Archive for January, 2017

Ritsos_front large

 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

 

Το φως είναι απελπιστικό εδώ πέρα. Τούτος ο μήνας άσπλαχνος

δεν επιτρέπει να μην είμαστε δυο. Δεν επαρκείς.

Ο μονότονος κρότος, τα τράμ που στρίβουν στη γωνία

οι μαρμαράδες που κόβουν την πέτρα στο καταμεσήμερο.

 

Πάνω απ’ τη μάντρα φαίνονται στερεότυπες επιτύμβιες στήλες

μαρμάρινα άνθη, μαρμάρινες κορδέλες

ο μπούστος ενός τραπεζίτη

το πρόσωπο ενός παιδιού σκιασμένο απ’ τη φτερούγα ενός

αγγέλου.

 

Σ’ αυτά τα επαγγελματικά γλυπτά ο αττικός ήλιος βάζει τη

σφραγίδα του,

η σκιά προσθέτει απίθανες προεκτάσεις —

γι’ αυτό διόλου παράξενο που χτες τ’ απόγευμα

γυρίζοντας απ’ το γραφείο στο σπίτι σου

κρατώντας το δίχτυ με το ψωμί και τις ντομάτες

διόλου παράξενο που χτες καθώς έγερνε ο ήλιος

συνάντησες στο αλσύλιο τον μαρμάρινον έφηβο

να σεργιανάει αργά και να χαμογελάει.

 

Κάθησες στο παγκάκι της λίμνης, ρίχνοντας το ψωμί σου στα

χρυσόψαρα, κι’ όλη τη νύχτα

παρ’ όλο που είχες μείνει νηστικός δεν πεινούσες καθόλου.

 

 

 

SUMMER IN THE CITY

 

In this place the light is merciless. This heartless month

doesn’t allow us not to be two. You aren’t enough.

The monotonous clank of the streetcars turning the corner

the marble masons cutting stones in high noon.

 

Above the fence-wall you could see the conventional funerary stele

with marble flowers, marble ribbons

the bust of a banker

the face of a child shadowed by an angel’s

wing.

 

On these professional sculptures the Attic sun incises

its seal,

the shadow adds unbelievable extensions –

so it wasn’t strange at all, that yesterday afternoon

returning home from your office

holding the net with bread and tomatoes

not at all strange that yesterday as the sun went down,

in the small park you met the marble ephebe

slowly sauntering and smiling.

 

You sat on a bench by the lake you threw bread to the goldfish

and all night long

though you didn’t have any food you weren’t hungry at all.

 

Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα, Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Yannis Ritsos-Poems, translated by Manolis Aligizakis

www.manolisaligizakis.com

www.libroslibertad.com

Advertisements

On your way down (RIP Allen Toussaint)

Posted: January 31, 2017 by vequinox in Literature

dimart

Music Hall of Fame

Αυτό δεν είναι τραγούδι #501
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

Πάει και ο Allen Toussaint (1938-2015), ο μεγάλος συνθέτης και πιανίστας του R&B της Νέας Ορλεάνης. Έφυγε σήμερα, 10-11-2015, από καρδιά στα 77 του, στη Μαδρίτη μετά από συναυλία.

Έχει τραγουδηθεί από μύριους όσους και έχει συνεργαστεί με άλλους τόσους (λεπτομέρειες προσεχώς). Διαλέγουμε ως τραγούδι αποχαιρετισμού το δικό του “On your way down”, σε ζωντανή εκτέλεση με την Theresa Andersson. Η επιλογή δεν είναι τυχαία, δεν οφείλεται μόνο στον «σχετικό» με το θλιβερό νέο τίτλο του. Η Theresa Andersson (γεν. 1971), πολυοργανίστρια (onewomanshow) από τη Σουηδία, η οποία ζει και δουλεύει στην Αμερική από το 1990, τον θεωρεί πνευματικό της πατέρα. Υπάρχει συνέχεια – αυτό να θυμόμαστε.

