Posts Tagged ‘πόνος’



I’m not hungry, I don’t hurt I don’t stink
perhaps deep inside I suffer and I don’t know it
I pretend I laugh
I don’t seek the impossible
nor the possible, bodies
forbidden to me don’t please my eyes.
Sometimes I gaze the sky
with a yearning glance
when the sun lessens its gleam and
the blue lover surrenders
to the beauty of the night.
My only involvement
with the going around of the world
is my steady breath.
But I also feel another
strange involvement:
the agony I suddenly feel
for the human pain.
It spreads on earth
like a drenched in blood
liturgical tablecloth
that shrouds myths and gods
it renews itself endlessly
and becomes one with life.
Yes, I want to cry now
but even the fountain of my tears
has turned dry.

Η Ανορεξία της Ύπαρξης

Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω
ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω
κάνω πως γελάω
δεν επιθυμώ το αδύνατο
ούτε το δυνατό, τα απαγορευμένα
για μένα σώματα δε μου χορταίνουν τη ματιά.
Τον ουρανό καμιά φορά
κοιτάω με λαχτάρα
την ώρα που ο ήλιος σβύνει τη λάμψη του
κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται
στη γοητεία της νύχτας.
Η μόνη μου συμμετοχή
στο στροβίλισμα του κόσμου
είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.
Αλλά νιώθω και μια άλλη
παράξενη συμμετοχή
αγωνία με πιάνει ξαφνικά
για τον ανθρώπινο πόνο.
Απλώνεται πάνω στη γη
σαν λειτουργικό τραπεζομάντιλο
που μουσκεμένο στο αίμα
σκεπάζει μύθους και θεούς
αιώνεια αναγεννιέται
και με τη ζωή ταυτίζεται.
Ναι, τώρα θέλω να κλάψω
αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου
η πηγή.

~ Katerina Aggelaki—Rouk, translated by Manolis Aligizakis


Your abrupt voice
echoed on the other side
of the telephone line
rekindled our last conversation

I remember we had met
in autumn
brown leaves over
the lone grave site and
I was disturbed with
the red carnation of my lapel

I didn’t expect your call
obviously hesitant
your voice and your laughter
roared through the dead line
cold sweat over my body

strange, I didn’t expect you
to call so soon: it was just the day
before yesterday when we buried you


Απότομη η φωνή σου
στο τηλέφωνο
ηχώ στ’ αυτιά κι ανάμνηση
της τελευταία μας κουβέντας

θυμάμαι είχαμε συναντηθεί
φθινόπωρο που
φύλλα καφετιά στόλιζαν
το μοναχικό τάφο
κι εγώ ανάστατος
με το γαρύφαλλο στο πέτο

δεν περίμενα να τηλεφωνήσεις
ολοφάνερα δισταχτική
η φωνή σου και το γέλιο σου
αντιβούησε στην άψυχη γραμμή
κρύος ιδρώτας στο κορμί μου

παράξενο, δεν το περίμενα
σήμερα να τηλεφωνήσεις
μόλις προχθές σε θάψαμε

~Εικόνες Απουσίας-Σαιξπηρικόν, άνοιξη 2015
~Images of Absence-Ekstasis Editions, spring 2015



It is my pleasure to inform you know that my book “Nostos and Algos”, , 2012, translated by Lucia Gorea is ready for release in Romania by the Dellart publishers.

Needless to say, I’m on cloud nine.

Με ιδιαίτερη χαρά σας ενημερώνω ότι η ποιητική μου συλλογή “Νόστος και Άλγος” ,, 2012, μεταφρασμένο από τη LuciaGorea είναι έτοιμο να κυκλοφορήσει στη Ρουμανία από τον εκδοτικό οίκο Dellart.

Περιττό να πω ότι πετώ στα σύννεφα.



Κείνες τις μέρες νοιώθαμε πως είμαστε στον δεύτερο

μήνα εγκυμοσύνης κι ο πόνος ήταν σταθερή διάσταση

σαν υποτείνουσα μεταξύ σκέψης και συναισθήματος

σαν ένα χαμόγελο με πείσμα κι είμασταν πια

μεγάλοι για να μάθουμε παιγνίδια καινούργια γι αυτό

εμείναμε πιστοί στου ανέμου το πανάρχαιο μαστίγωμα

πάντα μακριά απ’ τα όνειρά μας, αλήθεια, μια ασήμαντη


     Κι είμασταν κάτοχοι αρχαίων θησαυρών, χρόνια μελέτης

στη σκιά της νύχτας, σαν προβλεπόμενη μιζέρια, επιθυμητή

κληρονομιά που τελικά μάθαμε το νόημα της λέξης

‘αποκάλυψη’ κι ο φημισμένος Άγιος Ιωάννης ήταν απών

κι ήταν όλα καλά.




     Those days we felt as though we were in the second

month of pregnancy and pain was a constant variant

like the hypotenuce between a thought and an emotion

a smile one displays spitefully and since we were too old

to learn new games we stuck to the old whipping of the wind

kept away from our dreams, truly an unimportant development.

     And we were owners of ancient treasures, years of studies

in the shadow of the night, almost intended misery, inherited

catastrophe, when finally we learned the meaning of the word

‘apocalypse’ the famous St. John in absentia and it was all

in good order.





Στεκόταν σιωπηλός δίπλα της.

Εκείνη έκλαιγε την πένθιμη
ώρα που αργοπερνούσε

σαν την ερώτηση στα χείλη της
που αρνιόταν να ειπωθεί

παρ’ όλο που τόξερε καλά
απ’ τον πόνο στην καρδιά της

πως είχε προδώσει τον όρκο του



He stood silent next to her.

She cried for the somber hour
lingered indecisively

like the question in her tongue
refusing to pop out

although she knew well
from the pain in her heart

that he had betrayed his vow

View the video: