Author Archive


The euro ‘family’ has shown it is capable of real cruelty‘ – Suzanne Moore

Angela Merkel and Jean-Claude Juncker seek to justify their Greek bailout deal, but what kind of family asset-strips one of its members in broad daylight?
The seemingly indestructible Angela Merkel can go without sleep, and still manage a half smile and speak about Greece’s wish to remain in “the euro family”. This may sound reasonable and pleasant. All families have their little local difficulties, don’t they? But they work through them. People see reason. When they are forced to.

By infantilising Greece, Germany resembles a child who closes its own eyes and thinks we can not see it. We can. The world is watching what is being done to Greece in the name of euro stability.

It sees a nation stripped of its dignity, its sovereignty, its future.

What kind of family, we might ask, does this to one of its own members? Even Der Spiegel online described the conditions that have been outlined as “a catalogue of cruelties”, but perhaps we should now put it another way, given Jean-Claude Juncker has denied that the Greek people have been humiliated. Juncker instead says that this deal is a typical “European” compromise. Yes, we see.

The machinations of financial institutions (the troika) have been exposed as much as the institutions themselves. Who runs these banks, and for whom? Twitter slogans talk of the three world wars: the first waged with guns, the second with tanks and this third world war waged by banks. Extreme? Well, there clearly is more than one way to take over a country.

The Eurozone and Germany want regime change in Greece, or at least to split Syriza. Alexis Tsipras has fought tooth and nail for something resembling the debt restructuring that even the International Monetary Fund acknowledges is needed. The incompetence of a succession of Greek governments and tax evasion within Greece is not in doubt. But the creditors of the euro family knew this as they upped their loans, and must now delude themselves that everything they have done has been for the best. It hasn’t, and now that same family will go in and asset-strip in broad daylight a country that can no longer afford basic medicines. In three days Greece is supposed to push through heaps of legislation on privatisation, tax and pensions so it can be even poorer.

There is to be no debt forgiveness in this family. Tsipras has to sell this to his people so the banks can reopen. His endurance has been remarkable, and more will be needed. The unsustainability of Greek debt, even if the country could achieve growth, remains. The words trust and confidence keep being used but by the wrong people. Trust is gone in this European project. François Hollande, ever the pseudo–mediator, may rattle on about the history and culture of Greece. Its value has actually been shown. Its value is purely symbolic. It is worth nothing.

The euro family has been exposed as a loan-sharking conglomerate that cares nothing for democracy. This family is abusive. This “bailout”, which will be sold as being a cruel-to-be-kind deal is nothing of the sort. It is simply being cruel to be cruel.

~ Suzzane Moore

Please note
By mistake, this article by Suzzane Moore (from the Guardian) was published at this blog as a page in 2015. We are now publishing it as a post as it was meant to be. Thank you.


Manolis is a featured poet at a literary event in Vancouver this Saturday.

You are kindly invited to

Poets and Writers of the New Millenium

Founder and host: Lucia Gorea

Saturday, February 11, 2012
3:30pm until 5:30pm

Featured poets:
Manolis Aligizakis
Alex Winstanley
Anita Aguirre-Nieveras
Ludwik Porc
Jessie Stainton

Followed by Open Mic

Free event. Refreshments.

See you Saturday!


28 Δεκεμβρίου, 2011
By Λακεδαίμων Αππελαίος

Υπάρχει κάτι που δεν αναφέρεται σε κανένα μνημόνιο. Σε καμιά ευρωσυνθήκη. Σε κανένα Μάαστριχτ. Που είναι παντελώς άγνωστο, ως έννοια, στους βρυξελικούς χαρτογιακάδες, στους “σιδερωμένους” χρηματιστές της Φρανκφούρτης, στα “καρχαριοειδή” της Wall Street. Η έννοια αυτή, είναι παντελώς άγνωστη και στους “απεδώ” εγχώριους τοποτηρητές και τσιράκια του πιο θλιβερού εφιαλτικού δωσιλογισμού. Δεν απαντά στο (αποκαλούμενο και) υπουργείο Εξωτερικών, στο μαυσωλείο που λέγεται Προεδρικό Μέγαρο, στην Αθηναϊκή Λέσχη, σε στοές και παραστοές, δεν απαντά γενικώς στα πολλά και ποικιλώνυμα κάστρα της εθνικής αφασίας, της ευρωλιγούρας, της τουρκοκαψούρας και της ευλύγιστης μέσης.

