Posts Tagged ‘Βιογραφικό’

Η Παυλίνα Παμπούδη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Ιστορία – Αρχαιολογία) και παρακολούθησε μαθήματα Μαθηματικών στη Φυσικομαθηματική Σχολή και ζωγραφικής στην Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, καθώς και στο κολέγιο Byahm Shοw του Λονδίνου. Εργάστηκε σαν κειμενογράφος στη διαφήμιση. Σήμερα εργάζεται σαν editor σε εκδοτικό οίκο.

BIBLIOGRAPHY—ΕΡΓΑ

Poems by Pavlina Pampoudis
1. Baby Asleep in the Pram
1a. Μωρό στο Καροτσάκι Κοιμισμένο
2. Autobiographical
2a. Βιογραφικό
3. The Betrothal
3a. Ο Αρραβώνας
4. Paul
4a. Ο Παύλος
5. Ιn My Brown Velour Coat by the Pigeons by the Unknown Solder
5a. Με το Καφέ Βελούδινο Παλτό στα Περιστέρια του Αγνώστου Στρατιώτη
6. Picture in Motion. With lots of Black.
in an unknown dayas Though I Listened to Something Indescribable

6a. Φωτογραφία εν Κινήσει. Με πολύ Μαύρο. Σαν να Αφουγκράζομαι Κάτι
το Αδιανόητο

7. Anthony and Hero in Arms Smiling
7a. Ο Αντώνης και η Ηρώ με όπλα, χαμογελαστοί

Baby Asleep in the Pram
Finger in its mouth. (The same finger
that I still have, the same mouth.)
I’m the same baby in whose sleep
still dream
all those I’ll meet later on
and all the others
of whose I’ll read
or write about.
(My ancestors and descendants
alive or dead
in another time. The enemy,
the friends, the flora and fauna
of my lot.)

They all
carry on in my sleep
unpredictably
with their half finished lives
again and again
playing
scenes
that for some unknown reason
are important.

Μωρό στο Καροτσάκι Κοιμισμένο
Το δάχτυλο στό στόμα (Είν’ αυτό το ίδιο δάχτυλο
που έχω ακόμα, το ίδιος τόμα.)
Είμαι το ίδιο μωρό που μές στον ύπνο μου
ακόμα ονειρεύεται
όλοι όσοι θα γνώριζα μετά
πού θα διάβαζα
η θα έγραφα γι αυτούς.
(Οι πρόγονοι και οι απόγονοι μου
ζωντανοί και πεθαμένοι
σ άλλο χρόνο. Ο εχθρός
οι φίλοι, η χλωρίδα και η πανίδα
του μεριδίου μου.)

Ολοι
ακόμα συνεχίζουν μες στον ύπνο μου
απρόβλεπτα
τις μισοτελιωμένες τους ζωές
παίζοντας
πάλι και πάλι
σληνές
για κάποιο λόγο άγνωστο
σημαντικές.
..

Autobiographical
Secure is the world and the house
with small windows that look out on windows
that look out on windows
I dwelt modestly. Hiding
like filthy hallucinations
my heart my kidney and my intestines
my brain my liver my lungs
the entangled yarn of my nerves the shame of my excretions
I and the misplaced genie
that beats himself with shrieks
in its bottle—

Βιογραφικό
Ασφαλής ο κόσμος και το σπίτι
με μικρά παράθυρα που βλέπουν σε παράθυρα
που βλέπουν σε παράθυρα.
κατοίκησα σεμνά
κρύβοντας σαν αισχρές φαντασιώσεις
την καρδιά μου το συκώτι και τα έντερα
τον εγκέφαλο το συκώτι τούς πνεύμονες
το κουβάρι των νεύρων την ντροπή των εκκρίσεων
την πρόθεση την πράξη και το αίμα τους
εμένα και το λάθος πνεύμα
που χτυπιέται με στριγκλιές
μές στο μπουκάλι του
..

