Posts Tagged ‘heritage’

Christianity’s Origin
Christianity as antiquity.– When we hear the ancient bells growling on a Sunday morning we ask ourselves: Is it really possible! This, for a Jew, crucified two thousand years ago, who said he was God’s son? The proof of such a claim is lacking. Certainly the Christian religion is an antiquity projected into our times from remote prehistory; and the fact that the claim is believed – whereas one is otherwise so strict in examining pretensions – is perhaps the most ancient piece of this heritage. A god who begets children with a mortal woman; a sage who bids men work no more, have no more courts, but look for the signs of the impending end of the world; a justice that accepts the innocent as a vicarious sacrifice; someone who orders his disciples to drink his blood; prayers for miraculous interventions; sins perpetrated against a god, atoned for by a god; fear of a beyond to which death is the portal; the form of the cross as a symbol in a time that no longer knows the function and ignominy of the cross — how ghoulishly all this touches us, as if from the tomb of a primeval past! Can one believe that such things are still believed?
from Nietzsche’s Human, all too Human, s.405, R.J. Hollingdale transl.
Christianity was from the beginning, essentially and fundamentally, life’s nausea and disgust with life, merely concealed behind, masked by, dressed up as, faith in “another” or “better” life.
from Nietzsche’s The Birth of Tragedy, p.23, Walter Kaufmann transl.
Change of Cast. — As soon as a religion comes to dominate it has as its opponents all those who would have been its first disciples.
from Nietzsche’s Human, all too Human, s.118, R.J. Hollingdale transl.
Blind pupils. — As long as a man knows very well the strength and weaknesses of his teaching, his art, his religion, its power is still slight. The pupil and apostle who, blinded by the authority of the master and by the piety he feels toward him, pays no attention to the weaknesses of a teaching, a religion, and soon usually has for that reason more power than the master. The influence of a man has never yet grown great without his blind pupils. To help a perception to achieve victory often means merely to unite it with stupidity so intimately that the weight of the latter also enforces the victory of the former.
from Nietzsche’s Human, all too Human, s.122, R.J. Hollingdale transl.
Speaking in a parable.–A Jesus Christ was possible only in a Jewish landscape–I mean one over which the gloomy and sublime thunder cloud of the wrathful Yahweh was brooding continually. Only here was the rare and sudden piercing of the gruesome and perpetual general day-night by a single ray of the sun experienced as if it were a miracle of “love” and the ray of unmerited “grace.” Only here could Jesus dream of his rainbow and his ladder to heaven on which God descended to man. Everywhere else good weather and sunshine were considered the rule and everyday occurrences.
from Nietzsche’s The Gay Science, s.137, Walter Kaufmann transl
The first Christian. All the world still believes in the authorship of the “Holy Spirit” or is at least still affected by this belief: when one opens the Bible one does so for “edification.”… That it also tells the story of one of the most ambitious and obtrusive of souls, of a head as superstitious as it was crafty, the story of the apostle Paul–who knows this , except a few scholars? Without this strange story, however, without the confusions and storms of such a head, such a soul, there would be no Christianity…
That the ship of Christianity threw overboard a good deal of its Jewish ballast, that it went, and was able to go, among the pagans–that was due to this one man, a very tortured, very pitiful, very unpleasant man, unpleasant even to himself. He suffered from a fixed idea–or more precisely, from a fixed, ever-present, never-resting question: what about the Jewish law? and particularly the fulfillment of this law? In his youth he had himself wanted to satisfy it, with a ravenous hunger for this highest distinction which the Jews could conceive – this people who were propelled higher than any other people by the imagination of the ethically sublime, and who alone succeeded in creating a holy god together with the idea of sin as a transgression against this holiness. Paul became the fanatical defender of this god and his law and guardian of his honor; at the same time, in the struggle against the transgressors and doubters, lying in wait for them, he became increasingly harsh and evilly disposed towards them, and inclined towards the most extreme punishments. And now he found that–hot-headed, sensual, melancholy, malignant in his hatred as he was– he was himself unable to fulfill the law; indeed, and this seemed strangest to him, his extravagant lust to domineer provoked him continually to transgress the law, and he had to yield to this thorn.