[Και, αν μου επιτρέπετε, ένα μπόνους τρακ με κάπως προσωπική χροιά. Το “Louie” ήταν το αγαπημένο μουσικό κομμάτι του γάτου μου, του Louie.]

* * *

Κάθε…

View original post 51 more words

La Audacia de Aquiles

zandc

guarda_griega1_3-1-1 (1)

 “Jupiter and Callisto” by François Boucher. In this painting Jupiter (Zeus) takes the form of Artemis/Diana (1759).

guarda_griega1_3-1-1 (1)

____________________________________________________________

Callisto (also known as Parrhasia)  was a daughter of the Arkadian King Lykaon and a hunting companion of the goddess Artemis (Also known as Cynthia, roman equivalent: Diana).

Callisto’s themes are instinct and flexibility. Her symbols are a bear, a willow branch and the constellation Ursa Minor.

Callisto wanted to preserve her virginity for as long as she remained in the company of the Huntress- Goddess.

“Callisto once belonged to the sacred circle of Hamdryades and huntress Diana (Artemis). She touched the goddess’ bow : `This bow I touch,’ she cried, `Be a witness to my virginity.’ Cynthia (Artemis) praised her, and said : `Keep the pledge you vowed and you will be my companions’ princeps. [Ovid, “Fasti” 2. 155 ff. (Roman poetry C1st B.C. to C1st A.D.)].~

But later on, she was…

View original post 1,573 more words

Lefteria

Στα μέσα Γενάρη του 1972, ο βρετανικός στρατός πραγματοποιεί εκτεταμένες συλλήψεις καθολικών στο Μπέλφαστ, με πρόσχημα την εκκαθάριση του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού (IRA).

Στις 16 Γενάρη, η τοπική κυβέρνηση των Προτεσταντών ανακοινώνει τη δημιουργία νέου στρατοπέδου συγκέντρωσης, όπου κρατούνται οι συλληφθέντες καθολικοί. Ταυτόχρονα, παρατείνεται για άλλους έξι μήνες η απαγόρευση ανοιχτών εκδηλώσεων διαμαρτυρίας. Είναι η σταγόνα που κάνει το νερό να ξεχειλίσει στο ποτήρι της μειονότητας.

View original post 468 more words

ΑΡΧΑΙΩΝ ΤΟΠΟΣ

Από τα σπουδαιότερα μέρη τού Ιπποδρόμου τής Πρωτευούσης, ήταν το «κάθισμα», ή «σέντζον» το οποίο ίδρυσε ό Μέγας Κωνσταντίνος, για να παρακολουθή από εκεί τούς αγώνες ό βασιλεύς.

View original post 1,707 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

I. Το χτύπημα και ο θάνατος

Ποίηση:Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Απόδοση στα Ελληνικά:Νίκος Γκάτσος
Διεύθυνση ορχήστρας:Σταύρος Ξαρχάκος
Μπουζούκι:Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Σαντούρι:Τάσος Διακογιώργης
Αφήγηση:Μάνος Κατράκης
Ερμηνεία:Κώστας Πασχάλης
Δίσκος: Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας(1969)

Πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Πέντε ακριβώς, την ώρα που βραδιάζει.
Φέρνει έν’ αγόρι το νεκροσέντονο
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Έτοιμος κι ο κουβάς με τον ασβέστη
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Θάνατος τ’ άλλα, θάνατος μονάχα
πέντε η ώρα που βραδιάζει.

Ψηλά παίρνει ο αγέρας τα βαμπάκια
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Το οξείδιο σπέρνει κρύσταλλο και νίκελ
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Παλεύει η περιστέρα με το αγρίμι
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Κι η σάρκα μ’ ένα κέρατο θλιμμένο
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Χορδή τυμπάνου αρχίζει να χτυπά
πέντε η ώρα που βραδιάζει.
Αρσενικού καμπάνες…

View original post 790 more words

KARIOTAKIS_POLYDOURI_cover_Oct31.indd

 

ΗΛΥΣΙΑ

 

(Τόσο πολὺ τα σώματα κουράστηκαν,
που ελύγισαν, εκόπηκαν στα δυο.)
Κι έφυγαν οι ψυχές, πατούνε μόνες των,
αργά, τη χλόη σαν ανοιχτὸ βιβλίο.

