Archive for the ‘financial elites’ Category


The euro ‘family’ has shown it is capable of real cruelty‘ – Suzanne Moore

Angela Merkel and Jean-Claude Juncker seek to justify their Greek bailout deal, but what kind of family asset-strips one of its members in broad daylight?
The seemingly indestructible Angela Merkel can go without sleep, and still manage a half smile and speak about Greece’s wish to remain in “the euro family”. This may sound reasonable and pleasant. All families have their little local difficulties, don’t they? But they work through them. People see reason. When they are forced to.

By infantilising Greece, Germany resembles a child who closes its own eyes and thinks we can not see it. We can. The world is watching what is being done to Greece in the name of euro stability.

It sees a nation stripped of its dignity, its sovereignty, its future.

What kind of family, we might ask, does this to one of its own members? Even Der Spiegel online described the conditions that have been outlined as “a catalogue of cruelties”, but perhaps we should now put it another way, given Jean-Claude Juncker has denied that the Greek people have been humiliated. Juncker instead says that this deal is a typical “European” compromise. Yes, we see.

The machinations of financial institutions (the troika) have been exposed as much as the institutions themselves. Who runs these banks, and for whom? Twitter slogans talk of the three world wars: the first waged with guns, the second with tanks and this third world war waged by banks. Extreme? Well, there clearly is more than one way to take over a country.

The Eurozone and Germany want regime change in Greece, or at least to split Syriza. Alexis Tsipras has fought tooth and nail for something resembling the debt restructuring that even the International Monetary Fund acknowledges is needed. The incompetence of a succession of Greek governments and tax evasion within Greece is not in doubt. But the creditors of the euro family knew this as they upped their loans, and must now delude themselves that everything they have done has been for the best. It hasn’t, and now that same family will go in and asset-strip in broad daylight a country that can no longer afford basic medicines. In three days Greece is supposed to push through heaps of legislation on privatisation, tax and pensions so it can be even poorer.

There is to be no debt forgiveness in this family. Tsipras has to sell this to his people so the banks can reopen. His endurance has been remarkable, and more will be needed. The unsustainability of Greek debt, even if the country could achieve growth, remains. The words trust and confidence keep being used but by the wrong people. Trust is gone in this European project. François Hollande, ever the pseudo–mediator, may rattle on about the history and culture of Greece. Its value has actually been shown. Its value is purely symbolic. It is worth nothing.

The euro family has been exposed as a loan-sharking conglomerate that cares nothing for democracy. This family is abusive. This “bailout”, which will be sold as being a cruel-to-be-kind deal is nothing of the sort. It is simply being cruel to be cruel.

~ Suzzane Moore

Please note
By mistake, this article by Suzzane Moore (from the Guardian) was published at this blog as a page in 2015. We are now publishing it as a post as it was meant to be. Thank you.