Is it really his “carnal nature” that makes him transgress again and again? And not rather, as he himself suspected later, behind it the law itself, which must constantly prove itself unfulfillable and which lures him to transgression with irresistable charm? But at that time he did not yet have this way out. He had much on his conscience – he hints at hostility, murder, magic, idolatry, lewdness, drunkenness, and pleasure in dissolute carousing – and… moments came when he said to himself:”It is all in vain; the torture of the unfulfilled law cannot be overcome.”… The law was the cross to which he felt himself nailed: how he hated it! how he searched for some means to annihilate it–not to fulfill it any more himself!
And finally the saving thought struck him,… “It is unreasonable to persecute this Jesus! Here after all is the way out; here is the perfect revenge; here and nowhere else I have and hold the annihilator of the law!”… Until then the ignominious death had seemed to him the chief argument against the Messianic claim of which the new doctrine spoke: but what if it were necessary to get rid of the law?
The tremendous consequences of this idea, of this solution of the riddle, spin before his eyes; at one stroke he becomes the happiest man; the destiny of the Jews–no, of all men–seems to him to be tied to this idea, to this second of its sudden illumination; he has the thought of thoughts, the key of keys, the light of lights; it is around him that all history must revolve henceforth. For he is from now on the teacher of the annihilation of the law…
This is the first Christian, the inventor of Christianity. Until then there were only a few Jewish sectarians.
from Nietzsche’s Daybreak, s.68, Walter Kaufmann transl.
The persecutor of God. — Paul thought up the idea and Calvin rethought it, that for innumerable people damnation has been decreed from eternity, and that this beautiful world plan was instituted to reveal the glory of God: heaven and hell and humanity are thus supposed to exist – to satisfy the vanity of God! What cruel and insatiable vanity must have flared in the soul of the man who thought this up first, or second. Paul has remained Saul after all – the persecutor of God.
from Nietzsche’s The Wanderer and his Shadow, R.J. Hollingdale transl.
Christianity’s Nature
The everyday Christian. — If the Christian dogmas of a revengeful God, universal sinfulness, election by divine grace and the danger of eternal damnation were true, it would be a sign of weak-mindedness and lack of character not to become a priest, apostle or hermit and, in fear and trembling, to work solely on one’s own salvation; it would be senseless to lose sight of ones eternal advantage for the sake of temporal comfort. If we may assume that these things are at any rate believed true, then the everyday Christian cuts a miserable figure; he is a man who really cannot count to three, and who precisely on account of his spiritual imbecility does not deserve to be punished so harshly as Christianity promises to punish him.
from Nietzsche’s Human, all too Human, s.116, R.J. Hollingdale transl.
What a crude intellect is good for.– The Christian church is an encyclopaedia of prehistoric cults and conceptions of the most diverse origin, and that is why it is so capable of proselytizing: it always could, and it can still go wherever it pleases and it always found, and always finds something similar to itself to which it can adapt itself and gradually impose upon it a Christian meaning. It is not what is Christian in it, but the universal heathen character of its usages, which has favored the spread of this world-religion; its ideas, rooted in both the Jewish and the Hellenic worlds, have from the first known how to raise themselves above national and racial niceties and exclusiveness as though these were merely prejudices. One may admire this power of causing the most various elements to coalesce, but one must not forget the contemptible quality that adheres to this power: the astonishing crudeness and self-satisfiedness of the church’s intellect during the time it was in process of formation, which permitted it to accept any food and to digest opposites like pebbles.
from Nietzsche’s Daybreak,s. 70, R.J. Hollingdale transl.
The despairing.– Christianity possesses the hunters instinct for all those who can by one means or another be brought to despair – of which only a portion of mankind is capable. It is constantly on their track, it lies in wait for them. Pascal attempted the experiment of seeing whether, with the aid of the most incisive knowledge, everyone could not be brought to despair: the experiment miscarried, to his twofold despair.
from Nietzsche’s Daybreak,s. 64, R.J. Hollingdale transl.
The compassionate Christian.– The reverse side of Christian compassion for the suffering of one’s neighbor is a profound suspicion of all the joy of one’s neighbor, of his joy in all that he wants to do and can.
from Nietzsche’s Daybreak,s. 80, R.J. Hollingdale transl.
