Übermensch, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 06/10/2022 by vequinox in Literature


     Ναι, το ξέραμε πως ο προδότης πάντα κρυβόταν μέσα

στον ίσκιο του μισογκρεμισμένου τοίχου, στου πιστολιού

σκανδάλη το δάχτυλό του έτοιμο δικαιοσύνη ν’ αποδώσει

όπως την περιγράφανε αρχέγονα βιβλία, άλογη λογική

που μέλλονταν να αποτύχει κι εμείς πιο κοντά ζούσαμε

στην ανωνυμία και στους αρχαίους όρκους κάποτε

που δώσαμε, όταν ο επισκέπτης μας φώναξε ‘αδέρφια’

κι ήταν σαν ρόδα ν’ άνθισαν μέσα στην παγωνιά Δεκέμβρη

κι ήταν αυτό σαν μαζική μεταρσιακή ενέργεια που

περίεργα κοιτάξαμε ένα γύρω, οποιοσδήποτε μπορούσε

λοιπόν σε μια λέξη ή μες στου γείτονα τον κήπο

να βρει το μυστικό της ανθρωπότητας.


Yes, we knew it: the traitor always lurked in

the shadow of the half standing wall with his grip

on the revolver’s trigger ready to spread justice

described in the primeval book, illogical logic doomed

to fail and we lived tightly close to the anonymity of

our ancient oaths, given once, when the visitor called us

brothers and it was as if roses bloomed in the frost

of December, as if collective rapture of energy had

spread on our faces since one could still discover

the secret of humanity in a word or in the neighbor’s



Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s