The Betrothal
He is hanging on the shutters, flapping
he comes and I in a deep sleep look at him pitilessly
with the double sting on the forehead
feeling pain in our fusing together.
he is black air from a red hole
I the cotton in the nostrils
and the stink of the dream
he is the dog that howls
and my body grows longer
he is the egg
I am the Nymph
he is the fly
he is I
mortally discolored and I suck

Ο Αρραβώνας
Κρέμεται στα παντζούρια πλαταγίζοντας
έρχεται και σε ύπνο βαθύ τον κοιτάζω αλύπητα
με το διπλό κεντρί στο μέτωπο
πονώντας στίς συμφύσεις μας
αυτός αέρας μαύρος από τρύπα κόκκινη
εγώ το μπαμπάκι στα ρουθούνια
κι η αποφορά του ονείρου
αυτός το σκυλί που ουρλιάζει
και μακραίνει το σώμα μου.
αυτός το αυγό
εγώ η Νύμφη
αυτός η μύγα
αυτός εγώ.
θανάσιμα αποχρωματισμένος και απομυζώ
..

Paul
Pants up to his knees
embarrassed
as though knowing that
as I gaze him now he is dead
dead not at thirteen years of age
as an adult
fifty years or older

He is embarrassed
he is embarrassed he wants to leave

He also looks as though upset
as though he knows
that by now I have a name
that as a child I played with his glasses
and his test tubes
That at some day I broke
the scale of empty air

And it is my fault
that his future vanished
memories and his bones

Ο Παύλος
Με παντελόνια ως το γόνατο,
αμήχανος,
σαν να το ξέρει
πως τώρα που τον βλέπω είναι νεκρός.
νεκρός όχι δεκατριών, ενήλικος,
πενήντα χρόνων και.

Ντρέπεται
ντρέπεται, θα ’θελε να φύγει.

Επίσης, μοιάζει λίγο κακιωμένος.
σαν να ξέρει
πως του’ χω πάρει τ’ όνομα.
πως έπαιξα, παιδί, με τα γυαλάκια
και τους δοκιμαστικούς σωλήνες του.
πως κάποια μέρα έσπασα
τη ζυγαριά κενού αέρος.

Και φταίω εγώ
που χάθηκε το μέλλον του
οι μνήμες και τα οστά του.
..

Ιn My Brown Velour Coat by the Pigeons by the Unknown Solder
I run with my little arms open all around me
the startled birds spread all over
(the panic is not real
they pose for the picture
for eternity)
I laugh (the laugh is real
the panic is only for the forward movement)

I wear my holiday coat
strange collar
buttons dressed in brown velour
at some time it belonged to grandmother
then it belonged to Elli then to me
tired of all the reincarnations
alterations and movements
one of its small buttons must be someplace still

People left and right sober
(they are not alive
they pretend going for a walk)
At the far end the tomb of the unknown soldier gleams
his immortal body on the stele

Ah, the whiteness of marble
of the day of the pigeons
of the unknown

They say these pigeons have turned into flesh-eaters

Με το Καφέ Βελούδινο Παλτό στα Περιστέρια του Αγνώστου Στρατιώτη
Τρέχω με τα χεράκια ανοιχτά. Γύρω,
Σκορπίζει το κοπάδι έντρομο
(Δεν είν’ αληθινός ο πανικός –
Για την φωτογραφία υποκρίνονται,
Για την αιωνιότητα.)
Γελάω. (Δεν είν’ αληθινό το γέλιο –
Είναι μονάχα πανικός προς τα εμπρός.)

Φοράω το καλό μου το παλτό
Ιδιότροπος γιακάς
Κουμπιά ντυμένα με καφέ βελούδο.
Κάποτε ήταν της γιαγιάς
Μετά, της Έλλης, ύστερα δικό μου
Βασανισμένο σε πολλές μετενσαρκώσεις
Μεταποιήσεις και μετακομίσεις.
Ένα κουμπάκι του υπάρχει κάπου, ακόμα.