Doubt as sin.– Christianity has done its utmost to close the circle and declared even doubt to be sin. One is supposed to be cast into belief without reason, by a miracle, and from then on to swim in it as in the brightest and least ambiguous of elements: even a glance towards land, even the thought that one perhaps exists for something else as well as swimming, even the slightest impulse of our amphibious nature- is sin! And notice that all this means that the foundation of belief and all reflection on its origin is likewise excluded as sinful. What is wanted are blindness and intoxication and an eternal song over the waves in which reason has drowned.
from Nietzsche’s Daybreak,s. 89, R.J. Hollingdale transl.
Other fears, other securities.– Christianity had brought into life a quite novel and limitless perilousness, and therewith quite novel securities, pleasures, recreations and evaluations of all things. Our century denies this perilousness, and does so with a good conscience: and yet it continues to drag along with it the old habits of Christian security, Christian enjoyment, recreation, evaluation! It even drags them into its noblest arts and philosophies! How worn out and feeble, how insipid and awkward, how arbitrarily fanatical and, above all, how insecure all this must appear, now that the fearful antithesis to it, the omnipresent fear of the Christian for his eternal salvation, has been lost.
from Nietzsche’s Daybreak,s. 57, R.J. Hollingdale transl.
What distinguishes us [scientists] from the pious and the believers is not the quality but the quantity of belief and piety; we are contented with less. But if the former should challenge us: then be contented and appear to be contented! – then we might easily reply: ‘We are, indeed, not among the least contented. You, however, if your belief makes you blessed then appear to be blessed! Your faces have always been more injurious to your belief than our objections have! If these glad tidings of your Bible were written on your faces, you would not need to insist so obstinately on the authority of that book… As things are, however, all your apologies for Christianity have their roots in your lack of Christianity; with your defence plea you inscribe your own bill of indictment.
from Nietzsche’s Assorted Opinions and Maxims,s. 98, R.J. Hollingdale transl.
Christianity’s Destiny
Historical refutation as the definitive refutation.– In former times, one sought to prove that there is no God – today one indicates how the belief that there is a God arose and how this belief acquired its weight and importance: a counter-proof that there is no God thereby becomes superfluous.- When in former times one had refuted the ‘proofs of the existence of God’ put forward, there always remained the doubt whether better proofs might not be adduced than those just refuted: in those days atheists did not know how to make a clean sweep.
from Nietzsche’s Daybreak,s. 95, R.J. Hollingdale transl.
But in the end one also has to understand that the needs that religion has satisfied and philosophy is now supposed to satisfy are not immutable; they can be weakened and exterminated. Consider, for example, that Christian distress of mind that comes from sighing over ones inner depravity and care for ones salvation – all concepts originating in nothing but errors of reason and deserving, not satisfaction, but obliteration.
from Nietzsche’s Human, all too Human, s.27, R.J. Hollingdale transl.
Destiny of Christianity. — Christianity came into existence in order to lighten the heart; but now it has first to burden the heart so as afterwards to be able to lighten it. Consequently it shall perish.
from Nietzsche’s Human, all too Human, s.119, R.J. Hollingdale transl.
At the deathbed of Christianity.– Really unreflective people are now inwardly without Christianity, and the more moderate and reflective people of the intellectual middle class now possess only an adapted, that is to say marvellously simplified Christianity. A god who in his love arranges everything in a manner that in the end will be best for us; a god who gives to us and takes from us our virtue and our happiness, so that as a whole all is meet and fit and there is no reason for us to take life sadly, let alone exclaim against it; in short, resignation and modest demands elevated to godhead – that is the best and most vital thing that still remains of Christianity. But one should notice that Christianity has thus crossed over into a gentle moralism: it is not so much ‘God, freedom and immortality’ that have remained, as benevolence and decency of disposition, and the belief that in the whole universe too benevolence and decency of disposition prevail: it is the euthanasia of Christianity.
from Nietzsche’s Daybreak,s. 92, R.J. Hollingdale transl.
After Buddha was dead, his shadow was still shown for centuries in a cave – a tremendous, gruesome shadow. God is dead; but given the way of men, there may still be caves for thousands of years in which his shadow will be shown. -And we- we still have to vanquish his shadow, too.
from Nietzsche’s The Gay Science, s.108, Walter Kaufmann transl.

