Toledo: Άγια Νοσταλγία…

Posted: March 29, 2017 by vequinox in Literature

Aikaterini Tempeli

..

..

toledo

..

..

Επειδή κάποια ταξίδια δεν τα ξεχνάς ποτέ κι επειδή τελευταία έχω μια Άγια Νοσταλγία γι’ αυτήν την πόλη, θέλησα σήμερα να σας ξεναγήσω εκεί, έστω και μέσω διαδικτύου.

Το Toledo λοιπόν, βρίσκεται 70 χιλιόμετρα μακριά απ’ την Μαδρίτη και είναι χτισμένο στην δεξιά όχθη του ποταμού Τάγου. Από το 1986 περιλαμβάνεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco.

Στο παρελθόν (1085-1559) υπήρξε η πρωτεύουσα της Ισπανικής αυτοκρατορίας και ήταν ισχυρό θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο.

Στον Μεσαίωνα έως τα νεότερα χρόνια, το Toledo υπήρξε επίσης σημαντικό κέντρο παραγωγής ονομαστών σπαθιών.

Στον Ισπανικό εμφύλιο υπέστη μεγάλες καταστροφές, αλλά ευτυχώς έχουν διασωθεί τα περισσότερα μνημεία του, όπως ο γοτθικός καθεδρικός ναόςτης πόλης και το περίφημο οχυρόAlcázar.

Σε μας είναι γνωστό απ’ τον Δομήνικο Θεοτοκόπολου, τον El Greco που έζησε και δημιούργησε εκεί για πάρα πολλά χρόνια. Στην πόλη βρίσκεται ο περίφημος πίνακας

View original post 43 more words

Λόγια Διανοητών

Posted: March 29, 2017 by vequinox in Literature

Ιορδάνης Π

Ζακ Ντερριντά
“Μαθαίνεις να ζεις, αυτό θα έπρεπε να σημαίνει ότι μαθαίνεις να πεθάνεις, να λαμβάνεις υπ’ όψιν, για να την αποδεχθείς, την απόλυτη θνητότητα […]. Από τον Πλάτωνα και εφεξής πρόκειται για το παλαιό φιλοσοφικό κέλευσμα: φιλοσοφείς σημαίνει μαθαίνεις να πεθάνεις. Πιστεύω σε τούτη την αλήθεια χωρίς να παραδίδομαι σ’ αυτήν. Όλο και λιγότερο. Δεν έχω μάθει να τον αποδέχομαι, τον θάνατο. Είμαστε όλοι επιζώντες με αναστολή”.
(από το “Μαθαίνοντας να ζεις εν τέλει” εκδόσεις “Άγρα”).

Βολταίρος
o Τα πάθη για τον άνθρωπο είναι ό,τι ο άνεμος για τα ιστιοφόρα. Παρόλο που μπορεί να τον καταστρέψουν, δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς αυτά.

View original post 830 more words

 

cover

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

 

Τον συναντούσα συνήθως στη σκάλα, καμιά φορά ερχόταν στην

κάμαρά μου και μάζευε τις σκόρπιες καρφίτσες απ’ το πάτωμα, “θα

τις πάω στη Μαρία” έλεγε και σα να ντρεπόταν που η Μαρία είχε

πεθάνει — ύστερα όλα άλλαξαν, το σπίτι σκοτείνιασε, μόλις μπο-

ρούσες να ξεχωρίσεις τ’ αλλοτινά σημάδια, στο δρόμο έφεγγε ένα

κηροπήγιο σα να `ταν κάτι, λέει, κάτω απ’ το χώμα που δεν έπρε-

πε να το ξεχάσουμε, “κι εσύ γιατί σ’ αρέσει να σέρνεσαι σαν το

σκουλήκι” μου λέει, “Κύριε, θέλω να προλάβω” του λέω κι όταν

ακούστηκε το τραίνο που σφύριζε για δεύτερη φορά, «εδώ τελειώ-

νουν τα όνειρα» είπε κι έβρεχε, έβρεχε ασταμάτητα πάνω σ’ όλον

το μάταιο κόσμο.

 

 

 

GOODBYE

 

I would usually meet him by the stairs at times he would come to

my room to pick the thrown pins from the floor, “I’ll give them

to Maria” he would say as if embarrassed that Maria had died —

then everything changed, the house got dark, you could hardly

discern the old wounds; in the street a candle was lit as if

they said, there was something under the soil we shouldn’t forget

“and you, why you like to crawl like a worm?” He said to me “Sir

I try to make it on time” I said to him and when the train was heard

whistling for the second time, “here end the dreams” he said and

it rained an unrelenting rain over the whole futile world.

