Neo-Hellene Poets, an Anthology of Modern Greek Poetry 1750-2018

Posted: 10/08/2022 by vequinox in Literature

Poem by Tasos Livaditis


     Έφυγε ξαφνικά μια μέρα του φθινοπώρου, πάνω στο τραπέζι

είχε αφήσει ένα γράμμα, “μη με διώξεις” έγραφε, και μιλούσε για

ένα μακρύ ακατοίκητο προαίσθημα, τα φώτα ήταν όλα αναμμένα

στο σπίτι, για να μην καταλάβω πως, ίσως, δεν είχε έρθει ποτέ,

ενω πλάι στο γράμμα είχε ακουμπήσει το μυστήριο του θανάτου

του, που οι αράχνες το `χαν κιόλας σκεπάσει, “πως με βρήκες” μου

λέει “εγώ δεν υπήρξα”, “γι’ αυτό” του λέω, κι ήταν σαν να `χαμε

γεννηθεί και μεγαλώσει σ’ ένα αμάξι, που έτρεχε μες στο ανατρί-

χιασμα των δρόμων,

      μα ούτε και μπορούσα να παλέψω μ’ αυτήν την πρόσοψη του

σπιτιού, που οι τοίχοι του φαγωμένοι κατέβαιναν βαθύτερα απ’ το

αίμα μου, μες στο σκοτάδι της νύχτας.


     Suddenly on an autumn day he left; on the table he had left

a letter “don’t send me away” it read and spoke of a deep inhabitable

emotion; in the house all the lights were turned on that I wouldn’t

understand that perhaps he had never come while next to the letter

he had left the mystery of his death, already covered by cobwebs,

“how you found me?” he said to me “I never existed”, “for this”

I said and it was as if we were born and raised in a carriage that run

over the shiver of the roads

       yet I still couldn’t fight against this façade of the house

its walls, ravaged, dived deeper than my blood in the darkness

of the night.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s