Archive for May, 2017

FOGOLY (The Prisoner)

Posted: May 31, 2017 by vequinox in Literature

FOGOLY

 

Το μυθιστόρημά μου ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΣ (FOGOLY) σε μετάφραση στην Ουγρική γλώσσα από τον καθηγητή Karoly Csiby μόλις κυκλοφόρησε από τον οίκο Parnasszus της Βουδαπέστης.

My novel THE PRISONER translated in Hungarian by Karoly Csiby, has been just released in Budapest by the publishers Parnasszus.

 

 

Advertisements

Μαυρολαίμης

Posted: May 30, 2017 by vequinox in Literature

Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι ανταγωνίζονται τη φύση και τα υπόλοιπα είδη, αλλά καμιά φορά η συνύπαρξη είναι επωφελής και για τις δυό πλευρές. Στην Αφρική για παράδειγμα, τα φυτά και τα ζώα έχουν μια μακρά ιστορία συνεξέλιξης με την ανθρώπινη ιστορία. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι ορισμένα είδη αποκαλύπτουν προσαρμογές που απορρέουν από φυσική επιλογή η οποία οφείλεται στον άνθρωπο και έκτοτε εξαρτώνται από την παρουσία των ανθρώπων.

via Ένα πουλί που δεν μπορεί χωρίς τον άνθρωπο — ΕΛΛΑΣ

ΖΕΝΙΘ

ΕΤΣΙ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

H Επιστήμητου Homo Universalis

Μάνος Δανέζης – Στράτος Θεοδοσίου

Εκδ. Δίαυλος

etsi-vlepo-ton-kosmo-ntokimanter-et3-seira-epeisodia-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%bf

Γράφει ο Γιώργος Στάμκος (stamkos@post.com)

Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι από λάσπη, αλλά από αστρόσκονη. Προορισμός μας δεν είναι η Γη, αλλά τα Άστρα. Είμαστε παιδιά της ενέργειας και του χρόνου και σ’ αυτά πρέπει να επιστρέψουμε. Για να ξεκινήσουμε όμως αυτό το μεγάλο ταξίδι της επιστροφής θα πρέπει πρώτα να αποκτήσουμε μια νέα κοσμοαντίληψη που θα είναι συμπαντική. Θα πρέπει να εξελιχθούμε από HomoSapiens σε HomoUniversalis. Και για να γίνει αυτό θα πρέπει πρωταρχικά να ξεφύγουμε από το matrix των αισθήσεων μας, από την τρισδιάστατη αντίληψη μας και να επεκτείνουμε τη νόηση μας στο παράξενο αχανές Σύμπαν που μας περιτριγυρίζει και του οποίου αποτελούμε αναπόσπαστο τμήμα. Γιατί τα πάντα στο Σύμπαν είναι ένα. Δεν υπάρχει Εγώ και οι Άλλοι, όλα είναι ενωμένα ενεργειακά μέσα από μια αέναη διαδικασία αλληλεπίδρασης…

View original post 346 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Στον Γιάννη Ρίτσο

[Λάκα – Σούλι (1967-1974), ενότητα Μέσα στη νύχτα…]

Παίρνω φτερά για ν’ ανεβώ
να σε κοιτάξω
σύννεφο με κόκαλα ψαριού
στο θόλο τ’ ουρανού
που τόσο άνετα αγκαλιάζεις.

Υγρά τα μάτια σου κρατούν
την αρχοντιά του ελαφιού
στα ξέφωτα του δάσους,
ενώ αστείοι κυνηγοί
με δίκαννα και φλόμπερ
— σκάγια της ζήλιας,
βόλια του θυμού —
σε έχουνε περικυκλώσει.

Υγρά τα μάτια σου,
στην κλίμακα του πρώτου πάθους,
φωτογραφία από ψηλά,
αρνητικό τής ζωής σου,
ξοδεμένη σε χιλιάδες αντίτυπα,
άσωτη πηγή, εικονοστάσι στη στροφή

όπου παραλίγο να συμβεί «τροχαίο ατύχημα».

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Βασίλης Βασιλικός: Τα Ποιήματα (2006)

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Βασιλικός

View original post

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Ο ύπνος της ημέρας

Α

Βυθίζομαι αργά στον ύπνο της ημέρας
δίχως όνειρο, δίχως καημό να υπάρξω.

Το σώμα φθαρτό και η ψυχή στεγνώνει
σβήνει ολοένα η αίσθηση του κόσμου.

Οι ώρες περνούν και πέφτει το βράδυ
αύριο ίσως δε θα μπορώ να λυπάμαι.

Περνούν καθώς την έρημο οι καμήλες
μέχρι το τέλος τίποτα δε θα μείνει.

Πηγές και μνήμες μου έξω από τον ύπνο
κι όλο το πάθος για τη γέννησή μου.

Από τη συλλογή Ο ύπνος της ημέρας (1973) του Νίκου Βρεττού

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Βρεττός

View original post

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Τι φιλήδονες εικόνες, Θεέ μου!
Πήρε το ρυθμό της το σώμα μου
τα φιλιά, οι βόγκοι, τα λόγια της
σκιρτάνε μέσα μου το κτήνος

Τι είναι πάλι αυτή η παρένθεση;
Μορφή της Καβάλας, της Θάσου
ακρογιαλιές, βουνά, ελαιώνες
Εκεί η ζωή μου με τις μέλισσες

Αυτά τα χέρια κι αυτά τα χείλη
δε μπορεί να είναι δικά μου
χέρια και χείλη της ντροπής —
Μια ώρα ντροπής ένας μήνας

Τι είναι πάλι αυτή η παρένθεση;
Στον αέρα που αναπνέω Εκείνη
η Άλλη με την ψυχή της Πηνελόπης
η βγαλμένη από το σπάνιο κοχύλι

Κρυφά που σκλαβώνουν τα πράγματα!

