Archive for 12/09/2022

To Koskino

Το σώμα μου δεν θέλει να μιλάει πια
θέλει να κλείσει το στόμα
Μάτωσε στα μάτια του κόσμου
θέλει να βγάλει τη γλώσσα του
να γλείψει τις πηγές του
να φιλήσει τις ρυτίδες του
να αγκαλιάσει τα κόκαλά του
να χαϊδέψει τη ζαρωμένη κοιλιά του
να κλείσει ευλαβικά στα δυο του χέρια
τα πρησμένα στήθη του
τις αρθρώσεις που πονάνε
τις ενώσεις που σπάσανε
αυτές που δεν ήταν ποτέ

Το σώμα μου δεν θέλει να μιλάει πια
Το έχει πιάσει το παράπονο
Ό,τι και να λέει
Κανείς δεν το ακούει:
ότι δεν είναι σώμα
Είναι καρδιά,
μια καρδιά από δέρμα.

*Από τη συλλογή “Φιλιά στο κενό”, εκδ. Μελάνι, 2020.

View original post

Αργύρης Μαρνέρος: 105

Posted: 12/09/2022 by vequinox in Literature

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

105

Το Α μου θυμίζει κέρατα
Το (Κ) Δύο κρεμαστάρια
Το (Ε) Ένας τοίχος με καρφιά
Το (Ρ) Μια ράτσα θαυμαστή
Το (Α) Αυτό που αγαπάει
Το (Τ) Παραλίγο σταυρός
Το (Α) Αυτό που σκοτώνει
Λείπει η γραμμή
Τα κενά τα καλύπτει η φαντασία
Τα κέρατα γίνονται εύκολα Α
Υπάρχει δυο φορές μέσα στη λέξη
Είναι ο φόρος τιμής
Φόρος εισοδήματος
Φόρος παραγωγής
Φόρος συναλλαγής
Υπάρχει μια κλίμακα αξιών
Μερικές ανεβαίνουν
Μερικές κατεβαίνουν
Υπάρχουν κλίμακες πολλές
Κάθετες και οριζόντιες
Και ο ορίζοντας;
Τα πολλά μάς πνίγουν
Τα λίγα μάς στεγνώνουν
Υπάρχει μέτρον ισορροπίας
Και μέτρον ανισορροπίας
Μερικοί μπορούν
Να βαδίζουν όρθιοι

Από τη συλλογή Κάστανα (1972) του Αργύρη Μαρνέρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αργύρης Μαρνέρος

View original post