Greece: Out of the Mouth of “Foreign Affairs” Comes the Truth

By Bruno Adrie

In an article by Mark Blyth titled “A Pain in the Athens: Why Greece Isn’t to Blame for the Crisis” and published on July 7th 2015 in the magazine Foreign Affairs, one discovers surprising statements, which are all the more surprising when one knows that this magazine is published by the Council on Foreign Relations that gathers the American élite, the New-Yorker banking élite being there for the most part (about this subject, see: Laurence H. Shoup and William Minter, Imperial Braintrust: The Council on Foreign Relations and United States Foreign Policy, 1977).
According to the author, “Greece has very little to do with the crisis that bears its name”. And, to make us understand this, he invites us to “follow the money—and those who bank it”. According to him, the origins of the crisis are not to be looked for in Greece but “in the architecture of European banking”. Indeed, during the first decade of the euro, European banks, attracted by easy money, granted massive loans in what the author calls “the European periphery”, and, in 2010, in the middle of the financial crisis, banks had accumulated impaired periphery assets corresponding to 465 billion euros for French banks and 493 billion euros for German banks. “Only a small part of those impaired assets were Greek”, but the problem is that, in 2010, Greece published a revised budget equivalent to 15% of the GDP. Nothing to be afraid of actually since it only represented 0.3% of the Eurozone’s GDPs put together. But, because of their periphery assets and above all a leverage rate* twice as high—that is to say twice as risky—as the American banks’, European banks feared that a Greek default would make them collapse. This is what really happened. The banks’ insatiable voracity led them, as always, to act carelessly, and, as they did not accept their failure, as always, they made sure that others would foot the bill. Nothing new under the golden sky of the Banking Industry, unless, this time, it went a bit further than usual.
These banks set up the Troïka program in order to “stop the bond market bank run”. And no matter if it increased unemployment by 25% and destroyed the third of the country’s GDP. It doesn’t make much difference to the bankers. This is what the rescue plans have been used for. Apparently aimed at Greece, they were created by and for the major European banks. Today, given that the Greek can no longer pay French and German banks, even the European taxpayers are solicited.
Greece was only a pipe through which French and German banks, for the most part, saved themselves. On the total amount of 203 billion euros that represents the two rescue plans (2010-2013 and 2012-2014), 65% went right to the banks’ vaults. Some people even go so far as to say that 90% of the loans did not pass through Greece. This approach, expressed in the columns of Foreign Affairs, cannot be seen as heterodox. It is even confirmed by the ex-director of theBundesbank, Karl Otto Pöhl, who acknowledged that the rescue plan was meant to save the banks, and especially the French banks, from their rotten debts.
Therefore, despite the fact that Germany defaulted on his debts four times in the XXth century, he will go on insisting that Greece pay, with France supporting him. However little some people like it, like the ignorant and wordy French philosopher whose décolletage every one knows but whom no one wishes to hear anymore, François Hollande hasn’t been generous to Greece. It is quite the contrary that happened, it is Greece that has been generous, and forced to be, to the French banks, before these very banks call on French taxpayers, when they were celebrating their revolution, their heads full of a firework of prejudices.
Mark Blyth finishes his article by saying what Frédéric Lordon developed in his article (in French) “Le crépuscule d’une époque”, namely that the European Central Bank does not play the role of a central bank and does not act like a politically independent bank.
According to him, we never understood Greece because we refused to see this crisis as what it is actually: the continuation of the private banks rescue plan that started in 2008.
One wonders how the French, who are so clever and so ready to give their opinions since they know everything about everything, can go on supporting the insane vociferations of the know-it-all from this little Parisian journalistic world, which is described by the excellent Pierre Rimbert in his article (in French) “Syriza delenda est” in the Monde Diplomatique, July 2015. Rather than burying Greece, we’d better off get rid of the proud and twisted faces of Demorand, Elkabbach, Giesbert, Baverez, Barbier, Aphatie, and others, by sending them carp in the desert in the middle of traitorous scorpions and venomous snakes which are their respectable and mute brothers.
~ Bruno Adrie (translated by Clara Piraud)
~ see from Mark Blyth and Matthias Matthijs, The Future of the Euro, Oxford University Press, 2015

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την ελληνική οικονομική περίπτωση και πώς το βλεέπει ο τύπος του εξωτερικού.
Το άρθρο υποστηρίζει ότι τη μεγαλύτερη ευθύνη για το τωρινό οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας φέρουν οι Γερμανικές και Γαλλικές Τράπεζες που εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας του ΕΥΡΩ εγκρίνοντας τεράστια ποσά ΕΥΡΩ σαν δάνεια στις χώρες της περιφέρειας (The European Periphery), με άλλα λόγια στις χώρες Ελλάδα, Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία. Από τις επενδύσεις τους αυτές ένα πολύ μικρό ποσό ήρθε στην Ελλάδα. Αλλα οι Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες αποκόμισαν απ’ αυτά τα δάνεια κέρδη 465 και 493 δισεκατομμυρίων ΕΥΡΩ αντίστοιχα.
Όταν παρουσιάστηκε η κρίση του 2010, που απλώθηκε στην Ευρώπη από την Αμερική, οι τράπεζες αυτές σε κίνδυνο να χρεωκοπήσουν κι αφού η ισολογιστική τους κατάσταση ήταν πραγματικά δραματική, αντί να καταφύγουν στους Γάλλους και Γερμανούς πολίτες-φορολογούμενους και καταθέτες που θα πλήρωναν τα σπασμένα, μετέφεραν τις χασούρες στους πληθυσμούς των χωρών της Νότιας Ευρώπης (λογιστικό τέχνασμα της κεντρικής τραπεζιτικής πολιτικής της Ενωμένης Ευρώπης) στις χώρες της περιφέρειας, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία (PIGS).
Αυτές οι απόψεις γράφτηκαν στις στήλες του περιοδικό Foreign Affairs και υποστηρίχτηκαν από τον πρώην διευθυντή της Γερμανικής Κεντρικής Τράπεζας (Bundesbank) Karl Otto Pohl.

