Yannis Ritsos – Poems, Selected Books

Posted: 01/12/2022 by vequinox in Literature

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books

Η Ελένη/Helen

Οι λέξεις τώρα δε μου ’ρχονται από μόνες τους· — τις ψάχνω, σα να μεταφράζω
από μια γλώσσα που δεν ξέρω, — ωστόσο μεταφράζω. Ανάμεσα στις λέξεις,
ή και μέσα στις λέξεις, μένουν τρύπες βαθιές· κοιτάω μέσ’ απ’ αυτές τις τρύπες
σα να κοιτάω μες απ’ τους ρόζους που έχουν πέσει απ’ τα σανίδια μιας πόρτας
κατάκλειστης, καρφωμένης εδώ και αιώνες. Τίποτα δε βλέπω.

Όχι πια λέξεις και ονόματα· κάτι ήχους μονάχα ξεχωρίζω· — ένα ασημένιο κηροπήγιο
ή ένα κρυστάλλινο ανθογυάλι ηχεί από μόνο του και ξαφνικά σωπαίνει
κάνοντας πως δεν ξέρει τίποτα, πως δεν κουδούνισε αυτό, πως κανένας
δεν το ’χε αγγίξει, πως κανένας δεν πέρασε πλάι του. Ένα φόρεμα
σωριάζεται μαλακά απ’ την καρέκλα στο πάτωμα, μεταθέτοντας
την προσοχή απ’ τον προηγούμενο ήχο στην απλότητα του τίποτα. Ωστόσο
η ιδέα μιας σιωπηλής συνωμοσίας, παρότι διαλυμένη στον αέρα,
επιπλέει πυκνωμένη σ’ ένα επίπεδο πιο πάνω, σχεδόν σταθμητή,
τόσο που αισθάνεται το χάραγμα των ρυτίδων να βαθαίνει πλάι στα χείλη σου
απ’ αυτήν ακριβώς την παρουσία ενός παρείσακτου που παίρνει τη θέση σου
μεταβάλλοντας εσένα σε παρείσακτο, εδώ στο κρεβάτι σου, στην κάμαρά σου.

Words don’t come so easily to me now – I search for them

             as if I’m translating

from a language I don’t speak – nevertheless I translate

             Between the words

or among them deep holes remain I peer through

             these holes

as though I peer through knots that have fallen from the boards

             of the door

completely closed nailed here for eons I don’t see a thing

No more words and names I can only discern some sounds – a

              silver candleholder

or a crystal vase echoing by itself and suddenly stops

pretending that it knows nothing that it didn’t echo

               that nobody

struck it or touched it that nobody passed by it A dress

falls softly from the chair to the floor turning the attention

from the previous sound to the simplicity of nothing

              However

the idea of a silent conspiracy although diffused in the air

floats denser in a higher level almost levelled out

so much so that you feel the incising of wrinkles around

             your lips grow deeper

exactly because of an intruder’s presence who takes

             your place

turning you into an intruder here in your own bed in your

             own room

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s