Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Συναστρίες

στην λογοτεχνική συντροφιά
εκείνων των ημερών

Θα τους λέγατε χαρούμενη συντροφιά
ίσως και να τους λέγατε λιγάκι βαρεμένους
(απ’ τον αέρα του βουνού;)
Σίγουρα μοιάζανε τύποι ιδιόρρυθμοι
Αντί για βότσαλα
λέξεις κλωθογυρνούν στο στόμα τους
να καθαρίσει ο ήχος
κι ατόφιο να προβάλλει
το βουητό των ρυακιών
το θρόισμα των φύλλων
το φτεροκόπημα απ’ των πουλιών το ξάφνιασμα

Ο καθένας τους κουβαλά και μιαν έρημο
μια γραφίδα ακατέργαστα όνειρα
κι έναν δρόμο με υπόγειες χαράξεις
Όλοι μαζί συνθέτουν τη στιγμιαία όαση
και πλημμυρίζει πράσινο αλλότροπο
ζεστό γαλάζιο ρέον φως

Εκρήξεις γέλιου
στα ποτήρια που υψώνονται
Ο πύργος δραπετεύει απ’ τη σκακιέρα
Ο φιλόσοφος επιμένει κυνικός
Η βασίλισσα πετά το διάδημα καθώς
το βουνό ολισθαίνει στη θάλασσα
Οι καλεσμένοι –επίτηδες– αφήνουν αιωρούμενα
μικρά ψήγματα ψυχής
υπόμνηση στο γυρισμό Κενταύρων κι Αμαζόνων

Στο Πήλιο
Ιούλιος του δυο χιλιάδες έντεκα
κάτι ανερμήνευτο συνέβη
Ίσως –καταπώς λέν’ οι αλχημιστές–
ήρθαν σε σύζευξη τ’…

View original post 24 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ρους και ροή

Θα ’θελα να ’μαι ένα πουλί στην κουπαστή του χάους
σώμα από λάμψεις που ψαύει
ανείπωτες εκδοχές
μια γλώσσα εντός μου ορφανή
λέξεις που θραύονται
αναζητά την οδό για το απρόσμενο
μια διαδρομή που δεν γνωρίζει την ύπαρξή της
και δεν αναρωτιέται
όπως οι βράχοι απολιθωμένη ηχώ των ακτών
ακίνητοι πορεύονται χωρίς να ρωτάνε

Πλάι μου κάποιος μιλάει στη γλώσσα του ωκεανού
φεύγοντας να δει την ετοιμόγεννη αθωότητα
περιπλάνηση στο συμπαγές κενό
σκαρί σκουριασμένο επιμένει
στη σελίδα που τέλειωσε και δεν λέει να γυρίσει
ένας αγέρας ανώνυμος σηκώνεται μέσα του
ρους του βυθού αδιόρατος ερχομός
συντρίβεται η στιγμή και παίρνει
όλους τους δρόμους που οδηγούν στο θαύμα
ολόκληρη η ζωή του άγρυπνη χίμαιρα
να πει μια μόνο λέξη θέλει
βαθιά και αδυσώπητη
για να πιστέψει

Πίσω απ’ το γενεαλογικό δέντρο της αιωνιότητας
αποτραβιέται το χρυσόμαλλο δέρας
η τραγωδία του μακρινού σινιάλου
στο αόρατο κέντρο του ανεξήγητου
η…

View original post 226 more words

Under the bridge

Posted: March 26, 2017 by vequinox in Literature

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #982
Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά

Είμαι παιδί της πόλης. Της Αθήνας, συγκεκριμένα. Δεν έχω ζήσει σε χωριό, ούτε στην ύπαιθρο. Αντιδρώ ακόμα και στην ιδέα: καλή η φύση – για μονοήμερες εκδρομές. Αν αναγκαζόμουν να ζήσω εκτός Αθηνών, θα προσαρμοζόμουν – υποθέτω. Απλώς ελπίζω να μην χρειαστεί.

Έχω ζήσει σε άλλες πόλεις, αλλά σαν την Αθήνα δεν έχει! Ενίοτε την βρίζω (όπως όλοι μας), αλλά την αγαπάω. Είναι η πόλη μου, τελεία και παύλα.