Μπορεί πλαστουργός να έπλασε την ανθρωπότητα, αλλά ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες όμως που την τελειοποίησαν γλωσσικά, επιστημονικά, πολιτιστικά, διανοητικά, συνταγματικά, καλλιτεχνικά και πνευματικά. Πριν από αυτούς η ανθρωπότητα ήταν απολίτιστη και βάρβαρη, ανήμπορη να συζεί ομαδικά με ελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα.

Φαίνεται μάλλον o Δίας γνώριζε την ικανότητα των Αρχαίων μας προγόνων να εκπολιτίζουν την ανθρωπότητα σωστά και τους ανέθεσε να τελειοποιήσουν το μεγάλο έργο του. Η αξιοζήλευτη πολιτιστική, καλλιτεχνική και πνευματοδιανοητική τους προσφορά είναι τόσο τεράστια, που αναρωτιέται κανείς σήμερα! Μήπως ήταν άραγε διαλεγμένη γενιά που ανάπλασε την ανθρωπότητα τόσο εκθαμβωτικά; Κοιτάζοντας γύρω στον Ελλαδικό μας χώρο σήμερα, σαστιζόμαστε με την σπάνια ομορφιά που άφησαν πίσω.

Θυμάμαι όταν στάθηκα για πρώτη μου φορά μπροστά στον Παρθενώνα στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα (50) κι ένοιωσα ένα ψυχικό ρίγος μέσα μου σαν τον στοχαστή ‘Renan’.  Παρά την τεράστια καταστροφή που υπέστη το θεανθρώπινο αυτό δημιούργημα ανά των αιώνων, εντούτοις αισθάνθηκα την ομορφιά του να παραμένει ακόμα άτρωτη μέχρι και σήμερα.

Σωστά ο Ruskin αποκάλεσε τον Παρθενώνα “immortal memorial of beauty” (αθάνατο μνημείο της ομορφιάς).

Ο Περικλής έλεγε ότι «Ο Παρθενώνας χαιρετά το πνεύμα και αγαλλιάζει τα μάτια και τις ψυχές του κόσμου καθημερινά».

Πλημμύρισα από απερίγραπτη χαρά και συγκίνηση βλέποντας μπροστά μου ένα τέτοιο σπάνιο ανθρωπινό δημιούργημα. Εκστατικός και έκθαμβος επαναλάμβανα νοερά τα λόγια του ‘Renan’.

«Όλος ο κόσμος τώρα, μου φαίνεται βάρβαρος μπροστά στο Ιερό τούτο μεγαλείο. Η ανατολή με την επιδεκτική απατηλή της τέχνη και η Ρωμαϊκή πιθηκομίμηση του Ελληνικού πολιτισμού, δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε με μια πέτρα μπροστά στο μεγαλείο τούτο που ονομάζεται Παρθενώνας».

Ο Παρθενώνας, είναι το μοναδικό τέλειο δόγμα σήμερα στην υφήλιο που δεν έχει ούτε έναν άπιστο. Δεν εύρισκα κατάλληλη λέξη τη στιγμή εκείνη να εκφράσω την εσωτερική μου αίσθηση κοιτάζοντας το Ιερό τούτο δημιούργημα.

Η Αττική με την αιθέρια της λάμψη και τα αψηλά της κυπαρίσσια, συνδέονταν αρμονικά με το Ακροπόλειο μεγαλείο. Αποστομώθηκα ακαριαίως, λες και αντίκριζα ζωντανή την Θεότητα μπροστά μαρμαροντυμένη να αγγίζει γαλήνια την ψυχή μου.

Ο Πλατωνικός ορισμός για την τέλεια ομορφιά περιγράφεται ως:

«η λάμψη της αλήθειας»

Ο Παρθενώνας νομίζω έχει κάτι παραπάνω από αρχιτεκτονική ομορφιά, είναι η πλησιέστερη αποκάλυψη της Θεότητας στην ανθρωπότητα μέχρι σήμερα. Το Ακροπόλειο θαύμα δημιούργησε περισσότερο δέος μέσα μου, ακόμα κι απ’ τα άστρα στην Ναμίμπια έρημο όταν τα πρωτοαντίκρισα μονάχος κάποτε.

Οι αθάνατοι δημιουργοί της, Καλλικράτης, Ικτίνος και Φειδίας, δεν ήταν απλώς αξιόλογοι Αθηναίοι καλλιτέχνες, αλλά και σπάνιοι υπερφυσικοί δημιουργοί. Μια απερίγραπτη αγαλλίαση με περιτύλιξε ολόψυχα κοιτάζοντας τον Παρθενώνα που πουθενά αλλού δεν την αισθάνθηκα τόσο παρόμοια. Αναρωτιόμουν με πίκρα και απορία! Πώς τόλμησαν οι Τούρκοι να μετατρέψουν το παρθένο αυτό κτίσμα σε μπαρουτοθήκη, οι Βενετσιάνοι να τον βομβαρδίσουν, οι Άγγλοι να τον λεηλατήσουν και οι Χριστιανολάτρες να τον μετατρέψουν σε δογματική τους εκκλησιά; (παναγία Αθηνιώτισα). Πώς αποφάσισαν τόσο άπονα και βάρβαρα να καταστρέψουν ένα τέτοιο σπάνιο μαγαλοδημιούργημα που χρειάστηκαν πάνω από (10) χρόνια για να αποπερατωθεί;

