Moonlight Sonata by Yannis Ritsos

Posted: 17/09/2022 by vequinox in Literature


Moonlight Sonata

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα έκρυψε
το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο
του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μια πολύ γνωστή μουσική φράση.
Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε
χαμηλόφωνα η “Σονάτα του Σεληνόφωτος”, μόνο το πρώτο μέρος. Ο
νέος θα κατηφορίζει τώρα μ’ ένα ειρωνικό κι ίσως συμπονετικό
χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ’ ένα συναίσθημα
απαιλευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αη-Νικόλα, πριν
κατέβει τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, – ένα γέλιο δυνατό,
ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ’ ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω
απ’ το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να είναι το ότι δεν είναι
καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και
θα πει: “Η παρακμή μιάς εποχής”. Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα
ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του.
Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ το
σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνίες του δωματίου οι
σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι
τόσο για τη ζωή, όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; Το
ραδιόφωνο συνεχίζει.):

The room darkens It seems that some cloud has hidden the moon

Suddenly as though a hand increased the volume of the radio in the

neighborhood bar a well know music phrase was heard And then

I understood that all this scene was accompanied by a low toned

“Moonlight Sonata” just the first part though The young man

probably goes down the road with an ironic and perhaps empathetic

smile on his calligraphic lips and with a feeling of being freed When

he arrives exactly at Saint Nicolas before he descends the marble

stairs, he will laugh – a loud uncontrollable laugh His laughter

won’t be heard as inappropriate under the moon Perhaps the only

inappropriate thing is that it is not inappropriate at all In a while

the young man will become silent he will become serious and will

say “The decline of an age” Thus completely calm once more he

will unbutton his shirt again and he will march on his way As far

as the Woman in Black is concerned I don’t know whether she went

out of the house or not The moonlight shines again And in the

corners of the room the shadows become tense out of an unbearable

regret almost anger not as much for life as for the useless confession

You hear? The radio carries on.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s