Το αποψινό τραγούδι, το “Under the bridge” (1992 – ως σινγκλ) των Red Hot Chili Peppers είναι μια ερωτική εξομολόγηση σε μια πόλη, την Πόλη των Αγγέλων – το Λος Άντζελες. Δεν έχω πάει, δεν έχω άποψη. Και το τραγούδι (μεγάλη επιτυχία στην εποχή του) ούτε που το θυμόμουν – συνειδητά. Έλα όμως που σήμερα το πρωί ξύπνησα τραγουδώντας το! (Μέχρι να πιω καφέ· μετά μου πέρασε.) Δεν μπορώ να…

View original post 108 more words

Karmic Reaction Blog

“I heartily accept the motto, “That government is best which governs least”; and I should like to see it acted up to more rapidly and systematically. Carried out, it finally amounts to this, which also I believe- “That government is best which governs not at all”; and when men are prepared for it, that will be the kind of government which they will have. Government is at best but an expedient; but most governments are usually, and all governments are sometimes, inexpedient. The objections which have been brought against a standing army, and they are many and weighty, and deserve to prevail, may also at last be brought against a standing government. The standing army is only an arm of the standing government. The government itself, which is only the mode which the people have chosen to execute their will, is equally liable to be abused and perverted before the…

View original post 9,225 more words

Wilhelm Reich: Climax To Happiness!

Posted: March 26, 2017 by vequinox in Literature

A R T L▼R K

Reich__WilhelmOn the 24th of March 1897, eccentric psychoanalyst Wilhelm Reich was born in the village of Dobzau, part of the old Austro-Hungarian empire (present-day Ukraine). An anti-Fascist Marxist, Reich is primarily considered the inventor of the notion of ‘sexual revolution’ who coined the phrase in the 1930s in order to illustrate his belief that a true political revolution would be possible only once sexual repression was overthrown. His books were burned in Germany by the Nazis and then again years later by the Americans, who imprisoned him and set fire to six tons of his publications by court order in one of the most notable examples of censorship in history. Now that is enough to ignite anyone’s curiosity about the fuss he created in the scientific, as well as socio-political arenas of his time!

In the late 1920s, “Reich developed his theory of the orgasm, holding it as…

View original post 818 more words

merging dimensions cover

 

THE SECOND ADVENT OF ZEUS REVIEW

By João da Penha

 

 

POET, OF FACT.

 

 

Singing, everyone sings, but singers only about ten or twelve.

 

The boutade, they say, is by Frank Sinatra, whose remarkable vocal skills – it seems to me – have not been contested to this day.

To paraphrase the song of the great American singer, it can be said that there are not so many poets like this in the world – here and elsewhere, yesterday and today. I suspect that there will never be many poets, or at least many great poets. At least, I am convinced, not as many as the growing number of edited collections suggest, by marketing strategy arts, just under hyperbolic titles.

Many poetic exercise exercises it, or imagine exercising it. But to make great poetry is grace granted to a minority; to a caste of elect, therefore.

Schiller, by the way, has already warned that it is not enough to create good verses so that its author considers himself a poet. Now, to do verses, almost everyone, at some point in life, has already done. To make POETRY, however, is the road traveled by the minority referred to above. Only she, this chosen caste, has the map of the trail. Whoever holds it, who knows how to read it, interprets its coordinates, leads the others, that is, all of us, who have formed this majority, as creators, of the poetic territory, only by traveling, if sensitive to the Muses, as travelers. For the senseless, the tour of this territory will be nothing more than mere tourism.

Eric Ponty has the map of the trail. He is an authentic poet. Maturity is everything, the supreme bard in the “King Lear” told us. Poet, owner of his craft, poet who reached the full domain of poetic making.

His poetic virtuosity, Ponty has already shown and demonstrated in the magnificent “Retirement Boy Goes to the Circus in Brodowski” (Musa Publishing House, São Paulo, 2003.) In this book with its translation, our poet only makes it reaffirmed. For example when translating this stanza of Manolis’ poem Apollo, which reminds us of Paul Valéry’s Socratic prose in Eupalinos Lame et la Danse Dialogue De L arbre:

 

APOLLO

 

And I grew under Apollo’s sun

 

minutes of expressiveness

alone in darkness and

before I opened my eyes

I was accompanied

by the law of failure

born blind and

accused of heresy

a revolution in its making

even before I could utter

a groan or a begging cry

 

I gathered all my strength

to pick a date with death

hours before I appeared

in my mother’s arms

newborn festivity

error permitted

two legs just to walk

a heart as if

to feel emotion and

other human traces

of grandeur

 