Άνθρωποι πέρα δώθε, σκοτεινοί.
(Δεν είναι η ζωή τους,
Υποκρίνονται περίπατο.)
Στο βάθος, φέγγει ο Άγνωστος.
Τόξο το άφθαρτό του σώμα επί τας.

Α, των μαρμάρων η λευκότητα,
Της μέρας, των περιστεριών,
Του άγνωστου.

Λένε, αυτά τα περιστέρια γίναν σαρκοφάγα.
..

Picture in Motion. With lots of Black.
in an unknown dayas Though I Listened to Something Indescribable

I walk
the heavy air is pushed away with difficulty
incessantly
the shadows take the shape of thoughts
unknown things, flesh-eaters
I have to hurry

Cold Saturday on Wednesday at dawn
smell of Friday bad omen
nights in a circle continuing
and open to the underworld
end of time I have to hurry
to submit my exam

I have to hurry Louder
even louder a child is heard crying sobbing
on its face on the past

Φωτογραφία εν Κινήσει. Με πολύ Μαύρο. Σαν να Αφουγκράζομαι Κάτι
το Αδιανόητο

Προχωρώ.
Μετατοπίζεται με κόπο ο βαρύς αέρας
Ακατάπαυστα
Λαβαίνουν οι σκιές σχήματα ιδεών.
Αγνωστα είδη, σαρκοφάγα –
Πρέπει να βιαστώ.

Κρύο Σαββάτου ξημερώνοντας Τετάρτη
Οσμή Παρασκευής, κακό σημάδι.
Νύχτες σε κύκλο, συνεχόμενες
Και ανοιχτές στον κάτω κόσμο.
Τέλος του χρόνου. Πρέπει να βιαστώ
Να παραδώσω το γραφτό μου.

Πρέπει να βιαστώ. Όλο πιο δυνατά
Ακούγεται
Όλο πιο δυνατά
Να κλαιει με λυγμούς ένα παιδί
Πεσμένο μπρούμυτα στο παρελθόν.
..

Anthony and Hero in Arms Smiling
Both crossed with
bandoliers
holding rifles
beautiful smiling

Motionless Without perspective
as though they appear
suddenly
on a paper already burnt

They look too young
their ochre shirts
were probably chaki
in the brown picture
all the shades of rust
of fear of arrogance
of the dirt
of the shed blood
of the demon’s iris

They never defeated any enemy
They smile

Ο Αντώνης και η Ηρώ με όπλα, χαμογελαστοί
Κι οι δυο ζωσμένοι φυσεκλίκια
Σταυρωτά στο στήθος.
Κρατώντας όπλα
Ωραίοι, χαμογελάνε.

Ακίνητοι. Χωρίς προοπτική.
Σαν να εμφανίζονται
Αιφνίδια
Σ’ ένα χαρτί ήδη καμένο.

Φαίνονται πολύ άγουροι.
Τα ωχρά πουκάμισά τους
Θα ’χανε χρώμα χακί.
Στην καφετιά φωτογραφία
Όλες οι αποχρώσεις της σκουριάς:
Του φόβου, της αλαζονείας
Των χωμάτων
Του σκοτωμένου αίματος
Της ίριδας του δαίμονα.

Δεν νίκησαν κανένα εχθρό.
Χαμογελάνε.
..

Η Παυλίνα Παμπούδη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (Ιστορία – Αρχαιολογία) και παρακολούθησε μαθήματα Μαθηματικών στη Φυσικομαθηματική Σχολή και ζωγραφικής στην Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, καθώς και στο κολέγιο Byahm Shοw του Λονδίνου. Εργάστηκε σαν κειμενογράφος στη διαφήμιση. Σήμερα εργάζεται σαν editor σε εκδοτικό οίκο.

