Posts Tagged ‘αιχμάλωτοι’

cover

TWILIGHT

We are captives of the inexplicable and of the forever lost
and remorse is the only way to return to the innocence
of youth —
oh, my old departed friend, I know I’ll meet you again in
a dream or suddenly in the street when all is lost
women who we loved while outside the windows the rain
intensified
then holding hands we passed the bridge, your wet hair
shone in the sundown —
who could believe it, really, that it was a time when we would
even give our lives
with that unstoppable fever like the sick children who
when the get well they don’t fit in their childhood cloths
and they are mocked in school — and they fill their
notebooks with poems
so that they won’t be lost. And then adulthood comes like
a shipwreck.

Oh, twilight, hour of justice, you pay attention to the most
humble things before nightfall.
ΩΡΑ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ

Είμαστε αιχμάλωτοι του ανεξήγητου και του αιώνια χαμένου
κι η τύψη είναι ο μόνος τρόπος να ξαναγυρίσουμε στην παιδική
αγνότητα —
ώ παλιέ φίλε που έφυγες, ξέρω ότι θα σε συναντήσω σε κάποιο
όνειρο ή άξαφνα στο δρόμο όταν όλα θα ` χουν χαθεί,
γυναίκες που αγαπήσαμε ενώ έξω απ’ τα παράθυρα δυνάμωνε
η βροχή
κι ύστερα πιασμένοι απ’ το χέρι περάσαμε τη γέφυρα, με τα μαλ-
λιά σας βρεγμένα να λαμπυρίζουν στο ηλιοβασίλεμα —
ποιος θα το πίστευε αλήθεια πως υπήρξε ένας καιρός που δίναμε
τη ζωή μας
μ’ εκείνον τον αδιάκοπο πυρετό σαν τ’ άρρωστα παιδιά που όταν
αναρρώσουν δεν τους χωράνε τα παιδικά τους ρούχα
και στο σχολειό τα κοροιδεύουν — και γεμίζουν τα τετράδιά τους
με ποιήματα
για να μη χαθούν. Κι ύστερα έρχεται η ενηλικίωση σαν ένα ναυά-
γιο.

Ώ λυκόφως, δίκαιη ώρα, που και στα πιο ταπεινά πράγματα
δίνεις μια σημασία πριν έρθει η νύχτα.

~Tasos Livaditis-Poems, translated by Manolis Aligizakis, Libros Libertad.ca, 2014
http://www.libroslibertad.ca

Νυχτερινό λιμάνι
φώτα πνιγμένα στά νερά
πρόσωπα δίχως μνήμη καί συνέχεια
φωτισμένα απ’ τούς περαστικούς προβολείς μακρινών πλοίων
κ’ ύστερα βυθισμένα στή σκιά τού ταξιδιού
λοξά ιστία μέ κρεμασμένες λάμπες ονείρου
σάν τίς ραγισμένες φτερούγες τών αγγέλων πού αμάρτησαν
οι στρατιώτες μέ τίς κάσκες
ανάμεσα στή νύχτα καί στό κάρβουνο
τραυματισμένα χέρια σάν τή συγνώμη πού έφτασε αργά

Αιχμάλωτοι δεμένοι στίς άγκυρες
ένας κρίκος γύρω στό λαιμό τού ορίζοντα
κι άλλες αλυσσίδες εκεί στά πόδια τών παιδιών
καί στά χέρια τής αυγής πού κρατούν μιά μαργαρίτα.

Κ’ είναι τά κατάρτια πού επιμένουνε

νά μετρήσουν τ’ άστρα

μέ τή βοήθεια τής ήρεμης ανάμνησης

—μιά ανθοδέσμη γλάρων στήν αυγινή ευδία.

 

Φεύγει τό χρώμα απ’ τό πρόσωπο τής ημέρας

καί το φώς δέ βρίσκει ένα άγαλμα

νά κλειστεί νά δοξαστεί νά γαληνέψει.

 

Θά υποθάλπουμε λοιπόν ακόμη

τήν ανοιχτή πληγή τού ήλιου

πού αναβρύζει σπόρους λουλουδιών

στήν ίδια πορεία

στήν ίδια ερώτηση

στίς γόνιμες φλέβες τής άνοιξης

που επαναλαμβάνει τούς γύρους τών χελιδονιών

γράφοντας ερωτικά μηδέν

στό ακατανίκητο στερέωμα;

Ποιά πληγή

δέ μάς δωρήθηκε ακόμη

γιά νά συμπληρώσουμε

τού θεού τή θεότητα;


~Γιάννης Ρίτσος

 

Harbor at night
lights drown in the water
faces without memory or continuance
faces lit by passing spotlights of distant ships
and then sunken in the shadow of voyage
slant masts with hanging dream lamps
like the cracked wings of angels who sinned
the soldiers with helmets
between the night and embers
wounded hands like the forgiveness
that reached late

Prisoners tied on anchors
a ring around the horizon’s neck
and other chains there at the feet of children
at dawn’s hands holding a daisy

And it is the masts that insist

to count the stars

with the help of calm memory

– a bouquet of seagulls in the morning blue sky

 

Color deserts the face of day

and light doesn’t find any statue

to dwell in to be glorified to becalm

 

Nevertheless we’ll still shelter

the sun’s open wound

that springs flowers out of seeds

in the same march

in the same question

in the fertile veins of spring

that repeats the swallows’ rounds

writing erotic zeros

in the invincible firmament?

Which wound

hasn’t graced us yet

that we may complement

the godliness of God?

~Yannis Ritsos-Poems, Vancouver, 2011
Translated by Manolis Aligizakis