 

 

APOLO

 

E eu cresci sob o sol de Apolo

 

Minutos de expressividade

Sozinho nas trevas e

Antes de abrir os meus olhos

Eu estava acompanhado

Pela lei da bobagem

 

Nasceu cega e

Acusada de heresia

Uma conflagração na sua fazendo

Mesmo antes que eu pudesse articular

Um suspiro ou um grito a mendigar

 

Eu ajuntei toda minha força

A seleção de uma data com a morte

Horas antes eu semelhava

Nos meus braços da minha mãe

Festa de um recém-nascido

Erro admitido

As duas pernas apenas a pé

Um coração como se

Sentisse à emoção e

Outros traços humanos

Da grandeza

 

This defense can be translated as the recognition that poets inhabit a province where logic does not bow down to the principles that govern the empirical world (nothing is more real than nothing, pre-Socratic Democritus preached). Poets know that. That’s why your particular logic. Particular, but not arbitrary. Particular because only they have the “kingdom key”.

Croce and Vossler, the memory comes to me now, they polemicized around the phrase: “The round table is square”. For the Italian thinker, the phrase would sum up to a total absence of meaning, illogical, while the German critic saw it as true, aesthetically and grammatically valid, caring little that logically impossible. Vossler, like so many others, before and after him, realized that the poet is the one who creates realities. Poets are creators of worlds. Therefore, in the poems translated by Eric Ponty, a musician, as well as a poet, he follows the Wagnerian advice that the poet does nothing but stimulate the understanding, leading the reader to make new combinations on the subject already known by means of sensory perception.

If, as Ponty tells us in one of the translated poems, “In My Mother’s Arms /newborn festivity / error permitted / two legs just to walk” it is equally true that we should listen to what poets have to say (few decipher the world better than poets, neighbors to philosophers). Eric Ponty, at the height of his creative force, has much to tell us through these translations as he did with Manolis-a Canadian Greek poet who’s credit is The Second Advent of Zeus a masterful piece.

 

“…for his sustained reflection, for a lyrical voice, and an invitation to see life not as a barren subject, but as a complex dynamic that has its own extraordinary design and imago of truth” as Ilya Tourtidis tells us, it is urgent that we listen to Manolis’ voice through the translation of the poet-translator Ponty, one of the most talented of his time.

 

 

 

João da Penha, a journalist and retired professor, collaborated in cultural publications such as Encounters with Brazilian Civilization, Cult and Tempo Brasileiro. Author, among other books, of What Is Existentialism (Brasiliense, 2011, 17. ed.) And Philosophical Periods (Ática 2000, 4. ed.), Translated for magazines and newspapers poems by Russians Sierguêi Iessiênin and Alieksandr Blok, and short stories By José María Argüedas, Júlio Cortázar and Gabriel García Márquez, published in The first short stories of ten masters of Latin American narrative (Paz e Terra, 1978). How to read Wittgenstein. São Paulo: Paulus, 2013.

 

 

ΕΛΛΑΣ

ellas-evgnomonousa-786x524Η εφιαλτική, προδοτική κι επαίσχυντη από τους Κυβερνώντες, Αντιμετώπιση των Αγωνιστών του 1821. Κραυγαλέες περιπτώσεις οι θανατικές καταδίκες των πατριωτών στρατηγών Θεοδώρου Κολοκοτρώνη (25 Μαΐου 1834) και Γιάννη Μακρυγιάννη (16 Μαρτίου 1853), του Νικολάου Πλαπούτα.

View original post 3,888 more words

ΕΝΑΤΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Η Εθνική Ελλάδος ανσάμπλ σε αγώνα επίδειξης στις κορδέλες στο διεθνές μήτινγκ ρυθμικής γυμναστικής, “APHRODITE CUP 2016”

Η Εθνική Ελλάδος ανσάμπλ σε αγώνα επίδειξης -κορίνες στεφάνια- στο διεθνές μήτινγκ ρυθμικής γυμναστικής, “APHRODITE CUP 2016”

