Posts Tagged ‘Γιωργος Σεφέρης’

II

 

The secrets of the sea are forgotten on the shore

the darkness of the depths is forgotten on the surf

suddenly the memory corals shine purple…

Oh do not stir it…carefully listen to its soft

 

momentum…you touched the tree with the apples

the arm stretched out, the thread points the way and leads you…

Oh dark shivering in the root and on the leaves

were it just you that would bring the forgotten dawn!

 

May the lilies bloom again on the plain of separation

may the days mature, the embrace of heavens

may only those eyes gleam in the sun glare

let the pure soul be written like a song of flute…

 

Was it the night that closed its eyes? Ash remains

as though from a bow’s string a muffled sound

ash and vertigo on the black seashore

and a dense fluttering enclosed in the surmise

 

Rose of the wind, you knew but took us unknown

when thought built bridges so that

two fingers would entangle and two fates would go by

to be spilled into the low and becalmed light

 

~George Seferis, Erotikos Logos

~Τranslation Manolis Aligizakis

Β

 

Τά μυστικά τής θάλασσας ξεχνιούνται στ’ ακρογιάλια

η σκοτεινάγρα τού βυθού ξεχνιέται στόν αφρό

λάμπουνε ξάφνου πορφυρά τής μνήμης τά κοράλλια…

Ώ, μήν ταράξεις…πρόσεξε ν’ ακούσεις τ’ αλαφρό

 

ξεκίνημά της…τ’ άγγιξες τό δέντρο μέ τά μήλα

τό χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει καί σέ οδηγεί…

Ώ σκοτεινό ανατρίχιασμα στή ρίζα καί στά φύλλα

νά `σουν εσύ πού θά `φερνες τήν ξεχασμένη αυγή!

 

Στόν κάμπο τού αποχωρισμού νά ξανανθίσουν κρίνα

μέρες ν’ ανοίγουνται ώριμες, οι αγκαλιές τ’ ουρανού

νά φέγγουν στό αντηλάλισμα τά μάτια μόνο εκείνα

αγνή η ψυχή νά γράφεται σάν τό τραγούδι αυλού…

 

Η νύχτα νά `ταν πού έκλεισε τά μάτια; Μένει αθάλη,

σάν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό,

μιά στάχτη κι ένας ίλιγγος στό μαύρο γυρογιάλι

κι ένα πυκνό φτερούγισμα στήν εικασία κλειστό.

 

Ρόδο τού ανέμου, γνώριζες μά ανέγνωρους μάς πήρες

τήν ώρα πού θεμέλιωνε γιοφύρια ο λογισμός

νά πλέξουνε τα δάχτυλα καί νά διαβούν δυό μοίρες

καί νά χυθούν στό χαμηλό κι αναπαμένο φώς.

 

~Γιώργος Σεφέρης, Ερωτικός Λόγος

 

Advertisements