Για να μη λένε τουλάχιστον ότι όλα τα κακά ξεκίνησαν απ’ την Ελλάδα.

Η ανωτέρω περιληπτική μετάφραση του άρθρου από τα αγγλικά στα ελληνικά έγινε από το Μανώλη Αλυγιζάκη

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011
Του Πολυμέρη Βόγλη

H οικονομική κρίση έχει προκαλέσει πρωτόγνωρες και ραγδαίες εξελίξεις στην πολιτική ζωή. Βουλευτές γίνονται αντικείμενο προπηλακισμών, η κυβέρνηση υποχρεώθηκε σε παραίτηση, ενώ ο νέος πρωθυπουργός προωθείται περίπου ως μεσσίας επειδή είναι τεχνοκράτης και δεν προέρχεται από τις τάξεις των πολιτικών στελεχών των δύο μεγάλων κομμάτων. Είναι διάχυτη η αίσθηση της απαξίωσης του πολιτικού κόσμου, της κρίσης αξιοπιστίας των δύο μεγάλων κομμάτων και της αποξένωσής τους από την κοινωνία. Αυτό το οποίο συμβαίνει δεν είναι απλώς μια πολιτική κρίση, αλλά μια πολυεπίπεδη κρίση του πολιτικού συστήματος, επειδή στον πυρήνα της αφορά τη σχέση των κομμάτων με την κοινωνία, το κράτος και την έννοια του πολιτικού.
Η διάχυτη οργή κατά του πολιτικού κόσμου αντανακλά την κατάρρευση των θεσμών διαμεσολάβησης. Τα κόμματα στα χρόνια της μεταπολίτευσης αποτέλεσαν τους βασικούς θεσμούς οργάνωσης, εκπροσώπησης και έκφρασης συλλογικών αναγκών και αιτημάτων. Τα κόμματα, μέσα από ένα πλέγμα οργανώσεων (τοπικές, συνδικαλιστικές, φοιτητικές κλπ.), μπόρεσαν να διαμεσολαβήσουν τις διαφορετικές ανάγκες των κοινωνικών ομάδων, ο αριθμός των κομματικών μελών αυξήθηκε κατακόρυφα, ενώ τα ίδια μετατράπηκαν σε μεγάλους οργανισμούς με επαγγελματικό προσωπικό, άφθονους πόρους και πολυσχιδείς δραστηριότητες. Από τη δεκαετία του 1990, τα κόμματα, και μαζί όλο το πλέγμα των οργανώσεων που είχαν δημιουργήσει, άρχισαν να μπαίνουν σε τροχιά κρίσης στην Ελλάδα. Οι αιτίες αυτής της κρίσης είναι πολλές, όπως η γραφειοκρατικοποίηση των θεσμών, ο κατακερματισμός και οι έντονες διαφοροποιήσεις εντός των κοινωνικών ομάδων, καθώς και μια καλπάζουσα ιδιώτευση που την τροφοδοτούσε η καταναλωτική ευμάρεια. Στον βαθμό που οι πολίτες εγκατέλειπαν το πεδίο της συλλογικής αναφοράς και δράσης, η πολιτική έγινε αντικείμενο μιας σχετικά κλειστής ομάδας ανθρώπων, η οποία διαμόρφωσε ιδιαίτερα συμφέροντα και σχέσεις με τους μηχανισμούς εξουσίας. Σταδιακά, τα κόμματα απομαζικοποιήθηκαν και μετατράπηκαν σε επικοινωνιακούς μηχανισμούς που βρίσκονταν σε εκλογική ετοιμότητα, ενώ τα στελέχη τους σε μια πολιτική ελίτ. Η συρρίκνωση και η απαξίωση των θεσμών διαμεσολάβησης δημιούργησε ένα κενό ανάμεσα στην κοινωνία και τις πολιτικές ελίτ. Στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης, το κενό αυτό διευρύνθηκε και έγινε απειλητικό για τις πολιτικές ελίτ, καθώς οι κοινωνικές ανάγκες και αιτήματα όσων πλήττονται από την κρίση δεν μπορούν πλέον να διαμεσολαβηθούν από τα κυρίαρχα κόμματα και έρχονται στην επιφάνεια με τρόπο απρόβλεπτο και εκρηκτικό.
Επιπλέον, η κρίση είναι συστημική, διότι αφορά τη σχέση των πολιτικών ελίτ με το κράτος. Οι πολιτικές ελίτ χρησιμοποίησαν το κράτος ως μηχανισμό δημιουργίας και αναδιανομής πλούτου, κάτι που σε αντάλλαγμα εξασφάλιζε την κυριαρχία τους. Από τη μια πλευρά, η αναδιανομή του πλούτου δεν αφορούσε τόσο την άμβλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων όσο τη δημιουργία κοινωνικών (και εκλογικών) ερεισμάτων. Με τη διόγκωση του κράτους, οι πολιτικές ελίτ υιοθέτησαν την τακτική της επιλεκτικής μεταχείρισης μεμονωμένων