Posts Tagged ‘judge’

Camus a


“I do not believe in God and I am not an atheist.”

«Δεν πιστεύω στο Θεό και δεν είμαι άθεος!»

“People hasten to judge in order not to be judged themselves.”

«Ο άνθρωπος βιάζεται να κρίνει για να μην πορλάβουν άλλοι να τον κρίνουν»

“I have no idea what’s awaiting me, or what will happen when this all ends. For the moment I know this: there are sick people and they need curing.”

«Δεν γνωρίζω τί με περιμένει ή τί θα συμβεί όταν πεθάνω, αλλά γνωρίζω το εξής: υπάρχουν άρρωστοι άνθρωποι ποτυ χρειάζονται να γίνουν καλά»

“I would rather live my life as if there is a god and die to find out there isn’t, than live my life as if there isn’t and die to find out there is.”

«Προτιμώ να ζήσω γνωρίζοντας ότι υπάρχει θεός κι ας διαπιστώσω όταν πεθάνω ότι δεν υπάρχει παρά να ζήσω πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει θεός και να διαπιστώσω όταν πεθάνω ότι υπάρχει»

~ Μετάφραση στα ελληνικά ΜΑΝΩΛΗ ΑΛΥΓΙΖΑΚΗ / translation by MANOLIS ALIGIZAKIS

George Seferis_cover



As the years go by
the judges who condemn you multiply;
as the years go by and you speak with fewer
you see the sun with different eyes;
you know that those who stayed behind, deceived you,
delirium of the flesh, the beautiful dance
that ends in nakedness.
Like when at night you turn in the empty road
suddenly you see the eyes of an animal shine
that have already vanished, thus you feel your own eyes.
you look at the sun, then you are lost in the dark;
the Doric chiton
that your fingers touched and it swayed like the mountains,
is a marble in the light, but its head lies
in darkness.


Καθώς περνούν τα χρόνια
πληθαίνουν οι κριτές που σε καταδικάζουν
καθώς περνούν τα χρόνια και κουβεντιάζεις με λιγώτερες
βλέπεις τον ήλιο μ’ άλλα μάτια
ξέρεις πως εκείνοι που έμειναν, σε γελούσαν
το παραμίλημα της σάρκας, ο όμορφος χορός
που τελειώνει στη γύμνια.
Όπως, τη νύχτα στρίβοντας στην έρμη δημοσιά
άξαφνα βλέπεις να γυαλίζουν τα μάτια ενός ζώου
που έφυγαν κιόλας, έτσι νιώθεις τα μάτια σου,
τον ήλιο τον κοιτάς, έπειτα χάνεσαι μες στο σκοτάδι
ο δωρικός χιτώνας
που αγγίξανε τα δάχτυλά σου και λύγισε σαν τα βουνά
είναι ένα μάρμαρο στο φως, μα το κεφάλι του είναι στο

~Γιώργου Σεφέρη-Άπαντα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~George Seferis-Collected Poems/Translated by Manolis Aligizakis