(Τα σώματα κυλούν χάμου, συσπείρονται
στρεβλωμένα.) και φαίνονται στο βάθος
τριαντάφυλλα κρατώντας, να πηγαίνουνε
με τ᾿ όνειρο οι ψυχὲς και με το πάθος.

(Χώμα στο χώμα γίνονται τα σώματα.)
Μα κείθε απ᾿ τον ορίζοντα, σαν ‘ηλιοι
δύουν οι ψυχές, τον ουρανὸ που φόρεσαν,
ή σαν απλὰ χαμόγελα σε χείλη

 

 

ELYSIAN FIELDS

 

 

Bodies extremely tired

bent, cut in half

souls deserted them, walk alone

on the grass slowly, open books laid

 

the bodies lied down, crunched

distorted and they appear

at the far end holding roses and with

the dream and passion they go

 

dust to dust the bodies become

yet far in the horizon, like suns

the souls go down dressed in sky

or like simple smiles on lips

 

KARYOTAKIS–POLYDOURI//THE TRAGIC LOVE STORY, Translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad, 2016

ΕΛΛΑΣ

robert-mccabe-anamniseis-mnimeia-tou-aigaiou-w_lΣτο πλαίσιο της έκθεσης «Κυκλαδική Κοινωνία 5000 χρόνια πριν» το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης παρουσιάζει από 8 Δεκεμβρίου μέχρι 19 Μαρτίου την έκθεση φωτογραφίας με τίτλο «Robert McCabe. Αναμνήσεις & μνημεία του Αιγαίου».

View original post 257 more words

Γεια σου Amedeo Modigliani

Posted: January 29, 2017 by vequinox in Literature

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

montiliani

Μια λεπτή και παλλόμενη μεμβράνη χωρίζει τον ζωγράφο από τον κόσμο του. Το δώμα του, μέσα απ’ το οποίο ασκεί την τέχνη του, έχει την εξώκοσμη υφή των πραγμάτων που τα φθείρει το άγχος, το πένθος, η ζήλεια, η κατάθλιψη.

Η μοναδική άμυνα της μεμβράνης τού καλλιτέχνη είναι η διαφάνειά της. Ο Μοντιλιάνι γνώριζε-πληρώνοντας ακριβά αυτή τη γνώση-πως η ραφιναρισμένη ομορφιά τού ανθρώπινου πυρήνα είναι ευάλωτη σαν χάρτινο παραπέτασμα.

Μεταξύ θυμού και απελπισίας δείχνει πως μπορεί να στρέφει κανείς τα μάτια του στην ομορφιά. Δείχνει πως η γύμνια των κορμιών δεν έχει κανένα φόβο, σα να ξέρουν αυτά τα ίδια πως θα έρχονται στον κόσμο ξανά και ξανά.

Αυτός ο ένθερμος ποιητής των χεριών και των σωμάτων, των γυναικείων προσώπων και των γυμνών θηλυκών κορμιών, που τα έχει γραπώσει σε φλογερές πόζες, θαρρείς μέσα σε ονειρώδεις παραμορφώσεις και συστροφές, με τα παραισθησιακά τους βλέμματα, με όλη τη δραστήρια ιταλική χάρη…

View original post 240 more words

ΣΤΡΥΜΟΝΑΣ

Posted: January 29, 2017 by vequinox in Literature

Ο βασιλιάς της Θράκης, γιος του Άρη, δεν άντεξε τον θάνατο του γιου του Ρήσου, που σκοτώθηκε μπροστά στα τείχη της Τροίας, κι έπεσε στο ποτάμι και πνίγηκε. Ήταν ο βασιλιάς Στρυμόνας που έδωσε και το όνομά του στον ποταμό στον οποίο τερμάτισε τη ζωή του.

via Στρυμόνας: Ο ποταμός που στα νερά του πνίγηκε ένας μυθικός βασιλιάς — ΕΛΛΑΣ