Posts Tagged ‘undertaker’




Παρ’ όλο που απ’ τη μέρα που τον συναντήσαμε
κάτι απρόσμενο συνέβαινε σχεδόν καθημερινά
η φήμη υποσχέθηκε πως δεν θα μας προσπερνούσε
κι εμείς τίποτε άλλο δεν ζητήσαμε παρά περιστασιακά
να βγάζουμε απ’ τον ασκό του χάους έν’ ανθισμένο
τραντάφυλλο ή το αιώνιο εκείνο χαμογέλιο
του ερωτευμένου νέου ενώ εκείνος στάθηκε
καθηλωμένος στο νεκρό κορμί του σχοινοβάτη
που άφησε πίσω του θαυμάσια κληρονομιά πολλοί
που ζήλευαν μα που δεν είχαν θάρρος για χάρη της
να πολεμήσουν.
Κι ακόμα περισσότερο όταν ο γελωτοποιός ήταν
πιο αξιόλογος απ’ τον υπουργό κι ο νεκροθάφτης
απ’ το φοροσυλλέκτη. Σε τελική ανάλυση κι οι δυο
με τα πρόσκαιρα ασχολούνταν.

Although something new would almost daily
occur since the hour we’ve met Him, fame had promised
not to ignore us and we didn’t ask for anything else
but to occasionally pull out of the bag of chaos
the bloomed rose or the perennial smile of
the young lover while He stood transfixed on
the dead body of the rope walker who left behind
a splendid legacy most people would love to have
yet never had the courage to fight for.
Even more so when the jester was more important
than the minister and the undertaker more valuable
than the tax collector. After all they all specialized
on the ephemeral.

UBERMENSCH/ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ekstasis Editions, 2013


 Ξαφνικά διαισθανθήκαμε πως η σάρκα, που τον πόνο

και τα όνειρά μας κουβαλούσε, ιδιοκτησία μας δεν ήταν

αφού είχε κιόλας πεθάνει ο Θεός μας κι απαράδεκτο

ήταν να μη λάβουμε υπ’ όψη τα δάκρυα του νεκροθάφτη.

Εμείς δεν κλάψαμε διόλου, ξέραμε ήταν γέρος πια, και

τελικά το καταλάβαμε πως είχε πεθάνει και ο άγγελος που

μας συμβούλεψε να δείξουμε συμπόνια, εκείνος που μας δίδαξε

την ηθική κι επιτέλους έπρεπε να βασιστούμε στα πουλιά

που μέλλονταν να αναζωγονήσουν την αγάπη κι εμείς

να δείξουμε στο γείτονα συμπόνια που άρχισε τη μέρα μ’ ένα

πιστόλι στην παλάμη και καρφωμένη τη ματιά του πάνω μας

σαν να `λεγε ‘μην και τολμήσετε…’ πρόταση που ήταν

αντίθετη στο Κυριακάτικο τραπέζι μας και μάταια επιμέναμε

ν’ ανάβουμετολύχνο.


We suddenly felt the flesh that carried our pain and

our dreams was foreign to us since he had died: our God

and inappropriate it was not to take into account

the undertaker’s tears. We had none, God was too old

we thought and finally we understood the angel

who advised us to show compassion, who advocated

morality had also died and we had to rely on the birds

to recommence our sentimental love and understand

our neighbor who started his day brandishing a pistol

in his hand, his eyes fixated on us as though saying

‘you better not…’ a sentence that contradicted

our Sunday dinner and in vain we insisted to light our