Archive for 01/12/2022

UBERMENSCH

Posted: 01/12/2022 by vequinox in Literature

Manolis

ubermensch cover

Scarecrow

He knew our peculiar desire for suffering
as if we preferred the sigh of defeated and
the signs left behind by birds in their morning flight
our eardrums soft capable of capturing the rapture
of the thunderbolt yet, we still wanted to lay next
to the woman’s breast, close enough to feel her pain
close enough to taste her anguish and He, alone
encompassed the earth as if with His song
to transcend it, while we still kneeled before
the scarecrow, jet-black eyes and straw hair
on his head that moved back and fro, myths
upon which we had based our existence.

Σκιάχτρο

Γνώριζε την παράξενή μας προτροπή για βάσανα
σαν να μας άρεσε του ηττημένου ο στεναγμός
και τα πρωινά σημάδια που αφήναν τα πουλιά
στο πέταγμά τους. Τ’ αυτιά μας απαλές μεμβράνες
της καταιγίδας το πανδαιμόνιο που συλλαμβάνανε
κι ακόμα θέλαμε δίπλα σε γυναίκας βυζί να κοιμηθούμε

View original post 71 more words

Tasos Livaditis – Poems Volume II

Posted: 01/12/2022 by vequinox in Literature

THEN who covers the acts of mortals halfway

so they won’t know what finally happened since

they had expelled us from our childhood before

            we could learn anything

while the women, ominous during the day, unknown

during the night, reeled the road of our dreams

            in their spindle.

And only, at midnight, as we returned from the taverns

he was standing at the edge of the street solemnly

kneading our misfortune with invisible miracles.

Yannis Ritsos – Poems, Selected Books

Posted: 01/12/2022 by vequinox in Literature

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books

Η Ελένη/Helen

Οι λέξεις τώρα δε μου ’ρχονται από μόνες τους· — τις ψάχνω, σα να μεταφράζω
από μια γλώσσα που δεν ξέρω, — ωστόσο μεταφράζω. Ανάμεσα στις λέξεις,
ή και μέσα στις λέξεις, μένουν τρύπες βαθιές· κοιτάω μέσ’ απ’ αυτές τις τρύπες
σα να κοιτάω μες απ’ τους ρόζους που έχουν πέσει απ’ τα σανίδια μιας πόρτας
κατάκλειστης, καρφωμένης εδώ και αιώνες. Τίποτα δε βλέπω.

Όχι πια λέξεις και ονόματα· κάτι ήχους μονάχα ξεχωρίζω· — ένα ασημένιο κηροπήγιο
ή ένα κρυστάλλινο ανθογυάλι ηχεί από μόνο του και ξαφνικά σωπαίνει
κάνοντας πως δεν ξέρει τίποτα, πως δεν κουδούνισε αυτό, πως κανένας
δεν το ’χε αγγίξει, πως κανένας δεν πέρασε πλάι του. Ένα φόρεμα
σωριάζεται μαλακά απ’ την καρέκλα στο πάτωμα, μεταθέτοντας
την προσοχή απ’ τον προηγούμενο ήχο στην απλότητα του τίποτα. Ωστόσο
η ιδέα μιας σιωπηλής συνωμοσίας, παρότι διαλυμένη στον αέρα,
επιπλέει πυκνωμένη σ’ ένα επίπεδο πιο πάνω, σχεδόν σταθμητή,
τόσο που αισθάνεται το χάραγμα των ρυτίδων να βαθαίνει πλάι στα χείλη σου
απ’ αυτήν ακριβώς την παρουσία ενός παρείσακτου που παίρνει τη θέση σου
μεταβάλλοντας εσένα σε παρείσακτο, εδώ στο κρεβάτι σου, στην κάμαρά σου.

Words don’t come so easily to me now – I search for them

             as if I’m translating

from a language I don’t speak – nevertheless I translate

             Between the words

or among them deep holes remain I peer through

             these holes

as though I peer through knots that have fallen from the boards

             of the door

completely closed nailed here for eons I don’t see a thing

No more words and names I can only discern some sounds – a

              silver candleholder

or a crystal vase echoing by itself and suddenly stops

pretending that it knows nothing that it didn’t echo

               that nobody

struck it or touched it that nobody passed by it A dress

falls softly from the chair to the floor turning the attention

from the previous sound to the simplicity of nothing

              However

the idea of a silent conspiracy although diffused in the air

floats denser in a higher level almost levelled out

so much so that you feel the incising of wrinkles around

             your lips grow deeper

exactly because of an intruder’s presence who takes

             your place

turning you into an intruder here in your own bed in your

             own room

Wheat Ears – Selected Poems

Posted: 01/12/2022 by vequinox in Literature

Undivided

With his airy smile still reflecting
bygone glorious days

he stood amid the gravestones

and statuettes resembling
our dead comrades lost in battle

or in hutment drenched in blood.


Suddenly his eyes dived deep in mine
he let a sigh go as silently as
the statuette’s and whispered: only
this graceful smile will stay forever
remember this at the hour of reckoning

only this graceful smile remains
all the rest perish, vanish
like the fragrance of hyacinths
in the wind’s blow
like the love you make to a woman
like the sand through a sieve
or the fingers of your hand

yet this moment will last forever
because only the now can’t be divided

for everything else they have found
pieces, fractions, and elements.

Η Πυραμίδα του Ταΰγετου

Posted: 01/12/2022 by vequinox in Literature

ΕΛΛΑΣ

πυραμίδαΦυσικό θαύμα ή έργο κάποιας ανώτερης διάνοιας; Τι είναι το περίφημο «φαινόμενο της πυραμίδας»; Σιωπηλή, αινιγματική, αρμονική, η Πυραμίδα του Ταΰγετου, κρατάει μέχρι σήμερα ζηλότυπα τα μυστικά της.

View original post 680 more words