ομάδων με αντάλλαγμα την στήριξη προς τη μια ή την άλλη παράταξη. Οι εργαζόμενοι, κυρίως στον στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, κατακερματίστηκαν και, μέσα από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, μετατράπηκαν σε «ομάδες πίεσης» που διεκδικούσαν για τον εαυτό τους ειδικά προνόμια, επιδόματα, ρυθμίσεις, κλπ. Από την άλλη πλευρά, το κράτος χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία ιδιωτικού πλούτου. Επαγγελματικές ομάδες αξιοποίησαν τις σχέσεις τους με τις πολιτικές ελίτ για να διασφαλίσουν την κατοχύρωση μιας προνομιακής θέσης στην αγορά, ενώ παράλληλα, και το πιο σημαντικό, οι πολιτικές ελίτ χρησιμοποίησαν το κράτος για να δημιουργήσουν μια νέα τάξη επιχειρηματιών. Το κράτος μετατράπηκε όχι πάντα στον καλύτερο αλλά σίγουρα στο μεγαλύτερο «πελάτη» των ιδιωτικών εταιρειών, στον χώρο των δημοσίων έργων, της υγείας, της υψηλής τεχνολογίας, κοκ. Η δημοσιονομική κρίση και η συρρίκνωση του κράτους έπληξε καίρια τη δυνατότητα των πολιτικών ελίτ να συνάπτουν συμμαχίες με τα επιχειρηματικά συμφέροντα και να δημιουργούν ερείσματα στην κοινωνία χρησιμοποιώντας το κράτος.
Αποτέλεσμα της παραπάνω σχέσης των πολιτικών ελίτ με το κράτος ήταν να αποκτήσουν μόνιμο χαρακτήρα φαινόμενα όπως η διαφθορά, η αδιαφάνεια και η διαπλοκή. Η ανάδειξη αυτών των ζητημάτων συντελέστηκε στο έδαφος της σύγκλισης των δύο μεγάλων παρατάξεων ή, ορθότερα, της προσχώρησης των σοσιαλιστών στη φιλελεύθερη ατζέντα της συρρίκνωσης του κράτους και της κυριαρχίας της ελεύθερης αγοράς. H σταδιακή σύγκλιση των δύο μεγάλων παρατάξεων άμβλυνε τις όποιες ιστορικές ή ιδεολογικές διαφορές τους και ανέδειξε ως μείζονες εκείνες που αφορούσαν την ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν τις λεγόμενες «παθογένειες» του ελληνικού μοντέλου. Η έννοια του πολιτικού μεταλλάχθηκε, καθώς ταυτίστηκε με την οικονομική διαχείριση. Η πολιτική συζήτηση δεν αφορούσε το τι τύπου κράτος ή κοινωνία θέλουμε αλλά ποιο από τα δύο κόμματα μπορεί να προσφέρει ορθολογική, χρηστή και αποτελεσματική διαχείριση.
Στην εποχή του Μνημονίου, αυτή η λογική της πρωτοκαθεδρίας της οικονομίας έναντι της κοινωνίας έφτασε στον παροξυσμό της, καθώς η δημόσια συζήτηση δεν αφορούσε τις συνέπειες που ήδη είχε για την κοινωνία η εφαρμογή του, αλλά την ανικανότητα των πολιτικών να το εφαρμόσουν και «να πιάσουν τους στόχους». Το επόμενο βήμα ήταν η πρωτοκαθεδρία της οικονομίας έναντι της πολιτικής. Εάν ο μονόδρομος του Μνημονίου συνιστά τα όρια της πολιτικής, τότε οι καταλληλότεροι να την εφαρμόσουν δεν είναι πλέον οι πολιτικοί αλλά οι τεχνοκράτες.
Το χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και τις πολιτικές ελίτ γίνεται όλο και πιο δύσκολο να γεφυρωθεί. Η αυτοσυντήρηση των πολιτικών ελίτ, έστω και με καθυστέρηση, λειτούργησε δημιουργώντας ωστόσο καινοφανή δεδομένα για το ίδιο το πολιτικό σύστημα — η συμμετοχή της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση, η οποία τεχνηέντως υποβαθμίζεται, δρομολογεί τις πλέον ανησυχητικές και επικίνδυνες εξελίξεις. Πάντως, στο βαθμό που η κρίση είναι συστημική, το διακύβευμα δεν μπορεί παρά να είναι συνολικότερο: ποιος θα μπορέσει να εκφράσει τις ανάγκες και τα αιτήματα μιας κοινωνίας που καταρρέει κάτω από το βάρος της επίθεσης που δέχεται, διαμορφώνοντας μια πειστική, ολοκληρωμένη, εναλλακτική πρόταση;