Σταμάτησα την αναπνοή μου για λίγο να αφουγκραστώ τη γαλήνη και την αρμονία τριγύρω μου, «Α…..! τι εκθαμβωτικό δημιούργημα» μουρμούρισα με πρωτόγνωρη ευτυχία. Δίκαιο είχε κάποτε ο Ψυχάρης όταν φώναξε αντικρίζοντας τον Παρθενώνα για πρώτη του φορά.

«Δεν με νοιάζει να πεθάνω τώρα, λέει, αφού είδα τον Παρθενώνα και την Αθήνα».

Εδώ έμαθε γράμματα, λεπτές τέχνες και πολιτισμό ολόκληρη η Ευρώπη. Εδώ διδάχτηκαν δημοκρατία, φιλοσοφία, ποίηση, θέατρο, πνευματισμός, γλώσσα, μουσική και αθλητισμός.

Τον ουρανό τούτο π’ αγναντεύω τώρα, τον κοίταζαν κάποτε και οι Περικλής, Θεμιστοκλής, Αναξαγόρας, Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Αντισθένης, Ζήνωνας και τόσα άλλα βαθύστοχα μυαλά της τότε Αθηναϊκής κοινωνίας.

Ξαναστοχάστηκα αναρωτώντας μέσα μου, πως θα ‘ταν άραγε η ανθρωπότητα σήμερα χωρίς την Αρχαία Ελληνική πολιτιστική κληρονομιά; «Ότι κινείται στον Πλανήτη σήμερα…», λέει ο Άγγλος Πλατωνιστής Thomas Taylor, «…έχει τις ρίζες του στη αρχαία Ελλάδα».

Αλφάβητο, γραμματική, μαθηματικά, γεωμετρία, αρχιτεκτονική, γλυπτική, αστρονομία, φυσική, δημοκρατία, μουσική, θέατρο, φιλοσοφία, ποίηση, αθλητισμό, υγιεινή και ότι άλλο αξιόλογο παρέλειψα μαζί.

Για κάθε καινούργια ανακάλυψη σήμερα στην υδρόγειο, τρέχουν όλοι τους στην Ελληνική γλώσσα να βρουν κατάλληλη λέξη που να ταιριάζει στην εφευρεσή τους.

Η Ελληνική γλώσσα, είναι μοναδική νουνά στον κόσμο που βαφτίζει κάθε καινούργια επιστημονική ανακάλυψη εδώ και 3000 χρόνια.

Ουαί κι αλίμονο εάν τολμήσει κανείς να βγάλει την Ελληνική γλώσσα στο περιθώριο.  Θα μείνει η ανθρωπότητα γλωσσική φαφούτα και ακατανόητη. Χωρίς τις Ελληνικές προθέσεις, ανά, κατά, δια, μετά, υπέρ, αντί, συν, προ, παρά, περί, από, υπό, εις, δις και πολλές άλλες, η ανθρώπινη σκέψη θα ‘ταν χαώδες και υποανάπτυκτη επικοινωνιακά. Εάν η Ελληνική γλώσσα τελειοποιήθηκε απ’ τον άνθρωπο, τότε η Ελληνική γλώσσα σαν ανταμοιβή, τελειοποίησε τον άνθρωπο.

Είναι η μόνη αλγεβρική γλώσσα στον κόσμο με απόλυτη ακρίβεια. Παίρνοντας ένα ρήμα σαν το βάλλω, παραδείγματος χάριν, ανεβάζομε, κατεβάζουμε διαιρούμε και πολλαπλασιάζομε αλγεβρικά την εκφρασή μας.

Προσθέτοντας μπροστά διάφορες προθέσεις, όπως, εισ-βάλλω, δια-βάλλω, ανά-βάλλω, προ-βάλλω, κατά-βάλλω, μετά-βάλλω, υπέρ-βάλλω, συν-βάλλω, υπό –βάλλω, από-βάλλω κ.τ.λ. – επεκτείνουμε τη νοητική μας φαντασία πέρα απ’ την αρχική μας σκέψη.

Πώς θα εκφράζονταν οι Άγγλοι σήμερα χωρίς τις Ελληνικές προθέσεις, anti-biotic, cata-bolism, ana-bolism, hyper-market, sym-biotic, hypo-thetic, pro-gnosis, dia-gnosis κτλ.

