Tasos Livaditis-Poems, Volume II

Posted: 07/08/2022 by vequinox in Literature

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

Night Visitor 1972

ΧΩΡΙΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ

     Βράδιαζε και χτυπούσαν ακόμα τα σφυριά στήνοντας το ικρίω-

μα, δεν είχαν ακούσει τη μεγάλη είδηση του αίματος, δεν ξέρανε

πως είχα δραπετεύσει κι έγλειφα κιόλας τη χυμένη ζάχαρη στο

πάτωμα, μην τρίξουν τα βήματα της παραδουλεύτρας και τη διώ-

ξουν.

     Όμως έπρεπε κι εγώ να ζήσω, να κάνω ένα επάγγελμα, πήγα

στους αργυραμοιβούς και μ’ έδιωξαν, γιατί κατέβαιναν τα πουλιά

και τρώγαν το χρυσάφι μέσα στα χέρια μου, κάθισα στην είσοδο του

ναού και μου `ριξαν τις τρύπες των αμτιών τους μεςς το καπέλλο

μου.

     Όλα τέλειωσαν στο νεκροταφείο, με μια σιγανή βροχή, με λίγο

φτηνό κονιάκ στα ερειπωμένα μικρομάγαζα, που αύριο θα έχουν

κι εκείνα τη θέση τους στο υπερπέραν.

      Θυμάμαι τη νύχτα που παρίστανα την κούκλα στο φτωχό μοδι-

στράδικο κι οι καρφίτσες που μου κάρφωσαν, όταν πεθάνω, θα `ναι

τα σημάδια για να με ξαναβρίσκουν.

      Από τότε μου `μεινε αυτός ο ανεμοστρόβιλος του σκύλου που

τρελαίνεται. Όταν τον βρουν νεκρό, έξω απ’ την πόλη, έχει λίγο

αφρο στο στόμα και το μαχαίρι μιας ανείπωτηςε εικόνας στα μάτια,

     όπως οι ήρωες.

Having no Trade

It was getting dark and they still hammered along putting

together the gallows, they hadn’t heard the great news

about blood, they didn’t know I had escaped and I was

already licking the sugar spilled on the floor just to conceal

the steps of the maid so they wouldn’t fire her.

     However I had to survive too, I had to find a job; I went

to the money changers who send me away since the birds

flew low and grabbed the gold off my hands; I sat outside

the church and people threw the holes of their eyes in my hat.

       Everything was finished in the cemetery, in the light rain,

with a few cheap cognacs at the local tavern which will have

its place in the beyond.

       I remember the night when I played the role of the doll

and all the dress pins they poked in me, when I’ll die, will

guide them to come and find me.

       Since then I’ve been left with that wind-whirl of the dog

that’s gone mad. When they’ll find it outside the city, it’ll

have a bit of froth in its mouth and the cut of an indescribable

image in its eyes: like the heroes’.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s