 

 

 

TASOS LIVADITIS-SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, Vancouver, 2014

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

 

ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ

 

Ήρθαν μαντατοφόροι, φέραν μηνύματα,

κάνιστρα, γλάστρες, ανθοδέσμες, κιβώτια,

ένα τεράστιο ασημένιο κηροπήγιο. Ο άνεμος

έριχνε κάτω τα δέντρα της αυλής. Ο υπηρέτης

ψυχρός, παρελάμβανε τα δώρα, υποκλινόταν.

Η αίθουσα της υποδοχής ήταν κλειστή. Τίποτα

δεν ακουγόταν μες στο σπίτι — βήματα, τρίξιμο, ομιλία

ή χτύπος μαχαιριών και ποτηριών. Ωστόσο

είδα απ’ την τζαμαρία ξαπλωμένο τον Οικοδεσπότη

επάνω στο μαρμάρινο τραπέζι, κι ένα αγόρι

του χτένιζε ήσυχα τη μακριά, μαύρη γενειάδα.

 

 

 

UNANSWERED

 

Messengers came, they brought news,

baskets, flowerpots, bouquets, boxes,

a huge silver candle holder. The wind

pushed down the trees of the yard. The cool

servant accepted the gifts; he bowed.

The receiving hall was closed. Nothing

was heard inside the house – footsteps, creaking, talk

nor clink of knives and glasses. However

I saw through the glass the Host lying down

on the marble table and a boy was slowly

combing his long, black beard.

 

 

 

YANNIS RITSOS-SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2013

 

www.libroslibertad.com

www.manolisaligizakis.com

 

Η κόλαση είναι η Άλλη

Posted: March 28, 2017 by vequinox in Literature

dimart

Αυτό δεν είναι τραγούδι #986
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

Μετά από εφτά χρόνια γάμου, τα σημάδια της έγγαμης κόπωσης ήταν ορατά, δεν μπορούσαν να τα κρύψουν· ούτε από τους άλλους ούτε από τους εαυτούς τους. Εφτά χρόνια φαγούρα: ακόμα κι αυτή την κοινοτοπία την είχαν σεβαστεί. Να χώριζαν; Μα γιατί; Δεν υπήρχε λόγος. Τα πήγαιναν μια χαρά – γιατί δεν τα πήγαιναν καθόλου και πουθενά. Δούλευαν πολύ και οι δυο τους, δεν βλέπονταν πάνω από τρεις ώρες την ημέρα – χωρίς να προσμετράται ο χρόνος του ύπνου (όπου βλέπει κανείς ό,τι έχει προγραμματίσει να δει). Οι κουβέντες μεταξύ τους λιγοστές, τυπικές: όλα είχαν ειπωθεί. Το σεξ είχε αραιώσει μέχρι αμελητέας ποσότητας (και καταγέλαστης ποιότητας). Το μόνο που τους έμενε ήταν ένας αμοιβαίος σεβασμός: δεν τσακώνονταν ποτέ και για τίποτα. Ίσως επειδή δεν είχαν και τίποτα να χωρίσουν. (Άρα, γιατί να χωρίσουν;) Η σχέση τους ήταν… (πώς να την…

View original post 868 more words

Bruno Latour’s anthropology of the moderns

Posted: March 28, 2017 by vequinox in Literature

Παιδείας Εγκώμιον

bofransson: Pierre Bonnard Paysage au Cannet, 1938

Pierre Bonnard, Paysage au Cannet, 1938

A reply to Maniglier

RP 189 (Jan/Feb 2015), Gunnar Skirbekk

An Inquiry into Modes of Existence: An Anthropology of the Moderns – published with the motto: si scires donum Dei (for those who do not know the Holy Scripture, this is John 4.10: ‘if you knew God’s gift’) – is said to be the result of Bruno Latour’s research over the last twenty-five years. [1] The book was presented euphorically in three reviews in Le Monde, comparing Latour with the great philosophers of the past, and, most recently, in an article by Patrice Maniglier published in Radical Philosophy (‘A Metaphysical Turn?, Radical Philosophy 187, September/October 2014), which concludes that ‘Latour has produced what will henceforth stand as one of the great philosophical proposals of our time’. In what follows, I will present a rather different view.

View original post 2,035 more words

Τα θεμέλιά μου στα βουνά*

Posted: March 28, 2017 by vequinox in Literature

Χείλων

«…”Τα θεμέλιά μου στα βουνά”… η δημιουργία του Ελλαδικού χώρου και οι αγώνες των Ελλήνων»

Μια γεωλογική προσέγγιση κυρίως του ποιήματος «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη.

Γράφει ο Καθηγητής Νεοτεκτονικής—Παλαιοσεισμολογίας του τμήματος Γεωλογίας και Κοσμήτωρ της Σχολής Θετικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κος Σπύρος Παυλίδης.