Αυτό το “κάτι” που θα θυμίσω ευθύς αμέσως, απέχει χιλιόμετρα από τις αθηναϊκές Φιλιππινέζες του πηλιογουσισμού, απέχει μίλια από τα διάτρητα κάστρα της διαπλοκής, απέχει παρασάγγας από την ανυπέρβλητη δυσωδία των υπονόμων της αθηναϊκής χωματερής, του μικροελλαδικού ενδοτισμού.

Αυτό το “κάτι” είναι τούτο που οι πρόγονοί μας αποκάλεσαν ΗΡΩΙΚΗ ΗΘΙΚΗ. Είναι αυτή η υπέροχη, και μοναδική, και ατόφια ελληνική, αλυσίδα θυσιών και αίματος, που ξεκινά από τον Κόρδο τον Αθηναίο. Που γνώριζε. Και όμως πήγε. Και έπεσε.

Και φεύγει η αλυσίδα και πάει στο Λεωνίδα και τις Θερμοπύλες…
Στον Λέοντα Σγουρό και τον Ακροκόρινθο…
Τον Παλαιολόγο και την Πόλη….
Τον Αθανάση Διάκο και την Αλαμάνα….
Τον δήμαρχο Λεμεσού Σώζο και το ηπειρώτικο Μπιζάνι…
Τον Δαβάκη και την Πίνδο…
Τον Κουρούπη και την Κερύνεια…
Τον Σολωμό πάνω στην παντιέρα της κατοχής, στη Δερύνεια…

Όλοι τούτοι, και χιλιάδες χιλιάδων, ανώνυμοι κι επώνυμοι, είχαν έναν κοινό: Ενώ έβλεπαν το τέλος, έμειναν. Κι έπεσαν. Και στα πληγωμένα, λογχισμένα, ματωμένα κορμιά τους, σμιλεύτηκε αυτό που λέμε ΗΡΩΙΚΗ ΗΘΙΚΗ . Άλλο ένα δώρο των Ελλήνων στους υπολοίπους.
Αυτοί οι “ωραίοι τρελοί” που έμειναν κι έπεσαν, ήταν το λιπαντικό που κινούσε, κινεί, και θα κινεί (η φύτρα πάντα θα βγάζει…) τα γρανάζια της Ιστορίας μας. Το λίπασμα που πάνω του άνθιζε το άνθος που λέμε ελευθερία.

Ωραίοι ως Έλληνες. Τρελοί ως Έλληνες. Συμπεριφορές ανεξήγητες, άντε άσκοπες, για τους “πολιτισμένους” του βορρά. Μη εξηγήσιμες στην λογική των καιρών μας, τώρα που τα μνημόνια μας πάνε για μνημόσυνα. Συμπεριφορές δυσνόητες στους νεοδωσίλογους, τους γερμανασφαλήτες, τους αμερικανολάγνους, τους ευρωμνημονιόπληκτους…
Υπέρ πατρίδος οι “ωραίοι τρελοί”, υπέρ παρτίδος οι μνημονιοφύλακες! Καθείς εφ’ ω ετάχθη….
“Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς”, που θα’ λεγε και τώρα αν ζούσε ο μεγάλος Θοδωράκης. Όχι ο Πάγκαλος! Ο άλλος, κείνος που μιλάμε ακόμη ελληνικά εξ’ αιτίας του και δεν λέμε στο γιο μας “φάε να μεγαλώσεις, να πάς φαντάρος Μουσταφά!”

