Archive for April, 2016

Cloe and Alexandra

Posted: April 30, 2016 by vequinox in Literature

Cloe and Alexandra_cover_aug265

ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Στροβιλίστηκαν και πύρωσαν στον έρωτα.
Ναρκωμένη ακόμη απ’ τα φιλιά του
νόμισε πως έβρεχε έξω, αλλά εκείνος την πρόλαβε:
«Δεν είναι βροχή παρά οι κρότοι απ’ τα ξερόκλαδα
που καίει ο κηπουρός στον κήπο».

Ντύθηκαν, και αφού της έβαλε κάτι να πιεί,
άνοιξε και της διάβασε ποίηση του Οράτιου
απ’ το πρωτότυπο.
Της διάβασε γαμήλιους ύμνους.
Ιδιόρρυθμοι λαρυγγισμοί και φθόγγοι
και χυμώδεις λέξεις των λατινικών.
Μετά τον έρωτα τελείωσαν με στίχους.

 

POEMS IN LATIN

 

They rolled around conflagrated by passion.

Still in seventh heaven by his kissing

She thought it was raining but he corrected her:

‘It was the crackling of the dry wood

the gardener was burning outside’

 

They got dressed and after he offered her a drink

he opened a book and read Horatio’s poetry

from the original version.

He red some erotic hymns.

accented trills and sounds

with juicy words in Latin.

After their lovemaking they finished with verse.

Advertisements

ΚΑΡΑΜΠΟΛΑ

Posted: April 30, 2016 by vequinox in Literature

Παγωτό Μηχανής

Εχθές επέλεξα να αφεθώ στο παρελθόν. Είναι μια βόλτα που ανέκαθεν απέφευγα, γιατί άλλοτε την θεωρούσα περιττή κι άλλοτε επικίνδυνη.  Δεν ξέρω τι με οδήγησε να επιστρέψω νοερά στην παιδική μου ηλικία, ίσως το χάσμα, που κάθε μέρα μεγαλώνει, ανάμεσα στον ενήλικα εαυτό μου και στο παιδί που κάποτε ήμουν.

Πολλοί έχουν την ψευδαίσθηση ότι ξαναγίνονται παιδιά απλά και μόνο κάνοντας πράγματα κόντρα στην ηλικία τους. Μέγα ψέμα, ανώφελη αυταπάτη.  Το παιδί που υπήρξες έχει μείνει πλέον στο παρελθόν, κρυμμένο μέσα στα κουτιά που τόσο ψυχαναγκαστικά έμαθες να φτιάχνεις και ν’ αρχειοθετείς, αποκαλώντας τα ζωή. Κάθε μέρα που πάλευες να ενηλικιωθείς, απομακρυνόσουν ακόμα ένα βήμα από αυτό το παιδί που με ζήλο ποθούσες να εγκαταλείψεις πίσω σου. Φορούσες τακούνια για να ψηλώσεις, βαφόσουν για να γοητεύσεις, έσφιγγες την ζώνη ένα τσακ παραπάνω για να λεπτύνει η μέση. Τώρα που τα κατάφερες αυτά, ανυπομονείς για την στιγμή που θα ξεβαφτείς για να αναπνεύσει το πρόσωπό σου, θα φορέσεις άνετα ρούχα και θα…

View original post 268 more words

Μονάχα με την ποίηση

Posted: April 30, 2016 by vequinox in Literature

Παιδείας Εγκώμιον

του

Τάκη Βαρβιτσιώτη

Μονάχα με την ποίηση Δε θα χαθούν ποτέ Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα Μονάχα με την ποίηση Θα 'μαστε ακόμα ικανοί Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε Να ονομάζουμε τα πράγματα Με τις πιο καθημερινές λέξεις Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη Και μ' ένα βλέμμα να οδηγούμαστε Σε μιαν αλήθεια οριστική Μονάχα με την ποίηση Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα Και τα στήθη των κοριτσιών Το ποτάμι θ' απομείνει ποτάμι Η θάλασσα θάλασσα Κι ο ουρανός ουρανός Μονάχα με την ποίηση Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια Μέσα στις καπνοδόχες Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί Στο βάθος των ματιών Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε Το γενέθλιο χωριό μας Παραχωμένο μες στα χιόνια Μονάχα με την ποίηση Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί Κι από ελπίδα σ' ελπίδα Θα εγκαθιδρύσουμε…