Κοιτάζοντας την Αριστοτελική λέξη «εντελέχεια», που σημαίνει, έμφυτη τάση για την τελειότητα, είναι αδύνατο να μεταφραστεί με αντίστοιχη λέξη σε άλλη γλώσσα. Θα χρειαστούν πολλές σειρές με πολλά παραδείγματα για να αποδώσουν κάποια πλησιέστερη έννοια.

Διαβάζουμε και ακούμε πολλά για την λαμπρή τούτη γενεά που λέγονταν ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, αλλά πολύ λίγοι αντιλαμβάνονται το τεράστιο μεγαλείο τους. Μας φαίνονται σαν αστραπιαίο όνειρο χωρίς καμιά συνέχεια και τους αλαργοκοιτούμε σαν ένα ιστορικό παραμύθι. Κανείς πια δεν μιλάει ανοικτά για αυτούς χωρίς να παρεξηγηθεί για λοξός, εκκεντρικός και ονειροπόλος χαρακτήρας. Θεωρείται σαν ένας ξεπερασμένος νεκρός πολιτισμός, που μόνο λίγοι αφελείς ασχολούνται ποια με αυτόν.

Ποιος προσπάθησε να τον εξοντώσει άραγε ( ευτυχώς όμως μάταια); Ποιος γκρέμισε ναούς, σπάνια αγάλματα, έκαψε βιβλία, αφόρισε φιλοσόφους, έκλεισε φιλοσοφικές σχολές, ιερά μυστήρια, ολυμπιακούς αγώνες και αναθεματίζει ακόμη και σήμερα την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία ως προϊόν του σατανά;

Είναι λυπηρό να βλέπει κανείς τον σημερινό Έλληνα αδιάφορο για την ένδοξη κληρονομιά του, διαβαίνοντας ασυγκίνητος μπροστά στα λιγοστά λεηλατημένα ιερά ερείπια που του απέμειναν πίσω.

Θυμάμαι τον Νίκο Καζαντζάκη όταν πρώτο-επισκέφτηκε τα αρχαία τοπία του Μουριά στη δεκαετία του πενήντα, ρώτησε την γυναίκα αρχειοφύλακα που φύλαγε εκεί τα ιερά κειμήλια.

-Τι είναι όλα τούτα εδώ που φυλάς, κυρά μου; την ρωτάει λακωνικά ο Καζαντζάκης,

-Α!… παλιόπετρες είναι χριστιανέ μου και τίποτε άλλο, απαντά η μεσόκοπη αρχειοφύλακας.

– Γιατί τότε έρχονται όλοι αυτοί οι ξένοι εδώ;, ξαναρωτά ο Καζαντζάκης.

– Α! κουτόφραγκοι είναι όλοι χριστιανέ μου, του απάντησε πάλι ήρεμα.

– Πόσα χρόνια είστε φύλακας εδώ κυρά μου; Την ξαναρωτά ο Καζαντζάκης. Είκοσι (20) χρόνια…, απαντά αυτή περήφανα.

– Μυστήριο πράμα! μουρμουρίζει ο Καζαντζάκης, είκοσι ολόκληρα χρόνια να κοιμάται παρέα με τους θεούς και να μην το πάρει ακόμα χαμπάρι…!

Δεν θα ήταν χρήσιμο άραγε εάν τα Ελληνικά σχολεία σήμερα πληροφορούσαν με περισσότερο ιερό ζήλο τους νέους μας για την αρχαία τους κληρονομιά, αντί να ξοδεύουν τεράστιο χρόνο να διδάξουν στα παιδιά μας το Εβραϊκό ψευδο- torah; Κάθε Ελληνόπουλο σήμερα πρέπει να γνωρίζει και την τελευταία ιστορική πέτρα και ιδέα που άφησαν πίσω οι προγονοί τους σαν ανεκτίμητο θησαυρό τους. Έτσι μόνο θα ξυπνήσομε τον πόθο των παιδιών μας να αγαπήσουν και να μιμηθούν την ένδοξη Αρχαία μας κληρονομιά. Μόνο με γνώση, συνείδηση, σεβασμό και αγάπη για την ένδοξη ιστορία μας, μπορούμε να ελπίζομε για κάποιο λαμπρότερο αύριο από τις μελλοντικές γενιές μας.

~Δημήτρης Καραλής, Νότιος Αφρική, @ All Rights Reserved Worldwide