Όλοι τούτοι οι “ωραίοι τρελοί”, οι εξαίσιοι και μοναδικοί, μας κοιτούν, μέσα από τις γρίλιες του πιο ηρωικού μας χθες! Μέσα από σκονισμένα βιβλία, ξεθωριασμένες μα πάντα θεσπέσιες εικόνες, περικυκλωμένοι από χρώματα και αρώματα, οι “τοις κείνων ρήμασι” μας θωρούν. Και περιμένουν…
Έτσι κι αλλιώς, καμιά επανάσταση ίσαμε τώρα, δεν έγινε από “λογικούς”.
Ο τόπος τούτος αντέχει στους καιρούς της τρέλας, ακριβώς γιατί βγάζει “τρελούς”. Εραστές του άπιαστου και του ωραίου. Μονομάχους των Ιδεών και των Θυσιών.

Χίλιες, χίλιες κι αμέτρητες φορές με τους “τρελούς” μας Λεωνίδες, τους μικρούς και μεγάλους, τους γνωστούς και άγνωστους. Γιατί τις Θερμοπύλες, ακολούθησαν και πάντα ακολουθούν, οι Σαλαμίνες…

Από factorx στις 16/12/2011

Πως το “κούρεμα” μπορεί να σώσει την Ελλάδα

Μία από τις εμμονές μας εδώ στο antinews, από την αρχή της επικοινωνιακής διαχείρισης της κρίσης, ήταν το θέμα του δικαίου που πρέπει να καλύπτει το δανεισμό της χώρας μας, ιδιαίτερα σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο όπου η επιστροφή σε εθνικό ή άλλο νόμισμα είναι σχεδόν βεβαιότητα, αν δεν αλλάξει κάτι δομικό στον τρόπο σκέψης της κ. Μέρκελ και στη Γερμανική θεώρηση περί ευρωπαϊκής ένωσης.

Ο λόγος που επιμείναμε τόσο, για όσους δεν έτυχε να διαβάσουν κάποιες παλαιότερες δημοσιεύσεις, είναι ότι η επιλογή νομικού καθεστώτος είναι στρατηγικής συμμαχίας με προεκτάσεις σε θέματα δημόσιας περιουσίας και εθνικής κυριαρχίας.

Αν επιλεγεί το Αγγλικό δίκαιο και παράλληλα η Ελλάδα αναγκαστεί να καταφύγει σε ένα ασθενέστερο του ευρώ νόμισμα, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές για πολλές γενιές, ενώ κατά πάσα πιθανότητα όλη η δημόσια περιουσία θα κατασχεθεί σε βάθος χρόνου από τους πιστωτές. Και αυτό γιατί η Ελλάδα θα πρέπει να αποπληρώσει το δυσβάσταχτο χρέος μαζί με τους τόκους, σε ισχυρό ευρώ, ενώ οι πηγές εσόδων της θα είναι σε υποτιμημένο νόμισμα. Αν πάλι γίνει το θαύμα και η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ, το Αγγλικό δίκαιο σημαίνει ότι δεν θα μπορέσει να υπάρξει νέα αναδιάρθρωση με νομικά μέσα, παρά μόνο άτακτη χρεοκοπία, πράγμα που θα σήμαινε αυτόματα κατασχέσεις δημόσιας περιουσίας.

Αν επιλεγεί το ελληνικό δίκαιο, η Ελλάδα έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δύο ριζοσπαστικές λύσεις, εφόσον βέβαια εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει την ευρωζώνη:
• Να κουρέψει μεγαλειωδώς το χρέος της με μια απλή νομοθετική ρύθμιση, διατηρώντας την περιουσία του κράτους σε ασυλία και να αποπληρώσει το υπόλοιπο χρησιμοποιώντας τα συναλλαγματικά της αποθέματα
• Να αποπληρώσει κανονικά το χρέος τυπώνοντας νόμισμα, εφόσον κρίνει ότι μπορεί να διαχειριστεί τις πληθωριστικές επιπτώσεις.
Στην περίπτωση παραμονής στο ευρώ με ελληνικό δίκαιο στο δανεισμό της χώρας, το δάνειο αυτό θα μπορούσε να αναδιαρθρωθεί οποιαδήποτε στιγμή, χωρίς κίνδυνο απώλειας περιουσιακών στοιχείων.
Οι λύσεις αυτές μοιάζουν ως προς τις ουσιαστικές επιπτώσεις τους. Το πλεονέκτημα της δεύτερης λύσης είναι η αποφυγή πιστωτικού γεγονότος, πράγμα που επιτρέπει στο κράτος να δανείζεται απρόσκοπτα, είτε εσωτερικά (σε εθνικό νόμισμα), είτε εξωτερικά, σε ευρώ, δολάριο, γιεν κ.λπ.

Η πιο επίσημη διαβεβαίωση για την εμμονή του antinews, ήρθε ανέλπιστα από έναν ‘’εχθρό’’, τον κ. Άκερμαν, CEO της Deutsche Bank και πρόεδρο του IIF (αυτό είναι κάτι σαν την τοκογλυφική διεθνή), οργανισμού που χειρίζεται τις διαπραγματεύσεις του PSI για λογαριασμό των ιδιωτών ομολογιούχων (διαβάστε εδώ).
Ο κ. Άκερμαν, ούτε λίγο ούτε πολύ, δήλωσε ότι οι διαπραγματεύσεις έχουν κολλήσει στο θέμα του δικαίου. Καθώς οι τράπεζες θεωρώντας βέβαιο ένα πιστωτικό γεγονός ή μια ηρωική έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ ή και τα δύο μαζί, επιθυμούν να είναι απόλυτα εξασφαλισμένες, ιδιαίτερα στο αγαπημένο τους κομμάτι, δηλαδή στην κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων.

Δεν γνωρίζουμε με ποιο καθεστώς έχουν δοθεί τα 110δις από το μηχανισμό στήριξης, αυτό είναι κάτι που μπορεί να μας διευκρινίσει ο κ. Παπακωνσταντίνου. Φρονούμε ότι δεν τόλμησε να κάνει κάτι τόσο χυδαίο εις βάρος της πατρίδας του και ότι το δάνειο, για τις δόσεις του οποίου ματώνει κάθε φορά ο Έλληνας εργαζόμενος, διέπεται από το ελληνικό δίκαιο. Συνεπώς ακόμα και σήμερα υπάρχει πεδίο διαπραγμάτευσης, πράγμα που αποτυπώνεται και στην πικραμένη μουτσούνα του αρχιτοκογλύφου, με τον πιο γλαφυρό τρόπο.
Όσο η κατάσταση αυτή βαδίζει προς ένα τέλμα, αρχίζουν να φανερώνονται και τα βαριά χαρτιά της κάθε πλευράς. Διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές μπορούμε με βεβαιότητα μα πούμε ότι τα ελληνικά χαρτιά είναι πανίσχυρα. Η χώρα μας έκανε μια αξιοζήλευτη επίπονη προσπάθεια να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ και δέχθηκε αδιαμαρτύρητα να γίνει το πειραματόζωο των χαρτογιακάδων όλης της υφηλίου.

Τώρα που τα πράγματα ζορίζουν και που η ίδια η ευρωπαϊκή ένωση πνέει τα λοίσθια, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει την Ελλάδα για απομονωτισμό ή αφερεγγυότητα. Τα ψέματα τελειώνουν και πλησιάζει η ώρα των μεγάλων αποφάσεων για την Ευρώπη. Τώρα είναι η ώρα που χρειαζόμαστε πατριωτική ηγεσία με καθαρή δημοκρατική εντολή.
Τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία για τον Αντώνη Σαμαρά.
Πώς το λέει και ο Αρχαίος; Δις ιζ Πάρτα!

This entry was posted in Επισημαίνουμε. Bookmark the permalink.

Manolis’s translation work titled ‘Yannis Ritsos – Poems’ (Libros Libertad 2010) was selected as one of the five best of the year by a California reviewer.

