Posts Tagged ‘απουσία’

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

 

Απουσία

Το ξύλινο άλογο, η ξύλινη βασίλισσα, ο ξύλινος πύργος, τα δέντρα
επάνω σε άσπρα και μαύρα πλακάκια, χαραγμένα με ακρίβεια,
η πειθαρχία των ξύλινων στρατιωτών. Πρωτοβουλίες ελαττωμένες.
Η σκακιέρα αφημένη στην ταράτσα. Υγρασία. Ένα φεγγάρι
μιας επίπλαστης άνοιξης κ’ η αρχαία κουκουβάγια. Τα χέρια,
τα αντίπαλα και ισόπαλα, μετέωρα στον αέρα, αόρατα, ενωμένα
σε χειραψία καταναγκαστική μιας μοιρασμένης, ανύπαρκτης νίκης
επάνω απ’ το κενό, το μετρημένο δήθεν. Οι δυο παίκτες
ίσως περάσαν στο λουτήρα. Ακούγεται θόρυβος νερού. Ο υπη-
ρέτης
βγαίνει με το μεγάλο κηροπήγιο, τ’ ακουμπάει στο τραπέζι,
κάθεται στη βαθειά πολυθρόνα, βγάζει τόνα του παπούτσι,
κλείνει τα μάτια, αφουγκράζεται τις νυχτοπεταλούδες πλάι στη
φλόγα,
τα γλιστερά σκουλήκια κάτω απ’ το χώμα, ανάμεσα στις ρίζες,
ανοίγει τα μάτια, κοιτάει το κερί, βγάζει και τ’ άλλο του παπούτσι.
Absence

The wooden horse, the wooden queen, the wooden tower, the trees
on the white and black tiles, accurately incised,
the discipline of wooden soldiers. Reduced initiatives.
The chess set left on the terrace. Moisture. There’s a moon
of affected spring and the ancient owl. The hands
opposing and of equal strength, hovering, invisible, united
in a coerced handshake of a shared, inexistent victory
over the void, the measured void, supposedly. The two players
perhaps went to the bathroom. Sound of water is heard. The
servant
comes out with a big candleholder, places it on the table,
he sits in the posh armchair, takes off one of his shoes,
closes his eyes, listens carefully to the moths around
the flame,
the slimy worms under the soil, amid roots,
opens his eyes, looks at the candle and takes off his other shoe.
~Γιάννη Ρίτσου-Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Yannis Ritsos-Poems/Translated by Manolis Aligizakis
http://www.authormanolis.wordpress.com
http://www.libroslibertad.ca

10620711_334529050045187_4859070671039708913_n
PHONE CALL

Your abrupt voice
echoed on the other side
of the telephone line
rekindled our last conversation

I remember we had met
in autumn
brown leaves over
the lone grave site and
I was disturbed with
the red carnation of my lapel

I didn’t expect your call
obviously hesitant
your voice and your laughter
roared through the dead line
cold sweat over my body

strange, I didn’t expect you
to call so soon: it was just the day
before yesterday when we buried you

ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ

Απότομη η φωνή σου
στο τηλέφωνο
ηχώ στ’ αυτιά κι ανάμνηση
της τελευταία μας κουβέντας

θυμάμαι είχαμε συναντηθεί
φθινόπωρο που
φύλλα καφετιά στόλιζαν
το μοναχικό τάφο
κι εγώ ανάστατος
με το γαρύφαλλο στο πέτο

δεν περίμενα να τηλεφωνήσεις
ολοφάνερα δισταχτική
η φωνή σου και το γέλιο σου
αντιβούησε στην άψυχη γραμμή
κρύος ιδρώτας στο κορμί μου

παράξενο, δεν το περίμενα
σήμερα να τηλεφωνήσεις
μόλις προχθές σε θάψαμε

~Εικόνες Απουσίας-Σαιξπηρικόν, άνοιξη 2015
~Images of Absence-Ekstasis Editions, spring 2015
http://www.ekstasiseditions.com
http://www.libroslibertad.ca

Manolis-w

My book “Nostos si Algos” translated in Romanian by Lucia Gorea was just released by DELLART, in Cluj Napoca, Romania.

Το βιβλίο μου “Νόστος και Άλγος” μεταφρασμένο στη Ρουμανική γλώσσα από τη Lucia Gorea μόλις εκυκλοφόρησε από τον εκδότη DELLART στην πόλη Cluj Napoca της Ρουμανίας.

Manolis Aligizakis

Ηρεμα μάτια χωρίς
άθελη βλεφάρων κίνηση
ασπρόθωρες κουρτίνες
ελαφριά θέρμη του νου
κορμι σαν παγωμένο
σε παφλασμο νερου
κάπου κάτω στον Άδη
βότσαλα και πολλή άμμος
ακρογιαλιά γιομάτη δάκρυα
ο οδηπόρος χωρίς καπέλο
κι ο ήλιος κάπου μακρυα
πίσω απ τα σύνεφα γελά
για πάντα τίποτα δεν μένει
λεκέδες
απουσία
ανάσα
τελευταία
..

vernal equinox

QUEST

Your soft hand touches mine

hair mimics waves over your shoulders

my tongue  knowing of no lies

calls the fairy over wave froth

come and anoint your smile

with salinity

butterfly balancing

over a lone anemone

 

take my wish and draw a ship

 

you said—

 

but leave me in your absence

a new Penelope with my yarn

 

Αναζήτηση

Το απαλό σου χέρι αγγίζει το δικό μου
μαλλιά μιμούνται κύματα στους ώμους

η γλώσσα μου που δε γνωρίζει ψέμματα
παρακαλεί τον αφρό να `ρθει

και με την αρμύρα
να μυρώσει το χαμόγελό σου

πεταλούδα αιωρείται
πάνω απ’ τη μοναχική ανεμώνη

πάρε τον πόθο μου και ζωγράφισε
ένα βαπόρι

είπες —

στην απουσία σου να μείνω
μόνη Πηνελόπη με το μίτο μου

‘Vernal Equinox”, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2011

http://www.ekstasiseditions.com