BIBLIOGRAPHY—ΕΡΓΑ

Poetry—Ποίηση

Σχεδόν χωρίς προοπτική δυστυχήματος, Ίκαρος, 1971
Τα μωρά των αγγέλων, άσπρα και τυφλά, Ερμείας, 1974
Αυτός Εγώ, Τραμ, Θεσσαλονίκη 1977, Β΄ έκδοση Εγνατία-Τραμ, Θεσσαλονίκη, 1980
Καρτ ποστάλ, Εγνατία-Τραμ, Θεσσαλονίκη, 1980
Το μάτι της μύγας, Κέδρος, 1983
Μαύρο του πράσινου (Επιλογή από τις συλλογές του ’71 και του ’74), Νεφέλη, 1984
Ο Ένοικος, Κέδρος, 1989, 1999
Ιστορία μιας ώρας σε πτυσσόμενο χρόνο, Libro, 1993
Ο Λεπτουργός, Κέδρος, 1997,
Το Μαύρο Άλμπουμ, Κέδρος, 1999
Ποιήματα 71-93, Κέδρος 2001
Το Ημερολόγιο του Διπλού Χρόνου, Κέδρος 2005
Τιμαλφή, (Μικρό Ανθολόγιο με CD) Ροές, 2007
Τα Χιλια Φύλλα Κέδρος 2009

Prose—Πεζά

Μύθοι, Κέδρος 2001
Χάρτινη Ζωή Ροές, 2003
Πρώτη Ύλη Ροές, 2004

For Children—Δήθεν για παιδιά:

Δώδεκα κάπως περίεργα παραμύθια, Ερμείας 1975. Β΄ Έκδοση (συμπληρωμένη): Δεκαπεντέμισι κάπως περίεργα παραμύθια, Κέδρος, 1981, Πατάκης 1999, Κέδρος, 2002
Το φανταστικό τσίρκο, Οδυσσέας, 1980. Garzanti, 1981 (ιταλικά), Α.Vallardi, 1989 (ισπανικά, καταλωνικά, εβραϊκά).
Ο Σιγανός που μιλάει με τα πράγματα (νουβέλα), Νεφέλη, 1981. Πατάκης, 1998
Με το Άλφα και το Βήτα, Κέδρος, 1982
Με το Ένα και το Δύο, Κέδρος, 1984,
Η κόκκινη ιστορία, Η μπλε ιστορία, Η κίτρινη ιστορία, Η πράσινη ιστορία, (4 μικρά βιβλία), Libro, 1987
Ο Αποστόλης και η Αναμπέλλα, Libro, 1988
Ο βασιλιάς Βρασίδας ο Β΄, Libro, 1988
Η δεσποινίς Δέσποινα και ο Δράκος, Libro, 1988
Ο γαλατάς και η γοργόνα, Libro, 1988
Το ποντικοβιβλίο, Κέδρος, 1989
Το γατοβιβλίο, Κέδρος, 1989
Το σκυλοβιβλίο, Κέδρος,1989
Ημερολόγιο μόνο για καλές μέρες, Libro, 1992
24 Παραμύθια για γέλια και για γράμματα, Libro, 1993, Ροές 2004
Γατολόγιο, Libro, 1994, Ροές 2003
Η καφέ ιστορία, Η μαύρη ιστορία, Libro, 1994
Η μωβ ιστορία, Η χρυσή ιστορία, Η γκρι ιστορία, Η πορτοκαλιά ιστορία, Η άσπρη ιστορία,
Η πολύχρωμη ιστορία, (6 μικρά βιβλία) Libro 1999
Να ’χαμε και τι να ’χαμε (βιβλίο και CD) Έκδοση Υπουργείου Παιδείας, 1999
Παραμυθοτράγουδα και καληνύχτες, Πατάκης, 2000
Τα 24 παράξενα ζώα του Αλφάβητου, Κέδρος, 2001
Ένα όνομα, μια ιστορία (10 μικρά βιβλία) Πατάκης 2002
Σκυλολόγιο Ροές, 2003
Μέρλιν και Ντολτσέτα Ροές, 2004
Τρελαμένα παραμύθια Ροές 2005