‘A careful hand is needed to translate the poems of Yannis Ritsos, and Manolis is the ideal poet to undertake such an enormous task’, the reviewer at Black Sheep Dances says, drawing parallels between Ritsos and Manolis. View it here:


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011
Του Πολυμέρη Βόγλη

H οικονομική κρίση έχει προκαλέσει πρωτόγνωρες και ραγδαίες εξελίξεις στην πολιτική ζωή. Βουλευτές γίνονται αντικείμενο προπηλακισμών, η κυβέρνηση υποχρεώθηκε σε παραίτηση, ενώ ο νέος πρωθυπουργός προωθείται περίπου ως μεσσίας επειδή είναι τεχνοκράτης και δεν προέρχεται από τις τάξεις των πολιτικών στελεχών των δύο μεγάλων κομμάτων. Είναι διάχυτη η αίσθηση της απαξίωσης του πολιτικού κόσμου, της κρίσης αξιοπιστίας των δύο μεγάλων κομμάτων και της αποξένωσής τους από την κοινωνία. Αυτό το οποίο συμβαίνει δεν είναι απλώς μια πολιτική κρίση, αλλά μια πολυεπίπεδη κρίση του πολιτικού συστήματος, επειδή στον πυρήνα της αφορά τη σχέση των κομμάτων με την κοινωνία, το κράτος και την έννοια του πολιτικού.
Η διάχυτη οργή κατά του πολιτικού κόσμου αντανακλά την κατάρρευση των θεσμών διαμεσολάβησης. Τα κόμματα στα χρόνια της μεταπολίτευσης αποτέλεσαν τους βασικούς θεσμούς οργάνωσης, εκπροσώπησης και έκφρασης συλλογικών αναγκών και αιτημάτων. Τα κόμματα, μέσα από ένα πλέγμα οργανώσεων (τοπικές, συνδικαλιστικές, φοιτητικές κλπ.), μπόρεσαν να διαμεσολαβήσουν τις διαφορετικές ανάγκες των κοινωνικών ομάδων, ο αριθμός των κομματικών μελών αυξήθηκε κατακόρυφα, ενώ τα ίδια μετατράπηκαν σε μεγάλους οργανισμούς με επαγγελματικό προσωπικό, άφθονους πόρους και πολυσχιδείς δραστηριότητες. Από τη δεκαετία του 1990, τα κόμματα, και μαζί όλο το πλέγμα των οργανώσεων που είχαν δημιουργήσει, άρχισαν να μπαίνουν σε τροχιά κρίσης στην Ελλάδα. Οι αιτίες αυτής της κρίσης είναι πολλές, όπως η γραφειοκρατικοποίηση των θεσμών, ο κατακερματισμός και οι έντονες διαφοροποιήσεις εντός των κοινωνικών ομάδων, καθώς και μια καλπάζουσα ιδιώτευση που την τροφοδοτούσε η καταναλωτική ευμάρεια. Στον βαθμό που οι πολίτες εγκατέλειπαν το πεδίο της συλλογικής αναφοράς και δράσης, η πολιτική έγινε αντικείμενο μιας σχετικά κλειστής ομάδας ανθρώπων, η οποία διαμόρφωσε ιδιαίτερα συμφέροντα και σχέσεις με τους μηχανισμούς εξουσίας. Σταδιακά, τα κόμματα απομαζικοποιήθηκαν και μετατράπηκαν σε επικοινωνιακούς μηχανισμούς που βρίσκονταν σε εκλογική ετοιμότητα, ενώ τα στελέχη τους σε μια πολιτική ελίτ. Η συρρίκνωση και η απαξίωση των θεσμών διαμεσολάβησης δημιούργησε ένα κενό ανάμεσα στην κοινωνία και τις πολιτικές ελίτ. Στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης, το κενό αυτό διευρύνθηκε και έγινε απειλητικό για τις πολιτικές ελίτ, καθώς οι κοινωνικές ανάγκες και αιτήματα όσων πλήττονται από την κρίση δεν μπορούν πλέον να διαμεσολαβηθούν από τα κυρίαρχα κόμματα και έρχονται στην επιφάνεια με τρόπο απρόβλεπτο και εκρηκτικό.
