Posts Tagged ‘νερό’



Πολύ μου μοιάζει.
Τον συνάντησα στημένον
κάτω από ένα υπόστεγο μελαγχολίας.
Στο βλέμμα του αγωνιούσε
του κενού η αντανάκλαση.
Οι κινήσεις του
πληγωμένη απαγγελία νερού.
Η υποθετική με τράβηξεν ευρυχωρία.
και με λόγια πολλά κι ασύνδετα
τη μοναξιά μου του εξιστόρησα.



He just like me
I met him standing
under the awning of melancholy
the reflection of void
in the agony of his glance
his movements
the wounded reciting of water.
The expected spaciousness attracted me
I neared him
and with a few incoherent words
I narrated my loneliness to him


~ΕΡΕΒΟΣ -EREBUS, by KIKI DIMOULA, ΙΚΑΡΟΣ, 1956, // translated by Manolis Aligizakis



Ανθρακωρύχοι πάνε κι έρχονται
αλλάζουν βάρδιες βήματα

και παραγωγή στο τούνελ μέσα
που συνεφιάζει από καρβουνόσκονη
τροφή για τα πνευμόνια τους

κι ο εξαερισμός να βρίσκεται
στην άκρη της στοάς
σα να τους λέει ο κόσμος

εκεί έξω σας περιμένει
με φώτα που πεθυμάτε
ενώ πολεμάτε τ’ άσκοπο κενό

ίχνη νερού στα τοιχώματα κυλούν
τραγουδώντας μακάβριο σκοπό
περιφεριακή άνεση μερικών

που προδοκούν κάποια στιγμή
τον ίδιο σκοπό ν’ ακούσουν
κάτω απ’ του ήλιου την ευλογία

Colliers come and go
shifting steps and products
inside the shaft

clouded by coal dust
airy lung nourishment

apparently the air-hole situated
at the edge of the tunnel

as if to tell them the world
waits for you out there
with lights they miss and

you chase the purposeless void

signs of water on walls trickle

singing its macabre song
peripheral comfort for the few

who hope some day
to hear same song

under the auspices of the sun
~Remorses and Regrets, collection in progress//Μεταμέλειες και Τύψεις, συλλογή εν εξελίξει.

Ajmer Rode

Fate of the Seed

It’s the seed’s fate
what earth it falls on
but sprout it must
and sprouting, to wither

or flourish into green leaf
only the earth will know

or the woman who is watering the earth
seeing the journey of the Seed into plant
plant into flower
and the flower up into her tresses.


Η μοίρα του σπόρου

Απ’ τη μοίρα του σπόρου εξαρτάται
σε τί χώμα θα πέσει
μα να φυτρώσει πρέπει
κι αφού φυτρώσει να μαραθεί

ή να ευδοκιμίσει σαν πράσινο φύλλο
μόνον η γη το γνωρίζει

κι η γυναίκα που ποτίζει το χώμα
και ξέρει την πορεία απ’ το σπόρο στο φυτό
απ’ το φυτό στο λουλούδι
και το λουλούδι στο βόστρυχό της
~Ποίημα του Πακιστανού ποιητή Ajmer Rode σε μετάφρασή μου.