Ο Πολυμέρης Βόγλης διδάσκει σύγχρονη Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας



May 13, 2011
Why a debt audit in Greece?
By Maria Lucia Fattorelli

After 6 days in Greece, all I could hear from many Greek people is: “we don’t know what is our public debt; we can’t understand how come it became so immense, because we don’t see it’s correspondence in investments, benefits, or anything to the country; workers only know we are paying too much taxes and having our rights being cut down every day with closing of schools, hospitals, kindergartens; employee going high and we’re are hit every day with terrorist information about the future of our country’s economy and even risk for our historical monuments”.

The women are the main victims of these measures, because they are the first ones to be filled from their jobs, and the last ones in line for new jobs. Also, when social services are cut down or eliminated, it’s expected that women will take care of services like health, education, assistance, children care, and many others, without any payment.

People is confused because everything is going on too fast and day by day new adjustment measures are announced, with the strong interference of IMF, European Central Bank and European Commission – the Troika – in the internal matters of Greece economy and policies, interfering directly in the people’s life and in Greek’s sovereignty.

One year ago, the memorandum was signed with IMF. Since then, currently new revisions and new measures are imposed directly to the Greek society, because the Greek Parliament is not even voting these measures that are recommended by the Troika and, in the next day, are already being practiced. The direct intervention of the Troika is a completely new situation for a society who gave birth to democratic way of government in the world history.

All this social, economic and political damage is a consequence of the so called “debt” crisis. But we must remember that it didn’t start as a debt crisis, but as a bank crisis: a financial private sector problem.

In 2008, the largest financial crisis beat the main financial institutions in the USA, because of a huge “bubble” originated by the issuing of an immeasurable amount of series and series of derivatives and other kinds of financial products without any real value, which loaded the financial market of “garbage”. This procedures were possible because the existing controls under the SEC |1| – that had the role, since the 1929 crisis, to control the “quality and authentic” of papers deal in the financial market – were disrespected and bypassed for the many financial institutions.