View original post 10 more words

ΕΛΛΑΣ

Γράφει ο Αθανάσιος Δέμος

«Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Τότε θα καταλάβουμε, τότε θα εννοήσουμε καλώς κάποια πράγματα, αν εμβαθύνουμε στο βαθύτερο νόημα ενός ονόματος, μιας λέξεως. Και αυτό επιτυγχάνεται με την ετυμολογία, την ετυμολογική ανάλυση… Στο θέμα μας βαρύνουσα θέση έχει το όνομα Ελλάς. Ελλάς σημαίνει Χώρα φωτεινή, Αλλά από πού προήλθε αυτή η σημασία; Η λέξη Ελλάς προήλθε από δύο λέξεις έλη + λάας = Ελλάς, η έλη (με δασεία) = το φως του ηλίου, ο λάας = λίθος, βράχος. Επομένως: έλη + λάας = Ελλάς = φωτεινή πέτρα, φωτεινή χώρα. Και αυτό ισχύει πραγματικά και μεταφορικά.

View original post 871 more words

ΕΛΛΑΣ

Γράφει η Αμαλία Κ. Ηλιάδη, φιλόλογος-ιστορικός

Ο Όμηρος

Μεγάλος επικός ποιητής της αρχαίας Ελλάδας. Η Χίος, η Σμύρνη και πέντε ακόμα ελληνικές πόλεις υποστήριζαν ότι ήταν οι γενέτειρές του. ο τυφλός, σύμφωνα με την παράδοση, ραψωδός είναι ο δημιουργός των επικών ποιημάτων Ιλιάδα και Οδύσσεια. Ο Όμηρος δημιούργησε και άλλα έργα.

View original post 12,603 more words

ΕΛΛΑΣ

FranzVonStuck-Orpheus-1891Η μορφή του είναι φορτισμένη με συμβολικά στοιχεία και με γνωρίσματα ήρωα, θεού και ημιθέου. Μουσικός και ποιητής, ιδρυτής μυστηριακών τελετών και ιερέας, η φυσιογνωμία του πρέπει να είχε διαμορφωθεί στις συνειδήσεις από πολύ παλιά, αν και οι πρώτες μαρτυρίες γι’ αυτόν ανάγονται στον 6ο π.Χ. αιώνα. Θεωρήθηκε γιος του θρακικού βασιλέως Οιάγρου και της μούσας Καλλιόπης. Μερικές φορές, ως μητέρα του αναφέρεται η Μελπομένη, η Κλειώ ή η Μενίππη, κόρη του μουσικού Θαμύριδος.

View original post 584 more words

Autumn Leaves

Posted: April 28, 2016 by vequinox in Literature

autumn leaves cover

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΕΣ

Όλη νύχτα άγρυπνη
υποσχέθηκες να μην κλάψεις
να οδηγήσεις στο κέντρο της πόλης

στο δικηγόρο, να ταχτοποιήσεις
τις τελευταίες εκρεμότητες.
Ξαφνικά αισθάνεσαι την παρουσία του

τόσο έντονα μέσα στο αυτοκίνητο
στο κάθισμά του που πάντα έλεγε
πως ήτανε ο θρόνος του και

νοιώθεις σαν να κάθεσαι πάνω του
μέσα βαθειά η στύση του
σαν κείνη τη φορά χρόνια πίσω

που τον έκανες σέλα στον απόμερο
δρόμο του πάρκου και βγάζεις
το αυτοκίνητο στην άρκη του δρόμου
ο χτύπος της καρδιάς σου επιταχύνεται

και μια γλυκιά ζεστασιά σε συνεπαίρνει
από τη σπονδυλική σου στήλη
στη λεκάνη που φιλήδονα κουνιέται
προς τα μπρός και προς τα πίσω.