Advertisements

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1982 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Στην εφηβεία γράφει τα πρώτα της ποιήματα κι έτσι κάπως ξεκινά γι’ αυτήν η περιπέτεια της συγγραφής. Μιλά αγγλικά και ιταλικά και κάνει για χρόνια σπουδές ζωγραφικής. Το 2004, αποφοιτά από το τμήμα Αρχειονομίας και Βιβλιοθηκονομίας του Ιόνιου Πανεπιστήμιου στην Κέρκυρα κι επιστρέφει μόνιμα στην Κρήτη. Έκτοτε, αρθρογραφεί σε έντυπα και περιοδικά και πειραματίζεται με το ραδιόφωνο. Λίγους μήνες μετά, ξεκινά να δουλεύει με παιδιά, οπότε κι αρχίζει η ενασχόλησή της με την παιδική λογοτεχνία. Σήμερα, διδάσκει ζωγραφική και συντονίζει λογοτεχνικές ομάδες και εργαστήρια δημιουργικής γραφής για παιδιά. Παράλληλα, συνεργάζεται με την καθημερινή εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ», ενώ δημοσιεύσεις της έχουν αναρτηθεί και στο διαδίκτυο (www.protagon.gr, http://www.poiein.gr, http://www.logotechnes.gr). Από το 2008 είναι μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και συνεργάζεται με σχολεία τα οποία και επισκέπτεται κατόπι συνεννοήσεως.

Α – πίστη – Α

Αναζητώ ένα σώμα που τρέμει.
Πιστεύω σε κάτι φθαρτό.
Στα σημάδια που χαράζουν πάνω μου το πέρασμά σου.
Μόνο σ’ αυτά πιστεύω.
Σε τίποτα άλλο.
Μέχρι εκεί.
Μέχρι το σώμα σου που τρέμει.
Μέχρι εκεί φτάνει η πίστη μου.
Και χωρίς πίστη,
μόνο σε σώματα μπορεί να στηριχτεί κανείς.
Και χωρίς πίστη,
πώς να στηριχτεί κανείς στα φτερά των ανθρώπων;

Μαρία Δασκαλάκη
αδημοσίευτο
Αναρτήθηκε από Poet στις 9:58 μ.μ. 6 σχόλια
Ετικέτες Δασκαλάκη Μαρία, Ερωτας και αγάπη

.

Το γιασεμί

Για τον έρωτα θέλω να γράψω
κι όχι για το λάθος
που μούσκεψε το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μου
κάποιο βράδυ του Μάρτη

Για κείνο το γιασεμί που μου έφερες
θέλω να γράψω
Μου το ‘δωσες
και μύρισε ευθύς η νύχτα ενοχή

Το γιασεμί με γδύνει
απ’ τις τελευταίες μου τύψεις
Τα τζάμια θολώνουν
οι άπιστες ανάσες
Το σκοτάδι σύμμαχος
καλύπτει το πάθος

Μετά που έφυγες, το γιασεμί κατηγόρησα,
λες κι έτσι θα έδιωχνα τα άρωμά του από κείνη τη νύχτα
Έπειτα, άνοιξα το παράθυρο μου και το πέταξα
Τι να το έκανα;

Μαρία Δασκαλάκη
αδημοσίευτο
Αναρτήθηκε από Poet στις 9:44 μ.μ. 2 σχόλια
Ετικέτες Δασκαλάκη Μαρία, Ερωτας και αγάπη

.

