ΕΛΛΑΣ

Για πολλούς αιώνες, η θηλυκή πλευρά της Θεότητας έχει σκόπιμα παραμεληθεί και καταπιεστεί. Αυτή η καταπίεση έχει όχι μόνο ληστέψει και λεηλατήσει την αληθινή δύναμη της γυναίκας, αλλά έχει συγχρόνως αλυσσοδέσει και παρεκκλίνει τον άνδρα μέσα σε ένα κύκλο φόβων και αυτοκαταστροφής. Για ολόκληρες εποχές, η αρσενική και πατριαρχική μορφή μιας τεχνοκρατικής ορθολογιστικής κοινωνίας έχει καταπιέσει τον μυστικισμό και την  μαγεία της Μητέρας Φύσης, της θηλυκής αντίληψης της ζωής.

View original post 1,952 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Αυτός ο κόσμος

Αυτός ο κόσμος που διαβαίνει αλαφιασμένος
Σε ποιο κυνήγι να ’χει εμπλακεί
Τι να φοβάται
Τι να ψάχνει
Άνθρωποι που πάνε βιαστικοί
Χωρίς χαμόγελο
Χωρίς βλέμμα
Κι όλο τρέχουν, όλο τρέχουν
Κι οι δρόμοι κλείνουν
Κάτω από τρύπιες πατούσες
Κι οι δρόμοι χάνονται
Αφήνοντας το βήμα μετέωρο.

Από τη συλλογή Ο δρόμος (2006) της Δέσποινας Καϊτατζή-Χουλιούμη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

View original post

ΕΛΛΑΣ

Η παράξενη ιστορία με τα δέντρα της

Οι περισσότεροι δρόμοι της Αθήνας δεν έχουν διατηρήσει το πρώτο όνομα που τους είχε δοθεί και άλλαξαν στην πορεία. Διάφορα πρόσωπα ή γεγονότα συντέλεσαν σε αυτό. Ένας από αυτούς τους δρόμους είναι και η πάλαι ποτέ Οδός Ακακίων. Ποια είναι σήμερα αυτή ο οδός στην Αθήνα; Μα φυσικά η Σταδίου. Και πού είναι οι ακακίες; Πρόκειται για μια ιδιαίτερη ιστορία…


View original post 277 more words

To Koskino

Από 3.000 χιλιόμετρα μακριά είχαν έρθει γυναίκες.
Η τιμή δεν ήταν εμπόδιο,
δεν ήταν θέμα η θρησκεία ακόμη.
Οι γυναίκες δεν ξέραν Γερμανικά ούτε λέξη,
μα είχαν θάρρος,
είχαν κουράγιο,
να βγουν στον πηγαιμό για τον μεγάλο κόσμο,
για να ζήσουν τη φαμελιά τους.
Άγνωστο σ’ αυτές πως όφειλαν
να ‘ναι η τιμή των άντρων τους,
άγνωστο στους Γερμανούς
ούτε συνειδητό στις γυναίκες.
Η μετανάστευση κατήργησε τα δεσμά τους
και συνέρρεαν στις ταβέρνες, στις πλατείες.
Πασίγνωστες ήσαν
οι εστίες γυναικών της Ζίμενς
μακριές ουρές οι θαυμαστές τους
που περιμέναν στον δρόμο.

Namus, η τιμή, μια λέξη μικρή πιστοποιεί
πως ο άντρας αποφασίζει για της γυναίκας το σώμα,
για χάρη της δικής του τιμής,
αποφασίζει ο άντρας, ποιον αυτή να παντρευτεί,
για χάρη της δικής του τιμής.
αποφασίζει ο άντρας αν θα βγει η γυναίκα απ’ το σπίτι,
για χάρη της δικής του τιμής,
Αποφασίζει ο άντρας πότε πρέπει να επιστρέφει

View original post 142 more words

Tasos Livaditis-Selected Poems

Posted: 12/10/2021 by vequinox in Literature

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΣΧΟΛΙΟ

     Το ουσιώδες στη μικρή ιστορία μου ήταν μια μαύρη κουνιστή

πολυθρόνα — αλλά πού είναι τώρα το σπίτι, πού είναι η φρουτιέρα

με τα παλιά επισκεπτήρια, οι πετσέτες που πνίγαμε τα γέλια —

μόνον η λάμπα καίει ακόμα στην άδεια κάμαρα, σαν κάποιον που

συνομιλεί με τον εαυτό του αγνοώντας τους κινδύνους ή όπως μια

γυναίκα που δεν τη γνώρισες ποτέ κι όμως θα πρέπει κάποτε να

`χατε αγαπηθεί πολύ

     μες στην ατέλειωτη ερήμωση μιας μέρας του φθινοπώρου.

AUTUMNAL COMMENT

     The gist of my story was a black reclining chair — but

where is the house now? Where is the fruit bowl with the old

invitations, the napkins that concealed our laughter? — Only

the lamp is lit in the empty room like someone who talks

to himself, ignorant of the danger or like a woman you never

knew yet, once you must have fallen in love with her

     amid the endless loneliness of an autumn day.