 

LOOSE ENDS

All night long sleepless

you promised not to cry

to drive to downtown

 

to the family lawyer

and tie up loose ends

 

suddenly you sense his presence

so intensely in the car

on the driver seat

 

he used to call his kingdom

you feel as if sitting on top of him

his erection deep inside you

 

like when you saddled him

back then in the secluded

Horseshoe Bay Park road and

 

you pull the car to the shoulder

rapid heartbeat overtakes you

a sweet elation runs through

 

your spine down to your torso

conspicuously moving

forward and backward

 

 

 

 

Tasos Livaditis//Τάσος Λειβαδίτης

Posted: April 19, 2016 by vequinox in Literature

cover

 

ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ νύχτα ήταν ακόμα φτωχός, “Κύριε” του λέω

φυσικά δεν είχα άλλους συγγενείς κι έπρεπε να τον φροντίσω

“είμαι ο νέος συγκάτοικος” είπε, για να μη δείξει πως ξέρει,

σήκωσα τότε με ταπεινοφροσύνη την πέτρα και την ακούμπησα

απαλά, μη μας το πάρει ο αέρας, «σε περιμένει η Μαρία» του λέω

μα εκείνη στεκόταν λυπημένη πίσω του, γιατί δε θα γνώριζε ποτέ

το Θεό, αφού τον έφερνε κιόλας μέσα της κι όταν φάνηκαν οι τρεις

γυναίκες τους έδειξα τον τάφο, απ’ όπου έβρισκε πάντα τον τρόπο

να βγαίνει, είχαν αρχίσει, μάλιστα, να μυρίζουν τα ροδόδεντρα

και στη στροφή του δρόμου, πάνω απ’ τη σπασμένη στάμνα,

η μικρή υπηρέτρια δεν έκλαιγε πια.

Αυτό ήταν το πρώτο θαύμα.

 

 

 

THE FIRST night he was still poor “Sir” I told him since

of course I had no other relatives I had to take care of him “I am

the new roommate” he said just to conceal that he knew; then

with humility I raised the rock and I placed it down softly that

the air wouldn’t blow it away “Maria is waiting for you” I said

to him but she sorrowfully stood behind him because she would

never get to know God since she already carried Him inside her

and when the three women appeared I showed them the tomb from

where he always knew how to escape in fact the rhododendrons

had bloomed and at the turn of the road over the broken pitcher

the young servant girl wasn’t crying anymore.

This was the first miracle.

 

 

Τάσου Λειβαδίτη-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Tasos Livaditis-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.ca

 

Γιάννης Ρίτσος//Yannis Ritsos

Posted: April 19, 2016 by vequinox in Literature

Ritsos_front large

 

ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ

 

Το μήνα Μάη, που γυρνάει ο ήλιος, βρίσκει το σπίτι

από τη δυτική πλευρά. Τα δειλινά μακραίνουν. Μια λουρίδα

σχεδόν χρυσή χαράζει κάθετα το μέσα τοίχο. Οι άνθρωποι

βρίσκονται τότε στο χείλος μιας βαθειάς ανακάλυψης.

Του ζαχαροπλαστείου τα τραπεζάκια τάβγαλαν στο πεζοδρόμιο.

Τα κόκκινα κρίνα διακρίνονται πίσω απ’ το τζάμι. Αντίκρυ,

στο ψηλό σπίτι, ανοίξαν τα παράθυρα. Φαίνεται το άδειο

μιας κάμαρας που ξενοικιάστηκε.

Κ’ ίσως—ποιος ξέρει—

ίσως και νάσαι συ που δίνεις εντολή, πριν ακόμη νυχτώσει,

ν’ ανάψουν οι πράσινοι γλόμποι στο προαύλιο της εκκλησίας,

γιατί `ναι ο καιρός των δύσκολων αντιστροφών.

Ναι, εσύ,

ο εντεταλμένος (από ποιόν;) που βάζεις φανερά μες στο ποίημα

τα ξύλινα άλογα και τα κλειδιά από παλιές χαμένες βαλίτσες

κι αυτή τη λαστιχένια απομίμηση τριών ή πιότερων βατράχων

να πηδούν μαλακά στον ποτισμένον ανύπαρκτο κήπο.

 

 

HONESTY

 

In May, when the sun goes down, it hits the house

from the west. The dusks get longer. One band

of sun almost golden cuts the wall vertically. Then

people stand before the edge of a deep discovery.

The patisserie tables are placed on the sidewalk.

The red lilies are discerned from behind the glass. Opposite,

in the high building, they opened the windows. The emptiness

of the vacant room is visible.

And yet – who knows –

perhaps it was you who gave the order, before nightfall,

to light the green lamps in the foreground of the church

because these are the days of difficult inversions.

Yes, you

the appointed (by whom?) you who evidently place wooden

horses in the poem and the keys from old lost suitcases

and this rubber imitation of three or more frogs

jumping softly in the inexistent watered garden.

 

Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis

www.libroslibertad.ca