The media generally nominates these “garbage” papers as “toxic assets”. The amount of derivatives and all toxic papers was so large that Obama thought about creating “bad banks” in order to “clean up” the financial system. That idea also came up in Europe in early 2009:

It’s very important to know that the institutions who issued these papers are the largest and most important ones of the financial world, because they are the ones who have “credibility” to have their own papers accepted and negotiated in the financial market. Only very few of these important institutions broke up – Lehman Brothers, for example – but soon the USA approved a plan to bailout the financial system, by transferring great amount of public resources into financial institutions in order to rescue them, saving them from bankruptcy. The same plan went on in Europe in 2009, and since the beginning, everyone knew this plan represented a serious risk for all countries, as shown on the Feb 2009 new:
(image not included)

Thus, in a certain point, besides aware of the risk of economic ruin, all countries in the North started to put a lot of money in the financial sector, in order to rescue institutions. There is no transparency about this amount of money that has been given by countries to the financial sector. Estimative goes up to trillions, but no country has revealed clearly the right amount that has been given to bailout banks since 2008, and many “secret” documents – as mentioned in the notice above – has been produced.

The worry part of the history is that the northern countries didn’t have, on their budgets, all the money they decided to give to banks. This way, countries created public debt by issuing public bonds to give to banks in order to fill up the big role created by their “toxic assets”. So, a significant part or the “sovereign bonds” of these countries did not represent real “public debt”, or bond issuing to obtain resources to the country, but simply the utilization of debt mechanism to guaranty funds to financial institutions.

Besides this, the deregulation of the financial market is permitting the use of sovereign debt bonds as if they were cards or chips of a casino, used for gamblers bets and games. How can a society be responsible for the losses of such irresponsible and immoral operations, which are taking money from essential services like Health, Education, Assistance, Security, Sanitation, provoking the loss of thousands of employee and, in the other side, making many gamblers very very rich?

Can the result of these operations be considered as “public debt”? The good economy books explain that public debt is an instrument that can be used to finance the stat needs. The bonds issued to bailout banks can’t be considered as public debt, but should be treated as a separated loan to be paid by the banks, not by the entire society.

The instrument of “public debt” is being used now in Europe as it has been used in Latin America since the 70’s. The experiences of debt audit – official audit in Ecuador and citizen initiative in Brazil – have proved that in the last 40 years the only beneficiary of the commercial external debt were the large international banks; instead of being an instrument to finance state activities, this kind of debt in bonds was a mechanism to transfer public resources into the private financial sector.

The debt-audit also proved that the financial crises we had in 1982 were provoked by the same international private creditors and that crises opened the opportunity for an intense interference of IMF in our economies with fiscal adjustment plans – just like it’s happening now in Europe – that cost as at least 2 decades of heavy social sacrifice (that we call lost decades) in order to guarantee benefits for the financial sector.

It’s very important that European countries, who are not under dictatorships as we were in the 80’s in South America, organize civil commissions, like our organization in Brazil – to research documents, encourage popular investigations, studies, social mobilization and elucidation about this debt process as soon as possible.

A debt-audit is an opportunity to have documents and proves of the real nature of the so called “public” debt. The findings of the audit can push concrete actions in all fields: popular, parliamentarian, legal and any other policies.

Most part of Greek public debt is reflected in sovereign bonds. The first question we must ask is: What part of Greek public debt comes from bonds issued to rescue banks? What part of this debt has never being really received by Greece, because is just a result of financial mechanisms, attacks, and speculations in financial market? Does anyone own what has never received? Is it right that all Greek people pay for this?

That’s why it’s so important to have a debt audit in Greece and the organizers of the recent Conference of Debt Audit in Athens and Seminar in Tessaloniki deserve all congratulations for opening this urgent debate.

|1| SEC – Securities and Exchange Comission in United States of America.

Maria Lucia Fattorelli is Coordinator of Citizen Debt Audit-Brazil since 2001; Member of the Commission of Debt Audit of Ecuador (2007-2008) and Assessor of Brazilian Parliamentarian Investigation of Public Debt (2009-2010): CPI da Dívida da Câmara dos Deputados em Brasília. Citizen Debt Audit-Brazil is part of CADTM international network.

From: CADTM.Org