Επιπλέον, η κρίση είναι συστημική, διότι αφορά τη σχέση των πολιτικών ελίτ με το κράτος. Οι πολιτικές ελίτ χρησιμοποίησαν το κράτος ως μηχανισμό δημιουργίας και αναδιανομής πλούτου, κάτι που σε αντάλλαγμα εξασφάλιζε την κυριαρχία τους. Από τη μια πλευρά, η αναδιανομή του πλούτου δεν αφορούσε τόσο την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων όσο τη δημιουργία κοινωνικών (και εκλογικών) ερεισμάτων. Με τη διόγκωση του κράτους, οι πολιτικές ελίτ υιοθέτησαν την τακτική της επιλεκτικής μεταχείρισης μεμονωμένων ομάδων με αντάλλαγμα την στήριξη προς τη μια ή την άλλη παράταξη. Οι εργαζόμενοι, κυρίως στον στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, κατακερματίστηκαν και, μέσα από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, μετατράπηκαν σε «ομάδες πίεσης» που διεκδικούσαν για τον εαυτό τους ειδικά προνόμια, επιδόματα, ρυθμίσεις, κλπ. Από την άλλη πλευρά, το κράτος χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία ιδιωτικού πλούτου. Επαγγελματικές ομάδες αξιοποίησαν τις σχέσεις τους με τις πολιτικές ελίτ για να διασφαλίσουν την κατοχύρωση μιας προνομιακής θέσης στην αγορά, ενώ παράλληλα, και το πιο σημαντικό, οι πολιτικές ελίτ χρησιμοποίησαν το κράτος για να δημιουργήσουν μια νέα τάξη επιχειρηματιών. Το κράτος μετατράπηκε όχι πάντα στον καλύτερο αλλά σίγουρα στο μεγαλύτερο «πελάτη» των ιδιωτικών εταιρειών, στον χώρο των δημοσίων έργων, της υγείας, της υψηλής τεχνολογίας, κοκ. Η δημοσιονομική κρίση και η συρρίκνωση του κράτους έπληξε καίρια τη δυνατότητα των πολιτικών ελίτ να συνάπτουν συμμαχίες με τα επιχειρηματικά συμφέροντα και να δημιουργούν ερείσματα στην κοινωνία χρησιμοποιώντας το κράτος.
Αποτέλεσμα της παραπάνω σχέσης των πολιτικών ελίτ με το κράτος ήταν να αποκτήσουν μόνιμο χαρακτήρα φαινόμενα όπως η διαφθορά, η αδιαφάνεια και η διαπλοκή. Η ανάδειξη αυτών των ζητημάτων συντελέστηκε στο έδαφος της σύγκλισης των δύο μεγάλων παρατάξεων ή, ορθότερα, της προσχώρησης των σοσιαλιστών στη φιλελεύθερη ατζέντα της συρρίκνωσης του κράτους και της κυριαρχίας της ελεύθερης αγοράς. H σταδιακή σύγκλιση των δύο μεγάλων παρατάξεων άμβλυνε τις όποιες ιστορικές ή ιδεολογικές διαφορές τους και ανέδειξε ως μείζονες εκείνες που αφορούσαν την ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν τις λεγόμενες «παθογένειες» του ελληνικού μοντέλου. Η έννοια του πολιτικού μεταλλάχθηκε, καθώς ταυτίστηκε με την οικονομική διαχείριση. Η πολιτική συζήτηση δεν αφορούσε το τι τύπου κράτος ή κοινωνία θέλουμε αλλά ποιο από τα δύο κόμματα μπορεί να προσφέρει ορθολογική, χρηστή και αποτελεσματική διαχείριση.
Στην εποχή του Μνημονίου, αυτή η λογική της πρωτοκαθεδρίας της οικονομίας έναντι της κοινωνίας έφτασε στον παροξυσμό της, καθώς η δημόσια συζήτηση δεν αφορούσε τις συνέπειες που ήδη είχε για την κοινωνία η εφαρμογή του, αλλά την ανικανότητα των πολιτικών να το εφαρμόσουν και «να πιάσουν τους στόχους». Το επόμενο βήμα ήταν η πρωτοκαθεδρία της οικονομίας έναντι της πολιτικής. Εάν ο μονόδρομος του Μνημονίου συνιστά τα όρια της πολιτικής, τότε οι καταλληλότεροι να την εφαρμόσουν δεν είναι πλέον οι πολιτικοί αλλά οι τεχνοκράτες.
Το χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και τις πολιτικές ελίτ γίνεται όλο και πιο δύσκολο να γεφυρωθεί. Η αυτοσυντήρηση των πολιτικών ελίτ, έστω και με καθυστέρηση, λειτούργησε δημιουργώντας ωστόσο καινοφανή δεδομένα για το ίδιο το πολιτικό σύστημα — η συμμετοχή της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση, η οποία τεχνηέντως υποβαθμίζεται, δρομολογεί τις πλέον ανησυχητικές και επικίνδυνες εξελίξεις. Πάντως, στο βαθμό που η κρίση είναι συστημική, το διακύβευμα δεν μπορεί παρά να είναι συνολικότερο: ποιος θα μπορέσει να εκφράσει τις ανάγκες και τα αιτήματα μιας κοινωνίας που καταρρέει κάτω από το βάρος της επίθεσης που δέχεται, διαμορφώνοντας μια πειστική, ολοκληρωμένη, εναλλακτική πρόταση;

