed.

Since then she started talking to herself every night until we put

her in the asylum. I went to my mother’s, I don’t remember where —

she was an old woman, you see

and she had died.

 

 

 

TASOS LIVADITIS, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, 2014

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

 

 

A Horse With No Name

Posted: February 28, 2017 by vequinox in Literature

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #956
Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα μόλις διάβασα για τους επτά νεοανακαλυφθέντες πλανήτες του TRAPPIST ήταν Το Ταξίδι. Κάποια μέρα, μοιραία, κάποιοι άνθρωποι θα ξεχυθούν στη μεγάλη έρημο του διαστήματος για να πάνε κάπου μακριά. Το άλογό τους θα έχει, πιθανότατα, όνομα, αλλά το ταξίδι τους θα είναι τόσο μεγάλο που θα ξεχάσουν το όνομά του. Ανάμεσα στους επιβάτες, θα υπάρχουν κάποιοι που θα έχουν γνωρίσει τη ζωή στη Γη και θα έχουν αποφασίσει να την αφήσουν για πάντα πίσω τους, κάποιοι που θα γνωρίσουν μόνο τη ζωή πάνω (μέσα) στο άλογο της διαστημικής ερήμου, και τέλος κάποιοι που θα ζήσουν αρχικά εκεί και μια μέρα θα φτάσουν στον προορισμό τους. Αυτό θα πει χάσμα γενεών.

Το δεύτερο που σκέφτηκα ήταν ότι η ΝΑΣΑ πάντα ανησυχεί για τον παράγοντα «πλήξη» στα διαστημικά ταξίδια. Νομίζω πως η απάντηση είναι προφανής: αρκεί…

View original post 101 more words

Παιδείας Εγκώμιον

artist-macke:
“ Market in Algiers by August Macke
Medium: watercolor”

Market in Algiers by August Macke

Του Ετιέν Μπαλιμπάρ

Ιανουάριος 12, 2017

Τρία σπουδαία μαθήματα που μπορούμε να πάρουμε, εμείς οι Ευρωπαίοι, από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές, και οδηγούν το φαντασιακό μας προς ένα διεθνή αντι-λαϊκισμό.

View original post 2,181 more words

ΕΛΛΑΣ

national-geographicH έκθεση «Οι Έλληνες: Από τον Αγαμέμνονα στον Μέγα Αλέξανδρο» ανοίγει τις πόρτες της στο Μουσείο National Geographic της Ουάσιγκτον την 1η Ιουνίου. Θα είναι η 4η και τελευταία στάση της έκθεσης στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά.

View original post 180 more words

ΕΛΛΑΣ

Η αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή γαστρονομία είναι το θέμα της περιοδικής έκθεσης με τίτλο «Σειρήνιες Γεύσεις: η Γαστρονομία στην Αρχαιότητα», που εγκαινιάστηκε πρόσφατα στον ισόγειο χώρο του νέου κτιρίου του Αρχαιολογικού Μουσείου Μυτιλήνης.

View original post 232 more words

A R T L▼R K

51bbN2F9gxLOn the 28th of February 1749, Henry Fielding’s novel The History of Tom Jones, a Foundling, was first published in London by Andrew Millar, who offered Fielding the sum of £700 for its exclusivity. It is generally seen as a Bildungsroman (coming-of-age or character-building novel) as well as a Picaresque novel (satirical or comic depictions of lower class characters). One of the first ever novels written in English prose, its story revolves around Tom Jones, a foundling discovered on the property of a very kind and wealthy landowner, Squire Allworthy, in Somerset, England. The illegitimate son of  a serving wench and a local barber, he is raised by master Allworthy alongside his heir, Blifil, the son of Allworthy’s widowed sister. Tom grows into an amiable and joyful rascal, with a penchant for the ladies. However, his feelings for their noble neighbour’s daughter, Sophia Western, are true and…

View original post 634 more words

Interesting Literature

The best poems by Simon Armitage

Since his debut collection, Zoom!, appeared in 1989 when he was still in his mid-twenties, Simon Armitage has become one of the most feted, read, and studied contemporary English poets. His work combines wry colloquialism and humour with frequent poignancy, treating such perennial subjects as death, violence, and lost love with directness and wit. Below we’ve chosen ten of Simon Armitage’s best poems, though of course, any list is bound to be subjective to an extent. We’ve also been restricted a little by what Armitage poems have already been reproduced online elsewhere. But the ten poems below are all well worth reading, we maintain.

Poem’. People are complicated, and are often jumbles of contradictions, mixing good and bad elements. This is the essence of this understated poem by Armitage – understated to the point that it has a sort of ‘anti-title’…

View original post 797 more words

Τάσος Λειβαδίτης

Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπα
μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…

View original post 297 more words