Την ιστορία που θα σας αφηγηθώ για το πώς γεννήθηκε και εξελίχθηκε αυτός ο χώρος που ονομάζεται Αιγαίο, ο Ελλαδικός χώρος, δεν θα την ιστορήσω με αυστηρούς γεωεπιστημονικούς όρους, ούτε θα την υμνήσω για να γλυτώσω από τη σαγήνη της. Θα προσπαθήσω να την εκφράσω με ένα τρόπο ανάμικτο, με τις κεραίες ανίχνευσης της ιστορίας, της αρχαιολογίας, της παράδοσης, μα πάνω απ᾽ όλα με το απόσταγμα των γεωεπιστημών, μέσα από τα γεωσπαράγματα που προσπαθούν να μας μιλήσουν, με μια βιωματική προσέγγιση. Ο καθείς με τον έρωτά του, με πόνο υπάρξεως, πόνο πικρόγλυκo, γιατί «… εντολή μας αυτός ο κόσμος και γραμμένος μες στα…

View original post 5,585 more words

Τα θεμέλιά μου στα βουνά*

Posted: March 28, 2017 by vequinox in Literature

Χείλων

«…”Τα θεμέλιά μου στα βουνά”… η δημιουργία του Ελλαδικού χώρου και οι αγώνες των Ελλήνων»

Μια γεωλογική προσέγγιση κυρίως του ποιήματος «Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη.

Γράφει ο Καθηγητής Νεοτεκτονικής—Παλαιοσεισμολογίας του τμήματος Γεωλογίας και Κοσμήτωρ της Σχολής Θετικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κος Σπύρος Παυλίδης.

Την ιστορία που θα σας αφηγηθώ για το πώς γεννήθηκε και εξελίχθηκε αυτός ο χώρος που ονομάζεται Αιγαίο, ο Ελλαδικός χώρος, δεν θα την ιστορήσω με αυστηρούς γεωεπιστημονικούς όρους, ούτε θα την υμνήσω για να γλυτώσω από τη σαγήνη της. Θα προσπαθήσω να την εκφράσω με ένα τρόπο ανάμικτο, με τις κεραίες ανίχνευσης της ιστορίας, της αρχαιολογίας, της παράδοσης, μα πάνω απ᾽ όλα με το απόσταγμα των γεωεπιστημών, μέσα από τα γεωσπαράγματα που προσπαθούν να μας μιλήσουν, με μια βιωματική προσέγγιση. Ο καθείς με τον έρωτά του, με πόνο υπάρξεως, πόνο πικρόγλυκo, γιατί «… εντολή μας αυτός ο κόσμος και γραμμένος μες στα…

View original post 5,585 more words

Φτερά Χήνας

José Hernández. La Metamorfosis

Συνεκδοχή, Μεταξουργείο

[…] η ψυχή, το μάτι, και το χέρι,
έρχονται τώρα σε μια σύνδεση
— Βάλτερ Μπένγιαμιν

Μόλο που γίνομαι άπιαστος
(γίνομαι το άπιαστο),
βλέπω εκείνη την πόρτα.
Ξέρω πώς θα ανοίξει, ξέρω
πώς θα κλείσει.
Βλέπω ό,τι την περιβάλλει,
κάθε λεπτομέρεια, όλη τη
διαδρομή μέχρι εκεί και τα
πάντα από πίσω της που έχω
αφήσει.
Εγώ μπορώ να φύγω, αλλά τα
μάτια μου δε με ακολουθούν.
Πού πρέπει άραγε να κοιτάξουν
για να μη προδοθούν και πώς
να τα μεταπείσω, όταν το μόνο
που θέλουν είναι να κάνουν
ακριβώς αυτό.
Και τώρα θα ανοίξεις πάλι σε
μένα αυτή την πόρτα.

View original post 215 more words

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

kalitexn

Ζητάω λίγη μουσική
-εδώ στο κέντρο του κόσμου που είναι ο εαυτός μου-.

Διαβάζω ένα ποίημα του Frost
για τον δρόμο που δεν πήραμε
και βλέπω τους κατσικογάμηδες
να διαπρέπουν στην πρωτεύουσα.

Άλλοι κουβαλάνε σάκους γεμάτους κονσερβοκούτια,
χαρτιά, φλούδια, μπουκάλια, αλοιφές για το έκζεμα.

Το Σύμπαν ενορχηστρώνει τους κραδασμούς του.

Ω! μούσα, στραγγαλισμένο θύμα τόσων και τόσων
ζητάω λίγη μουσική,
-εδώ στο κέντρο του κόσμου που είναι ο εαυτός μου-.

View original post