Ο Πολυμέρης Βόγλης διδάσκει σύγχρονη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας


Farage: What gives you the right to dictate to the Greek and Italian people?

An item worth watching. Click below to view this YouTube video:

European Parliament, Strasbourg
16 November 2011
Speaker: Nigel Farage MEP, UKIP, Co-President of the EFD Group
Added to YouTube on 16/11/2011
356,041 views on 22/11/2011

Vortex by Manolis

A new collection of poetry by Manolis titled ‘Vortex’ is hot off the press.

The book is being hailed by critics as ‘remarkable’, ‘exciting’; and, the poems as ‘enacted parables that bridge the gap between the soul and the companion it finds in the flesh.’

Ilya Tourtidis says this about Manolis’s poems in Vortex:

‘In his new collection of poems Manolis scans the vortex and sees in its turbulence and eddies, the clash and tease of love. He reminds us that “words cast no shadows” and that we have “new saints” to protect us, and that behind the “muddy barricades” where we fight our battle with death there is always the desire of the soul to return and linger among “small pebbles” and “sea froth”, and stare at the “brightest star” in the heavens–acknowledging and seeking that which is still “unbound”–still incarnating around it.’

For more information, and to order the book, visit the Vortex page at Libros Libertad:

Some poems from vortex:

Vortex is Manolis’s 18th published work. He has published poetry, novels, and poetry in translation from Greek. View his titles here:

Vortex by Manolis
Paperback 9 x 6 in
149 pages
ISBN: 9781926763163
To order, click below:

By Nikos Konstantaras
From The Observer, Sunday 6 November 2011

Angry and ashamed, we Greeks need to see a just solution to our ills
Everyone knows how we got into this mess. Our politicians must make sure their reforms reflect this fairly.

No Greek will forget the image of our defeated prime minister standing alone before a gaggle of reporters outside the G20 conference hall in the Cannes night. The German chancellor and French president had just taken turns telling the world that Greece was a step away from being ejected from the eurozone. In the remake of Cinderella, the grim-faced sisters had won.

Two years after his election and the revelation of the depth of Greece’s debt, two years after introducing painful reforms that successive governments had avoided, George Papandreou had made the fatally mistimed blunder of thinking he should ask his people how much more pain they were prepared to take (thereby shaking confidence in the EU’s efforts to prevent the Greek contagion). Here, besides the collapse of the fairy tale that being part of the EU is an endless ball, was the essence of Greece’s modern tragedy. Papandreou, in his moment of despair, represented both good intentions undone by personal failings, and the insular political elite whose weaknesses brought Greece to the terrifying brink of bankruptcy and isolation.
For two years, we Greeks have been wondering what happened to us. How did our country go from being the richest and strongest in the Balkans – the only one that, decades before others, was a member of both Nato and the European Union – to a desperate loan junkie, dependent on increasingly impatient partners and creditors? Just a few years earlier, in 2004, Athens had hosted an excellent Olympic Games. We managed to get organised in time to present the world with a successful combination of aesthetic moderation and technical achievement that was a faint, but true, echo of the classical era which, since its brief flash in the 5th century BC, has been the standard by which every Greek has been judged – and found wanting.
The country was developing at a rapid pace, with major infrastructure projects and good telecommunications. And Greece was proud of having been a part of Europe’s great unification project since 1981. With the adoption of the euro, the Greeks felt that at last they had become integrated with the rest of Europe. And then everything came crashing down, as if at an unknown but predetermined hour, not only did Cinderella lose her coach and horses, her fine gown and both her crystal party shoes, but at the door she was handed the bill for everything – with interest. The Greeks are clever people. We know what happened. For generations, politicians and the people have colluded to feed at the public trough. The one thing that held it all in check (our spending but also our country’s development and modernisation) was Greece’s unyielding poverty.

