Posts Tagged ‘είδωλο’


γιατί έχασα την όραση του έρωτα
εκείνη που με τη δική της λειτουργία
κρατάει τα μάτια κλειστά
και δε μισεί το σκοτάδι.
Πιο πολύ με όσφρηση μοιάζει
αφού απ’ το πρόσωπο που αντικρύζεις
χύνεται ένα άρωμα
που μόνο εσύ μπορείς να μυρίσεις
μόνο απ’ τη δική σου αναπνοή αναβλύζει.
Χωρίς αυτή την όραση
μπροστά σου ίσως να περάσει
το ιδανικό είδωλο του πάθους
κι εσύ δεν το βλέεπις
δε βλέπεις τον καινούριο ουρανό
που κουβαλάει στη ράχη του
έναν ουρανό όπου η Δύση και Ανατολή
αγαπιούνται, χαμογελούν μαζί
και τρέφουν τα μαγικά παιγνίδια
της φαντασίας.
Τώρα, μες στον αόρατο νου μου
ξαναφέρνω ονειρα παλιά
μήπως και ξαναδώ
το φάντασμα του έρωτα.


I went blind
since I’ve lost the vision of Eros
that with its power
keeps the eyes closed
and doesn’t hate darkness.
It relates to your smell
since you smell a fragrance
from the face you see
a fragrance only you can smell
it only springs out of your breath.
Without this vision
perhaps it may pass before you
a semblance of the ideal passion
though you won’t see it
you won’t see the clear sky
that it carries on its back
the sky where West and East
love each other, smile to each other
and inflame their magical games
of fantasy.
Now in my invisible mind
I recall old dreams
just as if I would see again
the ghost of Eros.

~Katerina Anghelaki-Rooke, translated by Manolis Aligizakis


Evening Vesper

In limpid mirror let me

see my idol fresh off

the evening’s vesper

imperceptible touch

dreamy incline of thought

pasted on plain sight

eulogy flying over my head

to meet my likeness

in two worlds

which the real

which the idol

the identical twins we must be—

upper world where we fly

underworld where we dwell

step by step where we learn

its girth and birth where one

plus one always equals oneness

Ύμνος Εσπέρας

Στο διάφανο καθρέφτη άσε με  να δώ

το είδωλό μου φρέσκο στον ύμνο

της εσπέρας, ανεπαίσθητο άγγιγμα

ονειρεμένη σκέψη ανυψωμένη,

κολλημένη σε απλή ματιά

ευλογία να πετά πάνω απ’ το κεφάλι μου

να βρει το ομοίωμά μου

δυο κόσμοι, ποιος ο αληθινός

και ποιο το είδωλο

μονωογενείς δίδυμοι είμαστε

επάνω κόσμος που πετούμε

κάτω κόσμος που ρίζες απλώνουμε

βήμα το βήμα διδασκόμαστε

το πλάτος και το μάκρος του

εκεί που ένα και ένα έχουν σαν

αποτέλεσμα την απόλυτη μονάδα

~Ποίημα Μανώλη Αλυγιζάκη/PoembyManolisAligizakis

~Πίνακας Ken Kirkby/Painting by Ken Kirkby

~ “Mythography”/ “Μυθογραφία”