Από το ποίημα Σκλάβοι της δύσης (1975) του Νίκου Βρεττού

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Νίκος Βρεττός

View original post

!cid_4CEC7B79-D9A2-4478-BB0D-9FC68FD1DE8B@gv_shawcable.jpg

 

ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

 

 

Στο έσχατο του κόσμου

η σκέψη αποκτά φτερά

αλλά ας υπομένει τον Γιάννο

που μόλις είπε να ξεκουραστεί

και παρατηρεί στον ύπνο του

ότι έχει μεγαλώσει μούσι

κοιτάζει την ανοιχτή πόρτα του κλουβιού

κι η ντροπή του καλύπτεται

απ’ τον πολυλογά μπλέ παπαγάλο

παραγεμισμένο με πριονίδια

 

 

 

EVENING RESPONSE

 

At the very end of the world

thought grows wings of its own

but let it bear Janos

who has just lied down to rest

he watches

having grown a beard in his sleep

he gazes the open door of the cage

his embarrassment is hidden

by the talking parrot

stuffed with wood chips

 

 

 

ΦΩΣ ΣΤΙΣ ΠΕΥΚΟΒΕΛΟΝΕΣ, Ποίηση Κάρολου Φελλίνγκερ, μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη,  Libros Libertad, Vancouver, Canada, 2017

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

τρίτη απόδειξη ικανοτήτων

Αυτή η γραμμή
αποδεικνύει την ικανότητα του μολυβιού
ν’ αφήνει ίχνη πάνω στο χαρτί σου
μέχρι να πάρεις μια καλή σβήστρα,
απ’ τις παλιές που είναι δίχρωμες και ξέρουν τη δουλειά τους,
και να εξαφανίσεις με επιμέλεια ενός νέου σπουδαστή
την ικανότητα του μολυβιού ν’ αφήνει ίχνη πάνω
στο χαρτί σου.

Από τη συλλογή Καλοκαίρι στο σπίτι + Έξι αποδείξεις ικανοτήτων, ποιήματα (2003 – 2004) (το Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου, 43-44, Οκτώβριος 2004-Φεβρουάριος 2005) του Βασίλη Αμανατίδη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Βασίλης Αμανατίδης

View original post

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Καράβι καραβάκι (παραδοσιακό Χίου με τη Δόμνα Σαμίου)

4

Καράβια καραβάκια στην εταμίνα πλέει,

από τη Σκύρο έρχονται
στη Σκύρο κατεβαίνουν,
το ένα έχει την πικρίλα
τ’ αλατιού, το άλλο λουκούμια,
και γλυκά του κουταλιού,
το τρίτο το καλύτερο
το δέντρο της ζωής μας
μεταφέρει σε οικισμό φανταστικό.

Οι μαρκοβελονιές γέμισαν τα ιστία
με σταυροβότανα, σημαίες ελληνικές,
φύλακες μνήμης,
κι αργά διασχίζουν
τα νερά της εταμίνας.

– Άγιε και ασκητή, δώσε ξανά
ρυθμό στα χέρια της, στο μέτρημα
του αγκυρωτού σταυρού.
– Γλώσσα βαρυάλγητη, άστην για λίγο
ήσυχη, στέγει στη θάλασσα το κεντίδι της,
ψηφίο μετρητού καιρού.

Από τη συλλογή Έξι ελληνικά κεντήματα για την Αμαλία Μεγαπάνου (1998) της Ρούλας Αλαβέρα

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ρούλα Αλαβέρα

View original post

 

ΧΑΡΗ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ

ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;

Σε οδηγούν σε μια ερημική παραλία.
Σ’ όλη τη διαδρομή τα μάτια σου
είναι δεμένα με λευκό μαντήλι.
Το λύνεις επιτέλους.
και βλέπεις τη θάλασσα
ν’ απλώνεται γαλήνια
ως τα βάθη του ορίζοντα.
Τα κλείνεις και ξαφνικά
βρίσκεσαι ξαπλωμένος
πάνω σ’ έναν βράχο,
να κοιτάς έκθαμβος
τον έναστρο ουρανό.
Τ’ ανοίγεις πάλι
και μπροστά σου
ξετυλίγεται ένα λιβάδι
σπαρμένο με μαργαρίτες.
Σκύβεις και κόβεις μία στην τύχη.
Τα πέταλά της σχηματίζουν
– τι άλλο; –
τ’ όνομά σου.

 

 

WHAT EXACTLY IS POETRY

 

 

They take you to a secluded shore

a white kerchief keeps

your eyes shut all along.

You untie the kerchief

and you see the sea

stretching quietly

to the end of the horizon.

You shut your eyes again

and suddenly you find yourself

laying on a big rock

and awestruck

you gaze the starry sky.

You open your eyes again

and you see before you

a plain full of daisies.

You lean and pick one at random.

Its petals create the shape of

 

what else —

 

your name

 

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ// ANTHOLOGY OF NEOHELLENIC POETRY, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, Victoria, BC, Autumn 2017