The lack of farm land, the open invitation of the sea and the hide-outs in endless mountains cultivated a spirit of adventure and impatience. When things got too tough, people would seek their fortune abroad – as emigrants or fugitives. This was not conducive to creating a culture of tolerance, moderation and compromise. After the exchange of populations between Greece and Turkey nearly 90 years ago, the overwhelming majority in the country was Greek and its religion Orthodox. This resulted in Greeks not really knowing or caring how other people think. In this very closed culture, the politicians were feudal lords who were responsible for the wellbeing of their supporters. Jobs and benefits were exchanged for votes. Political parties lived and died in a “winner take all” mentality, still one of Greece’s greatest plagues. In such a climate, when only loyalty matters, greed, laziness, corruption and hypocrisy are nourished rather than punished. Inefficiency and waste become the norm.

Membership of the European Union brought the longest period of peace and prosperity this little country has known. The euro put an end to eternal problems such as a weak currency, inflation and high interest rates. It is telling that, at the personal level, Greeks are less in debt than many other people – including Britons and Americans. It is our state which, in the hands of a political class that is still living in the past, went hurtling towards today’s death spiral.

With EU funds and easy loans, the public sector kept growing way beyond its usefulness; salaries and benefits increased beyond productivity. Even worse, Greece made a habit of paying the interest on loans by borrowing more capital. Everyone in politics, business and the media – and all interested citizens – knew that this was happening and that it was untenable. But it is in human nature to think that bubbles do not burst – until they do. It’s like a bank: everyone thinks that it’s fine, or at least capable of surviving, as long as nothing rocks the boat. Then, when there’s a run on it, everyone wonders how it was allowed to operate for so long.

We know that it will take many years of austerity, major social and economic reforms and a radical new mentality to get the country on the right course. People are angry and frightened – because they followed false leaders; because they see a future of deprivation; because they know that they will pay for far more than they consumed. This is natural and those designing and implementing the reforms should – at last – wake up to the fact that the key to changing Greece is to introduce a sense of justice: that those who have the most should pay the most; that crimes should not go unpunished; that hard work and honesty should be rewarded. This is simple – and yet still unattainable. No wonder people are angry; no wonder every small group that likes to throw molotov cocktails at the police is tolerated, to the astonishment of foreign observers.

But perhaps the greatest sorrow and anger these days arises from the destruction of our reputations, from the way in which some governments and many news media have presented the support to Greece not as a necessary evil that will help shore up the euro and, incidentally, help Greece, but rather as if the Greeks are picking their pockets. Greeks everywhere – whether at home, travelling or second- and third-generation immigrants in new lands – are ashamed of what has befallen Greece and embarrassed by the damage to their reputations. Our only hope is that, even at this late hour, our politicians may see their duty to their nation and our partners and join forces to implement all the reforms that the country needs – until new leaders emerge.

This crisis has reminded us of two great things. One is the eternal wisdom of “know thyself”, the cornerstone of ancient Greek thinking, and the need to see ourselves as others see us. The other is that though this country has never had wealth, it has always had talented people. We will think of ways to work our way out of this mess.

© 2011 Guardian News and Media Limited or its affiliated companies. All rights reserved.

Manolis’s Greek short story titled ‘ο Εχθρός’ (The Enemy) is published in the new issue of the Greek literary magazine ENEKEN.

Find ‘ο Εχθρός’ on page 214 in Eneken No 21. The issue was just released in Thessaloniki, Greece.

Here is a link to the website of this acclaimed greek literary journal: