ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ//EROTIKOS LOGOS

Posted: 05/05/2018 by vequinox in Literature

Neo-Hellene Poets_Feb8

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ//POEM BY GEORGE SEFERIS

 

ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

 

Α’

 

Ρόδο της μοίρας, γύρευες να βρειςνα μας πληγώσεις

μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί

κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις

κι ήταν το χαμόγελο σου σαν έτοιμο σπαθί.

 

Του κύκλου σου το ανέβασμα ζωντάνευε τη χτίση

από τ’ αγκάθι σου έφευγε του δρόμου ο στοχασμός

η ορμή μας γλυκοχάραζε γυμνή να σ’ αποχτήσει

ο κόσμος ήταν εύκολος, ένας απλός παλμός.

 

 

EROTIKOS LOGOS

 

I

 

Rose of fate, you looked for ways to wound us

but you bend like the secret to be redeemed

and the command you chose to give us was beautiful

and your smile was like a ready sword.

 

The accent of your circle brought the world to life

the path of a deep thought emerged from your thorn

our urge dawned sweet and naked to possess you

the world was as easy as a simple heartbeat.

 

NEO-HELLENΕ POETS, An Anthology of Modern Greek Poetry: 1750-2018, Translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, 2018

Advertisements

ΒΕΤΑ

The Love of Two Trees

Two trees were madly in love
The vindictive woodchopper
Cut their trunks off
He took them home
By chance the two trees met in the fire place
They embraced happily
And burned together.

Hussein Habasch (1970) Afrin, Kurdistan

Translated by Muna Zinati

ΑΓΑΠΗ ΔΥΟ ΔΕΝΤΡΩΝ

Δυο δέντρα αγαπιόντουσαν βαθειά

κι ο άσπλαχνος τα `κοψε ξυλοκόπος

που τα `φερε στο σπίτι του

όπου τυχαία συναντήθηκαν στο τζάκι

κι ευτυχισμένα αγκαλιάστηκαν

μαζί για να καούν

 

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis

 

***

Mercy

A bird built his nest
Atop a high tree
The tree called God
I beg you God
Do not send storms in my direction.

Hussein Habasch (1970) Afrin, Kurdistan

ΕΛΕΟΣ

 

Ένα πουλί φωλειά `χτισε ψηλά

στου δέντρου την κορφή

και το δεντρό κάλεσε το Θεό

Θεέ μου σε παρακαλώ

μη στείλεις καταιγίδες προς τα εδώ

 

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη/Translated by Manolis Aligizakis

 

Neo-Hellene Poets_Feb8

 

ΠΟΙΗΜΑ ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ//POEM BY ODYSSEUS ELYTIS

ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Ι

Ο έρωτας

το αρχιπέλαγος

κι η πρώρα των αφρών του

κι οι γλάροι των ονείρων του

στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης αρμενίζει

ένα τραγούδι

 

Ο έρωτας

το τραγούδι του

κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του

κι η ηχώ της νοσταλγίας του

στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει

ένα καράβι

 

Ο έρωτας

το καράβι του

κι αμεριμνησία των μελτεμιών του

κι ο φλόκος της ελπίδας του

στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει

τον ερχομό.

 

 

 

FOR THE AEGEAN

 

I

 

Eros

the archipelago

and the bow of its froths

and the seagulls of its dreams

on its highest mast the sailor waves

a song

 

Eros

its song

and the horizons of its journey

and the echo of its nostalgia

on her wettest rock his fiancée awaits

a ship

 

Eros

its ship

and the nonchalance of its summer winds

and the jib of its hope

on its lightest undulation an island rocks

the homecoming.

 

 

NEO-HELLENIC POETS, An Anthology of Modern Greek Poetry: 1750-2017, Translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions, 2018

 

 

 

 

Ο Αδέσποτος

Kornhlios_Kastoriadis_-_H_Fantasiakh_Thesmish_Ths_Koinwnias.pdf - Adobe Reader_2017-10-25_18-16-06

Από τον Πλάτωνα ως τον Μαρξ, η πολιτική σκέψη εμφανίστηκε ως εφαρμογή μιας θεωρίας της ουσίας της κοινωνίας και της ιστορίας. Με θεμέλιό της μια ταυτιστική οντολογία, για την οποία το ”είναι” είχε πάντα τη σημασία του ”είναι καθορισμένο”, συσκότισε το ιδιαίτερο είναι του κοινωνικο-ιστορικού ως ριζικού φαντασιακού. Το πρώτο μέρος αυτού του βιβλίου («Μαρξισμός και επαναστατική θεωρία», δημοσιευμένο στο περιοδικό Socialisme ou Barbarie το 1964-1965), δείχνει πως ο Μαρξ, αιχμάλωτος αυτής της οντολογίας, οδηγήθηκε στο να πνίξει ο ίδιος τα καινούργια σπέρματα που περιείχε η σκέψη του. Το επαναστατικό πρόταγμα υπερβαίνει κάθε «ορθολογική θεμελίωση»: μια νέα θέσμιση της κοινωνίας συνεπάγεται ένα ξεπέρασμα

View original post 199 more words

Ἑκηβόλος

kion1Ἀ­πὸ τὴν εἰ­σα­γω­γὴ στὸ «Πλά­τω­νος Συμ­πό­σι­ο»

(τό ἀ­πό­σπα­σμα ἀ­να­φέ­ρε­ται εἰς τόν παι­δι­κόν – ἐ­φη­βι­κόν ἔ­ρω­τα)*

  Ἰ­ω­άν. Συ­κου­τρὴ

SykoutrhsἩ προ­έ­λευ­σις τοῦ θε­σμοῦ τού­του δεν μᾶς εἶ­ν’ ἐ­πα­κρι­βῶς γνω­στή. Δὲν ὑ­πάρ­χει ἀμ­φι­βο­λί­α, ὅ­τι εἶ­ναι γέν­νη­μα τῆς ζω­ῆς τοῦ στρα­το­πέ­δου καὶ ὅ­τι ἀ­νή­κει εἰς ἐ­πο­χὰς με­τα­να­στεύ­σε­ων καὶ νο­μα­δι­κῶν πε­ρι­πε­τει­ῶν πο­λε­μι­κῶν στι­φῶν, κα­τὰ τάς ὁ­ποί­ας αἱ γυ­ναῖ­κες λεί­πουν, ἢ εἶ­ναι ἀ­ριθ­μη­τι­κῶς ἀ­νε­παρ­κεῖς. Τ’ ἀ­πο­δει­κνύ­ει ὄ­χι μό­νον ἡ ἀ­να­λο­γί­α πρὸς ἄλ­λους λα­ούς[1], εἰς τοὺς ὁ­ποί­ους οἱ ἀρ­χαῖ­οι πα­ρε­τή­ρη­σαν τὴν ὕ­παρ­ξιν τοῦ ἐ­θί­μου (τοὺς Γα­λά­τας καὶ τοὺς Γερ­μα­νούς), καὶ λα­οὺς τῶν νε­ω­τέ­ρων χρό­νων (θὰ ἀ­νέ­φε­ρα τοὺς Τούρ­κους), ἀλ­λὰ καὶ τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι καὶ κα­τό­πιν συν­δέ­ε­ται μὲ τὴν πο­λε­μι­κὴν ζω­ήν, τὰ στρα­τι­ω­τι­κὰ κα­θή­κον­τα καὶ τὴν γυ­μνα­στι­κήν[2]. Ἀλ­λὰ τὸ ζή­τη­μα, δὲν εἶ­ναι ἂν μί­α φυ­σι­κὴ ἀ­νάγ­κη ὡ­δή­γη­σε καὶ ὁ­δη­γεῖ πάν­το­τε εἰς δι­α­στρο­φὰς· αὐ­τὸ δὲν εἶ­ναι δι­ό­λου προ­βλη­μα­τι­κόν. Τὸ πρό­βλη­μα πα­ρου­σι­ά­ζε­ται, ἀ­πὸ τὴν στιγ­μὴν πού μί­α φυ­σι­κὴ ἀ­νάγ­κη ἐ­ξευ­γε­νι­ζε­ται, γε­μί­ζει μ’ ἒν ἀ­νώ­τε­ρον…

View original post 1,677 more words