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Η πόλη
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη
που ο χειμώνας δεν θα μπαίνει νωρίς
που οι μέρες θα κυλάνε αργά
που δεν θα με περιμένει κανείς.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη τόσο άδεια
που με δύστροπο φάντασμα θα μοιάζει
σε μια πόλη που δεν θα υπάρχει η λέξη «όλοι»
που μονάχη μου θα είμαι είτε βρέχει, είτε λιάζει.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη,
να τολμώ να παραβώ τους ανύπαρκτους νόμους της
να τυλιχτώ μ’ ένα λευκό σεντόνι
να βγω να σεργιανίσω στους άδειους δρόμους της.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη
που τίποτα δεν θα μου θυμίζει
χωρίς μυρωδιά και δίχως χρώμα,
σε μια πόλη που τίποτα σ’ αυτή δεν θα μ’ αγγίζει.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη,
που πρώτη θ’ αναπνεύσω το χλωμό αγέρα της
που πρώτη θ’ ακούσω τα βουβά πουλιά της
που πρώτη θ’ αντικρίσω τη χαμένη μέρα της.
Είμαι σε μια γη που πρώτη πατάω
Πίνω από νερό που άλλος δεν έχει πιει
Βουτώ σε θάλασσα που πρώτη φορά κολυμπάω
Περπατώ σε μια πόλη που πριν από μένα κανείς δεν έχει χαθεί
Βυθίζομαι στο χρόνο και βρίσκω μια πόλη
ανακαλύπτω, δεν πονάω, επιζώ
ξεχνώ τον εαυτό μου και με ξεχνάνε όλοι
αναπνέω, αισθάνομαι, ζω.
Πόλη μισή, πόλη γερμένη,
πόλη για πάντα ερημωμένη,
κανείς δε σ’ έχει ναυαγήσει
κανείς ποτέ δε σ’ έχει αφήσει.
Πώς να σε βρω, πώς να σε χάσω,
πώς μια για πάντα να σε ξεχάσω,
πώς να σε σβήσω από το χάρτη,
πόλη μικρή, μια πόλη σκάρτη,
πόλη ακριβή, πόλη κρυμμένη,
πόλη για πάντα, πόλη χαμένη …

Μαρία Δασκαλάκη
αδημοσίευτο
Αναρτήθηκε από Poet στις 11:51 π.μ. 4 σχόλια
Ετικέτες Δασκαλάκη Μαρία, Πατρίδα

.

Ευσεβείς πόθοι

Δεν είμαι πρόστυχο δικό σου τραγούδι
Κι ούτε θα γίνω στιχάκι για σένα
Δεν είμαι καλή, δεν είμ’ αγγελούδι
Δε χαραμίζομαι πια για κανένα.
Δεν είμαι το αύριο που τόσο φοβάσαι
Κι ούτε θα γίνω το χτες με τη βία
Δεν είμ’ ηρωίδα γι’ αυτό μη λυπάσαι
Εγώ δε θα γίνω τοτέμ σε πλατεία.
Δεν είμαι φρέσκο λουλούδι στο βάζο
Δε σιδερώνω τα ρούχα ωραία
Δεν είμαι εκείνη που όλα στα τάζω
Δεν είμαι εγώ μια γυναίκα μοιραία.
Δεν είμ’ η αλήθεια που πρέπει να κρύψεις
Ούτε όμως και ψέμα να σε βασανίζω
Δεν είμαι μικρή για να νιώθεις τύψεις
Μα είμαι μεγάλη για να κοκκινίζω.
Δεν είμαι χειμώνας που στο σπίτι σε κλείνει
Δεν είμαι δικιά σου για να με αγγίζεις
Είμαι εκείνη που μόνο σ’ αφήνει
Και που όταν φεύγει το άρωμά της μυρίζεις.
Δε νιώθω για τίποτα πια ενοχή
Ούτε για σένα που είσαι κομμάτια
Εγώ που γεννήθηκα λάθος εποχή
Εγώ, μια Μαρία με θλιμμένα μάτια.

Μαρία Δασκαλάκη
αδημοσίευτο
Αναρτήθηκε από Poet στις 1:19 π.μ. 2 σχόλια
Ετικέτες Δασκαλάκη Μαρία, Ερωτας και αγάπη

.