Posts Tagged ‘anarchist’



Tattered by the wild waves
life’s leftovers forever thrown
into the dark bowels of earth
with their shadowy minds
caused by the frenetic haunting
of the motionless course of the stars
the last ones
leaned their tired head
to the ceremonial whirlwind of time.
There were no people and
the white snow of silence
finally blanketed the sunken cities.


Κουρελιασμένοι απ’ τ’ αγριεμένα κύματα
πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρος
στο σκοτεινό θάλαμο της γης
με ισκιωμένο το μυαλό
απ’ το ξέφρενο κυνηγητό
τις ασάλευτης πορείας των άστρων
οι τελευταίοι
απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους
στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών.
Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε.
κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής
σκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις.
~ Katerina Gogou, translated by Manolis Aligizakis


25th of MARCH

One day I’ll open the door
to go out to the streets
just like yesterday and
I won’t think but
a piece of my father and
a piece of the sea,
things they left to me,
and the city. This city that they’ve turned rotten
and our friends who vanished.
One day I’ll open the door
straight to the fire and
I’ll enter like yesterday
crying out “fascists!!”
putting up road blocks and throwing stones
with a red banner
gleaming high up in the sunshine.
I’ll open the door
and this, not because I’m afraid,
but, I mean to say,
I had no time to grab them and
that you also have to learn
not to go down the streets
without arms like I did,
I had no time to grab them
because you’ll get lost like I did
“just like that, vaguely”
broken to pieces
of the sea, years of childhood and
red banners.
One day I’ll open the door
and vanish
with the dream of revolution
in the wholesome loneliness
of the conflagrated streets
in the endless loneliness
of the made of carton road blocks
with the epithet—don’t believe in them—

Translated by Manolis Aligizakis


Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ’ άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας “φασίστες!!”
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ’ ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
– γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
“έτσι” “αόριστα”
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-


Katerina Gogou (Greek: Κατερίνα Γώγου; 1 June 1940 – 3 October 1993) was a Greek poet, author and actress. Before her suicide by pill overdose at the age of 53, Gogou appeared in over thirty Greek films. She was born in Athens, Greece.
One of her books was translated into English, “Three clicks left” in the United States in 1983 by Jack Hirschman and published by “Night Horn Books” in San Francisco. The Greek title was, ‘Τρία κλικ αριστερά’, and first published by Kastaniotis in 1978. Her poetry was known for its rebellious and communist content.
As an actress she was known for lesser roles of rebellious free spirited women. She won the first women’s award at the Salonica film festival.
As a poet she is known for her anti-establishment poems and her anarchist ideals. Her verse is filled by indignation and refute however her ideals, her wounded psychological state lead her to suicide at the age of 53.
Numerous poems written by Gogou appeared in the Greek film ‘Parangelia’ about the life of Nikos Koemtzis who, in 1973, killed three individuals (two of whom were policemen) and injured another eight at a bouzouki club in Athens over a dance.

Η Κατερίνα Γώγου (1 Ιουνίου 1940 – 3 Οκτωβρίου 1993) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και ηθοποιός. Ξεκίνησε από μικρή καριέρα στην ηθοποιία αλλά αργότερα στράφηκε στην ποίηση
Ως ηθοποιός είναι γνωστή περισσότερο για δευτερεύοντες ρόλους, όπως στην ταινία το Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο ή το Μια τρελή τρελή οικογένεια. Οι ρόλοι της συνήθως απεικόνιζαν αστείες και ανέμελες γυναίκες. Της έχει απονεμηθεί, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Βραβείο Α΄ Γυναικείου ρόλου, για την ταινία Το βαρύ πεπόνι.
Ως ποιήτρια, από την άλλη, είναι γνωστή για τον αντισυμβατικό και συνειρμικό τρόπο γραφής της, καθώς και τις αναρχικές της ιδέες. Οι στίχοι της ήταν γεμάτοι οργή και επαναστατικότητα. Το σκοτάδι της, ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας της και η κλονισμένη ψυχολογία της, όμως, την οδήγησαν, σε ηλικία μόλις 53 ετών, στην αυτοκτονία. Πολλά απ’ τα ποιήματά της παρουσιάστηκαν στο φιλμ «Παραγγελιά» που αναφερόταν στη ζωή του Νίκου Κοεμτζή που το 1973 σκότωσε τρία άτομα (δύο απ’ αυτά αστυνομικοί) και τραυμάτισε άλλα οκτώ σ’ ενα μπουζουκξίδικο της Αθήνας κι ο λόγος μια διφωνία για ένα χορό.
Πολλά απ’ τα ποιήματά της παρουσιάστηκαν στο φιλμ «Παραγγελιά» που αναφερόταν στη ζωή του Νίκου Κοεμτζή που το 1973 σκότωσε τρία άτομα (δύο απ’ αυτά αστυνομικοί) και τραυμάτισε άλλα οκτώ σ’ ενα μπουζουκξίδικο της Αθήνας κι ο λόγος μια διαφωνία για ένα χορό.