Archive for 15/09/2022

George Seferis-Collected Poems

Posted: 15/09/2022 by vequinox in Literature

ΠΑΝΤΟΥΜ

Τ᾿ αστέρια κρατούν έναν κόσμο δικό τους
στο πέλαγο σέρνουν φωτιὲς τα καράβια
ψυχή μου λυτρώσου ἀπ᾿ τον κρίκο του σκότους
πικρή, φλογισμένη που δέεσαι με ευλάβεια.

Στο πέλαγο σέρνουν φωτιὲς τα καράβια
η νύχτα στενεύει και στέκει σαν ξένη
πικρή, φλογισμένη που δέεσαι με ευλάβεια
ψυχή μου γνωρίζεις ποιὸς νόμος σε δένει.

Η νύχτα στενεύει και στέκει σαν ξένη
στο μαύρο μετάξι τα φώτα έχουν σβήσει
ψυχή μου γνωρίζεις ποιὸς νόμος σε δένει
και τί θα σου μείνει και τί θα σ᾿ αφήσει.

Στο μαύρο μετάξι τα φώτα έχουν σβήσει
ακούγουνται μόνο του χρόνου τα σείστρα
και τί θα σου μείνει και τί θα σ᾿ αφήσει
αν τύχει κι αστράψει βουβὴ πολεμίστρα.

Ακούγονται μόνο του χρόνου τα σείστρα
μετάλλινη στήλη στου πόνου την άκρη
ἂν τύχει κι αστράψει η βουβὴ πολεμίστρα
ούτε όνειρο θα ῾βρεις να δώσει ένα δάκρυ.

Μετάλλινη στήλη στου πόνου την άκρη
ψηλώνει η στιγμὴ σα μετέωρο λεπίδι
ούτε όνειρο θα ῾βρεις να δώσει ένα δάκρυ
στο πλήθος σου τὸ άυλο ποὺυ σφίγγει σα φίδι.

Ψηλώνει η στιγμὴ σα μετέωρο λεπίδι
σαν τί να προσμένει να πέσει η γαλήνη;
στο πλήθος σου το άϋλο που σφίγγει σαν φίδι
δεν είναι ο ουρανὸς μηδὲ αγγέλου ευφροσύνη.

Σαν τί να προσμένει να πέσει η γαλήνη;
Σ᾿ ανθρώπους κλειστοὺς που μετρούν τον καημό τους
δεν είναι ουρανὸς μηδὲ αγγέλου ευφροσύνη
τ᾿ αστέρια κρατούν έναν κόσμο δικό τους.

PANTOUM

The stars hold a world of their own

ships carry fires over the pelagos

my soul, bitter inflamed though you pray devoutly

redeem yourself from the link of darkness.

Ships carry fires over the pelagos

the night narrows and stays as a stranger

my soul, bitter inflamed though you pray devoutly

you know the law that binds you.

The night narrows and stays as a stranger

the lights have gone out on the black silk

my soul, you know the law that binds you and

what will remain with you what it will leave you.

The lights have gone out on the black silk

only the sistrum of time is heard and

what will remain with you, what will leave you

if by chance the silent embrasure explodes.

Only the sistrum of time is heard

metallic column at the end of pain

if by chance the silent embrasure explodes

you won’t find a dream to shed a tear.

Metallic column at the edge of pain

the moment rises like an overhanging blade

you won’t find a dream to shed a tear

in your fleshless multitude that constricts like a snake.

The moment rises like an overhanging blade

what makes serenity wait and delays its coming?

In your fleshless multitude that constricts like a snake

there is neither heaven nor angelic delight.

What makes serenity wait and delays its coming?

Among solitaire people who count their sorrow

there is neither heaven nor angelic delight

the stars hold a world of their own.

Αργύρης Μαρνέρος: 114

Posted: 15/09/2022 by vequinox in Literature

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

114

Οι σκάλες είναι…
Ας μιλήσουμε για τα μαχαίρια
Συνοχή
Δεν υπάρχει πάντοτε
Πολλοί επιμένουν
Έχουν δικαίωμα
Ανεβαίνουν
Κατεβαίνουν
Έρχονται
Φεύγουν
Υπάρχουν μάρμαρα
Υπάρχουν ξύλα
Υπάρχουν σκουλήκια
Όλα ζουν
Όλοι μας ζούμε
Πόσο χρόνο;
Το (Χ) Αγκαλιάστηκαν
Το (Ρ) Αγαπήθηκαν
Το (Ο) Ένα μάτι ψάχνει
Το (Ν) Ένα σίδερο λυγίζει
Το (Ο) Ένας κρίκος αλυσίδας
Το (Σ) Ένας ήχος που έσβησε
Το γάλα ήταν κόκκινο
Τα έμβρυα χρειάζονται
Διαφορετικούς χρόνους
Αυτή η αρχή
Κρύβει την πτώση
Υπάρχουν και πτώσεις
Γραμματικές
Η ιστορία γράφεται
Στον παρατατικό

Από τη συλλογή Κάστανα (1972) του Αργύρη Μαρνέρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αργύρης Μαρνέρος

View original post

To Koskino

cf80ceb9cebdceb1cebaceb1cf82-1

(ταξ)ιδιώτες

Μια θάλασσα κάμπια
της πανώλης εξάγγελος,
τα μάγουλα των εμπόρων
τα θρύψαλα των νεκρών μας,
οι παραθεριστές να παζαρεύουν
με τα σωσίβια στη ράχη:
-Ένας φακός! μια σφαίρα!

Ωστόσο πάντα ο άνεμος
πληρώνει το λογαριασμό.
Πριν ανοίξει τα γκαρσόνια
που σκύβουν να του ξεφύγουν
κι εσύ θαρρείς πως υποκλίνονται.

***

Κίτρινα

Στο Θόδωρο Αγγελόπουλο

Ήμουν πάντα ο φαντάρος
που ναύλωσε τη γριά
σχεδία της Μέδουσας
Εισέπλευσα στον ωκεανό
απλά για να χαϊδέψω
τη χαίτη ενός προβάτου
Δεν υπήρξα θαλασσοπόρος
Σε ένα ποτάμι στάθηκα
και κάρφωσα την παλάμη μου
Έκτοτε ακόμα περιμένω
τη μάνα του αντάρτη
την ερωμένη του αστού
να φιληθούν, να φιληθούν
πάνω στην άδεια γέφυρα

***

Πριαπισμός

Μία διεύθυνση
της χειρονομίας μας
Στο μπαλόνι
που εξαπολύει
ο ξυπόλητος ήλιος
Η βελόνα στο χέρι σου.
να υφάνουμε το φως
που ολοένα υπόσχεται
την επιείκιά του
στις ανεμώνες
κάποιας άνοιξης

***

Μπράλος

Συγκερασμός ή ένωση
μια κωδωνοκρουσία
κυοφορεί το…

View original post 61 more words