Übermensch, by Manolis Aligizakis

Posted: 04/10/2022 by vequinox in Literature


     Ο δεύτερος μήνας της προδοσίας έφτασε, ακούς εκεί

που τόλμησε ο θεός μας να πεθάνει: κι εμείς είχαμε φτάσει

κιόλας τόσο μακρυά που νιώσαμε ανάγκη να το φωνάξουμε

από το βάθος των πνευμόνων μας, όλοι να μας ακούσουν

οι γείτονες: “είμαστε ακόμα εδώ κι είμαστε ακόμα πιο φτωχοί”.

     Σύριγγες ναρκωτικών κείτονταν άδειες στο γρασίδι.

Οι συγγενείς μας ακούσανε τα νέα, ένας μάλιστα δάκρυσε

και γιόμισε άλλο ένα ποτήρι κονιάκ για τους αγίους μας

που πέθαναν από συμφορά, τι άλλο περίμεναν να κάνουμε

την ώρα τούτη της αναμέτρησης;

     Ξαφνικά κι ο πτωχευμένος ιερέας αφού αρνήθηκε να φάει

απ’ το τραπέζι μας έφυγε, μα δεν ξέχασε να διεκδικήσει

μια θέση στον παράδεισό του, τέτοιος άνδρας αρχών

που ήταν, και ξέραμε ότι το ερειπωμένο σπίτι του παπά

ο Χάρος είχε κιόλας καταλάβει.


It was the second month of his betrayal, he dared died,

our God and we had come so far that we felt the need

to yell it from the depths of our lungs to make sure

the neighbors heard it: we were still here and we were

still poor.

Emptied syringes laid on the ground, relatives heard

the news, one of them, teary eyed, filled a glass

of brandy to our saints who died of sorrow, truly what

else was expected of us at this hour of reckoning?

Suddenly the bankrupt priest refused to eat with us

and taking his leave didn’t forget to claim his right to

his heaven, a man of principles that he was and

we knew the vacated house of the priest was already

occupied by Hades.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s