Archive for 11/09/2022

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books, Volume III

AJAX


Αχ, και να στήνεις όλην ώρα τ’ αυτί μη και περάσει κάποιος
μη και κλωτσήσει κατά λάθος την ασπίδα, κι ο ήχος του μετάλλου, πλάι στ’ αυτί σου,
γκλαν γκλαν, κλαγγή μεγάλη· το αίμα σου μεμιάς θ’ αδειάσει· μες στις φλέβες
θα τρέχει μόνο η τρομερή κλαγγή, σημαίνοντας ατέλειωτα βαθιά σου
γκλαν, γκλαν, κάνοντας έτσι απ’ όλους ακουστή τη συστροφή σου, κάνοντας περίβλεπτο
το σχήμα της ταπείνωσής σου· — αυτόν τον ήχο τον ακούω, με κυριεύει
σαν προδοσία του ίδιου του εαυτού μου από τον ίδιο τον εαυτό μου,
τον ίδιο αυτόν που ’χα γυμνάσει και στεριώσει
με την απάτη και την περηφάνια του αήττητου θάρρους — ποιό θάρρος,
όταν μας κυβερνάει πιο μέσα η ξένη μας ζωή κι ο ξένος θάνατός μας;
Όχι, καμιά ταπείνωση δεν είναι. Αν νικήθηκα, νικήθηκα
όχι απ’ ανθρώπους, μόνο απ’ τους θεούς. Καμιά νίκη ούτε ήττα δεν είναι δική μας.
Κλείσε τις πόρτες, κλείσε τα παράθυρα, μαντάλωσε τη μάντρα.

And you tune your ear for hours to make sure no one

going by kicks the shield accidentally and the sound

of metal, next to your ear, clang, clang, a very loud

clang that you bleed to death at once and only the clang

will flow in your veins, sounding endlessly inside you,

clang, clang, making your intention known to everyone,

making the scheme of your humiliation visible.  I hear

this sound, it overpowers me like treason of myself

by myself; myself that I had trained and empowered

myself with the pride of invincible bravery; which bravery

when we’re controlled from within by our foreign life

and foreign death? No, it isn’t humiliation at all. If

I was defeated, I was defeated by gods not men. No

victory nor defeat are ours.

Close the doors, shut the windows, seal the gate.

To Koskino

Ποια μέθη κρατάει τα βλέφαρά σας μισόκλειστα;
Η μνήμη του αδιέξοδου; ή η γνώση του ελάχιστου;

Έτσι τους μίλησα και κρατούσα τα μάτια ορθάνοιχτα μέσα στη νύχτα.
Γιατί αυτή των φθόγγων η δύναμη των αισθήσεων μαλακτικό και μαστίγιο.
Όμως άπνοια του θέρους και θρηνωδία πουλιών.

Τότε τα πράγματα με πλησίασαν ανάλγητα και αυτά περιγράφω.
Προχωράω σε βάθος.
Διαπερνώ τον χώρο του λόγου.
Αρθρώνω τους φθόγγους που βγαίνουν απρόθυμοι απ’ την καρδιά των αντικειμένων.
Περισφίγγω ασφυκτικά το αντικείμενο.
Ενσωματώνω κι ενσωματώνομαι στις μορφές του αντικειμένου.
Η γλώσσα ακόμα ανάπηρη.

Το εκεί, το εδώ, που πάντα συμπλέκεται.
Το εγώ και το συ στους δικούς του τους νόμους.
Ακούω τους κραδασμούς του ανέκφραστου,
των ανάρθρων τους ήχους,
των φθόγγων φευγαλέα την άρθρωση,
την ροή του χειμάρρου.

Μετράω σιωπή.

Αθήνα 1964-67

View original post

Αργύρης Μαρνέρος: 103

Posted: 11/09/2022 by vequinox in Literature

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

103

Τα φρούτα μέσα στο κασόνι
Βιταμίνες
Υγεία
Τα δέντρα σε γραμμές σπαρμένα
Κολεόπτερα πετούν
Τα δένδρα ανθίζουν
Τα φρούτα σαπίζουν
Ψάξε στην τάδε σελίδα
Γνώμη του Γεωπόνου
Γνώμη της επιστήμης
«Επίσταμαι»
Γνωρίζω καλά τα πράγματα
Ρωτήστε τα άνθη
Σκοτώστε τις νύμφες
Βιταμίνες – Υγεία
Υγεία – Βιταμίνες
Οι ρίζες σαπίζουν
Τα δένδρα λυγίζουν
Μαζί τους κουβαλούν
Μια σελίδα επιστήμης
Μαζί τους κουβαλούν γραμμάρια
Ο χρόνος βαραίνει τα σταθμά
Ο ζυγός έγειρε
Ένδειξη – κιλά
Άλλοι το διάβασαν για μας
Εμείς;
Το (Ε) Εμείς Είμαστε Εμείς
Το (Μ) Μια στέγη που ράγισε
Το (Ε) Καρφιά στον τοίχο
Το (Ι) Παλούκι που δέθηκαν
Το (Σ) Μια σαλάτα που φάγαμε
Εμείς μαζεύαμε γραμμάρια
Χωνεύαμε
Μια σελίδα επιστήμης
Ένδειξη
Ανόργανη χημεία
Οι οργανωμένες παραμορφώσεις
Αποτελούν
Ιδιαίτερο κλάδο

Από τη συλλογή Κάστανα (1972) του Αργύρη Μαρνέρου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Αργύρης Μαρνέρος

View original post