Αυτή ήταν η μοναδική εμφάνιση της ελληνικής ομάδας στην Ελλάδα πριν από το μεγάλο της στόχο, το προολυμπιακό τουρνουά, στο οποίο θα διεκδικήσει την πρόκρισή της στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η ΕΝΑΤΗ Εναλλακτική Τηλεόραση ως Χορηγός επικοινωνίας, σας μεταφέρει εικόνες από την πραγματικά εντυπωσιακή παρουσίαση της Εθνικής Ανσαμπλ στο“APHRODITE CUP 2016” και σας καλεί αυτό το Σαββατοκύριακο, να απολάυσετε εντελώς δωρεάν, την ομορφιά και τη χάρη του εντυπωσιακού αθλήματος της ρυθμικής γυμναστικής.

https://enalatv.wordpress.com/
enatiwebtv.gr
Παραγωγή: Σταύρος Λαμπρόπουλος
Επιμέλεια: Αγγελική Μαυροδάκου-Μαυροειδή

View original post

the Tempest Ahead

῎Εθνος ἀνάδελφον

https://plus.google.com/u/0/collection/UIUeV

portreto«῎Εθνοςἀνάδελφον»

῎ΗδηἀπὸτῶνπρώτωνἡμερῶντῆςΠροεδρικῆςτουθητείας, καὶσυγκεκριμένωςκατὰτὴνδιάρκειανἐπισκέψεώςτουεἰςστρατιωτικὰςμονάδαςκατὰτὴνἡμέραντοῦΠάσχα 1985, ΧρῆστοςΑ. Σαρτζετάκηςἐπεσήμανε, παρουσίᾳτοῦΠρωθυπουργοῦ᾽ΑνδρέαΠαπανδρέου, εἰςδημοσίαςπρὸςτὴνκρατικὴτηλεόρασιδηλώσειςτουτὴνψηλαφητὴἀλήθεια, ὅτιἐμεῖςοἱ῞Ελληνεςεἴμεθα «῎Εθνοςἀνάδελφον»,ἀφοῦσυγγενικάμαςἔθνηδὲνὑπάρχουν·κατ᾽ἀντίθεσιπρὸςἄλλουςλαούς, ποὺδὲνεἶναιμόνοι, ἀλλὰδιαθέτουν  συγγενεῖς, ὅπωςοἱσλαβικοὶλαοί, οἱἀραβικοί, οἱἀγγλοσάξωνες, οἱλατινογενεῖςλαοί, κλπ.

 ῾Ηἐπισήμανσιςαὐτὴἔγινεεἰςτὸπλαίσιονμερίμνηςγιὰτὴνμεγαλύτερηἐνεργοποίησιτῶνἐθνικῶνμαςδυνάμεων,ὅτανὅλοισυνειδητοποιήσουμετὶςσυνέπειεςτῆςἀνωτέρωἀληθείας. ᾽Αφοῦ, στερούμενοισυγγενῶν, δὲνἔχουμενὰπεριμένουμεσὲκρίσιμεςπεριστάσειςτίποτεκαὶἀπὸκανένακαὶθὰ

View original post 8,337 more words

Emmett Louis Till

Posted: March 25, 2017 by vequinox in Literature

Της Iστορίας το περιθώριο

12308338_1642523195997156_8563425560607951355_n.jpg

Ο Emmett Louis Till, ήταν ένα μικρό μαύρο αγόρι που γεννήθηκε στις 25 Ιουλίου του 1941. Είχε γεννηθεί στο Σικάγο, όπου εκεί στον βορρά, οι μαύροι, δεν είχαν την κακή μεταχείριση που είχαν οι μαύροι στον νότο. Ο μικρός Emmett πήγαινε σχολείο με λευκούς και ήταν πολύ διαφορετικά μεγαλωμένος, σε σχέση με άλλα παιδιά του νότου στην ηλικία του. Όταν θα επισκεφθεί τους συγγενείς του στον νότο θα προσπαθήσει να φλερτάρει μια λευκή αγνοώντας τις προτροπές της μητέρας του να μην μιλήσει καθόλου με λευκούς στον νότο. Ο μικρός φέρεται να είπε στην Carolyn Bryant αν θέλουν να βγουν για ραντεβού. Της είπε μάλιστα να μην φοβάται γιατί βγήκε ξανά με λευκές για ραντεβού. Τα γεγονότα θα πάρουν άσχημη τροπή αφού μέρες αργότερα, ο άντρας της Carolyn, μαζί με άλλα δυο άτομα, θα τον πάρουν με το ζόρι απ’ το σπίτι του σαν κοιμόταν και θα τον λυντσάρουν μέχρι…

View original post 52 more words