Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 29/03/2023 by vequinox in Literature


     Στη στροφή του δρόμου πέσαμε πάνω σε μια παρέλαση

σκόνη γιομάτη και σφρίγος, αμούστακα παιδιά οι

στρατιώτες με πλήρη εξάρτηση και στην εξέδρα, πασίχαρος

ο στρατηγός με τα μετάλλια και τον αναλάμποντα εγωϊσμό.

Μετρούσε τους μελλοντικούς νεκρούς, που εύρισκε καλούς

για τη θυσία, μέχρι που σαν αλλοπαρμένος γύρισε

κι είπε μ’ έμφαση: ‘οι ήρωες του μέλλοντος, καμαρώστε

τους’, και δεν ήξερε ο αφελής την αλήθεια πως έλεγε

ενώ ο Υπεράνθρωπος που μπορούσε να τους δει κιόλας

στο φέρετρο άφησε ένα δάκρυ να κυλήσει στ’ άσπρα

γένια Του, αλμύρα του κορμιού, μαυρίλα τ’ ουρανού,

έστρεψε τα μάτια προς το στρατηγό κι είπε με βλοσυρή

φωνή, ‘ποτέ εσύ δικός μου δεν θα γίνεις.’


At the turn of the road we came across a parade

full of dust and vigor, the soldiers were a bunch

of beardless youth in full gear and on the podium,

grinning from ear to ear, the general. He was

counting the future dead, he founding them quite

suitable for the sacrifice he turned towards us and

said emphatically, ‘our future heroes, be proud

of them,’ he didn’t know, the moron, that he spoke

the truth while Übermensch let a tear flow onto

His white beard, body salinity, gray somber sky,

He could even see them in their caskets and turning

toward the general He said: ‘You will never be

in my company.’



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s