Archive for 01/08/2022

Ithaca Poems

Posted: 01/08/2022 by vequinox in Literature

LESSON

it’s so few words

that I wring out of myself,

 as much as some chalk dust

out of an eraser

after the blackboard’s

been wiped clean.

Something still remains,

stuck like a bone in the throat,

will not go out

On the school blackboard,

an old  schoolmaster is writing

an unintelligible text:

my life

It’s less and less time

until the lesson end rings,

 fewer  and  fewer  words

less and less chalk

  in fingers.

MIROSŁAW GRUDZIEŃ, POLAND

Translation to English:  Mirosław Grudzień – Stanley Barkan

ΜΑΘΗΜΑ

Μόνο λίγες λέξεις βγάζω από μέσα μου

λίγη σκόνη απ’ ην κιμωλία

ή τη γομολάστιχα

αφού καθάρισα τον πίνακα.

Όμως κάτι παραμένει

σαν κόκκαλο που σκάλωσε στο λαιμό

κι αρνείται να ειπωθεί.

Στον πίνακα του σχολείου

ο γερο- δάσκαλος γράφει

ένα δυσανανάγνωστο κείμενο:

τη ζωή μου

κι όσο κυλά ο χρόνος

και τελειώνει το μάθημα

παραμένουν λίγες λέξεις

λιγώτερη σκόνη απ’ την κιμωλία

στα δαχτυλα

Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis


Translation to English:  Mirosław Grudzień – Stanley Barkan

George Seferis-Collected Poems

Posted: 01/08/2022 by vequinox in Literature

ΠΑΝΤΟΥΜ

Τ᾿ αστέρια κρατούν έναν κόσμο δικό τους
στο πέλαγο σέρνουν φωτιὲς τα καράβια
ψυχή μου λυτρώσου ἀπ᾿ τον κρίκο του σκότους
πικρή, φλογισμένη που δέεσαι με ευλάβεια.

Στο πέλαγο σέρνουν φωτιὲς τα καράβια
η νύχτα στενεύει και στέκει σαν ξένηπικρή, φλογισμένη που δέεσαι με ευλάβεια
ψυχή μου γνωρίζεις ποιὸς νόμος σε δένει.

Η νύχτα στενεύει και στέκει σαν ξένη
στο μαύρο μετάξι τα φώτα έχουν σβήσειψυχή μου γνωρίζεις ποιὸς νόμος σε δένει
και τί θα σου μείνει και τί θα σ᾿ αφήσει.

Στο μαύρο μετάξι τα φώτα έχουν σβήσει
ακούγουνται μόνο του χρόνου τα σείστρακαι τί θα σου μείνει και τί θα σ᾿ αφήσει
αν τύχει κι αστράψει βουβὴ πολεμίστρα.

Ακούγονται μόνο του χρόνου τα σείστρα
μετάλλινη στήλη στου πόνου την άκρηἂν τύχει κι αστράψει η βουβὴ πολεμίστρα
ούτε όνειρο θα ῾βρεις να δώσει ένα δάκρυ.

Μετάλλινη στήλη στου πόνου την άκρη
ψηλώνει η στιγμὴ σα μετέωρο λεπίδιούτε όνειρο θα ῾βρεις να δώσει ένα δάκρυ
στο πλήθος σου τὸ άυλο ποὺυ σφίγγει σα φίδι.

Ψηλώνει η στιγμὴ σα μετέωρο λεπίδι
σαν τί να προσμένει να πέσει η γαλήνη;στο πλήθος σου το άϋλο που σφίγγει σαν φίδι
δεν είναι ο ουρανὸς μηδὲ αγγέλου ευφροσύνη.

Σαν τί να προσμένει να πέσει η γαλήνη;
Σ᾿ ανθρώπους κλειστοὺς που μετρούν τον καημό τους
δεν είναι ουρανὸς μηδὲ αγγέλου ευφροσύνη
τ᾿ αστέρια κρατούν έναν κόσμο δικό τους.

PANTOUM

The stars hold a world of their own

ships carry fires over the pelagos

my soul, bitter inflamed though you pray devoutly

redeem yourself from the link of darkness.

Ships carry fires over the pelagos

the night narrows and stays as a stranger

my soul, bitter inflamed though you pray devoutly

you know the law that binds you.

The night narrows and stays as a stranger

the lights have gone out on the black silk

my soul, you know the law that binds you and

what will remain with you what it will leave you.

The lights have gone out on the black silk

only the sistrum of time is heard and

what will remain with you, what will leave you

if by chance the silent embrasure explodes.

Only the sistrum of time is heard

metallic column at the end of pain

if by chance the silent embrasure explodes

you won’t find a dream to shed a tear.

Metallic column at the edge of pain

the moment rises like an overhanging blade

you won’t find a dream to shed a tear

in your fleshless multitude that constricts like a snake.

The moment rises like an overhanging blade

what makes serenity wait and delays its coming?

In your fleshless multitude that constricts like a snake

there is neither heaven nor angelic delight.

What makes serenity wait and delays its coming?

Among solitaire people who count their sorrow

there is neither heaven nor angelic delight

the stars hold a world of their own.

To Koskino

ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ…
Άρα
υ π ά ρ χ ω
σ’ αυτήν εδώ την κάμαρα
ένα φως τρεμάμενο αχαμνό
σ’ αυτήν την πόλη
σ’ αυτό τ’ αστέρι
σ’ αυτό τον έναστρο ουρανό
σ’ αυτό το σύμπαν
το άπειρο
που ολοένα διαστέλλεται και διαστέλλεται
μες στο προαιώνιο τίποτα
και δεκάρα δεν δίνει αν υπάρχω / και σε σκέφτομαι
και δεκάρα δεν δίνει για την υπαρξιακή μου ανατριχίλλα
απόψε
(χίλια τόσα κοσμοτέρμινα μετά το ξακουστό BIG BANG
άλλα τόσα πάνω-κάτω πριν το big buff).

*

ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ

Είναι πόχω πουλήσει την ψυχή μου στο Διάβολο
μ’ αντάλλαγμα τί άλλο τη νιότη
την ατελείωτη νιότη
στο θλιβερό ετούτο δωμάτιο
με τα βιβλία και με τα τσιγάρα
με τ’ αλλόκοτα όνειρα
ακατανόητα ολωσδιόλου για τον μέσο αστό
με ξεκούμπωτο πουκάμισο και σηκωμένα μανίκια
εντελώς ανοιξιάτικος
με σένα στην αγκαλιά μου
με τ’ αγγούρια
(τουρσί)
κι’ αυτά στο πρόγραμμα μέσα
με τη ζωή μπροστά μου όλη κι’…

View original post 76 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Επί της ουσίας (4)

Ποιος ήταν που απαξίωσε τη σιγουριά της στίξης;
Κάτι χειρότερο:
Ποιος κόβει πίσω του το νήμα που του πρόσφερε
τόσα θαυμαστικά των λαβυρίνθων:

Ωσεί παρών ο νικητής και αμνήμων!
Υψώνοντας το τρόπαιο,
μα λησμονώντας τ’ άρμενα
μιας σκοτεινής επιταγής που εκποιείται
λόγω χρεοκοπίας των ανέμων
– ή το αντίθετο ακριβώς;

Οι άνεμοι
που εκποιούν τα τρόπαια της ανοιχτής θαλάσσης,
ρίχνοντας στην αλμύρα της
τη χαρτογράφηση των κατευθύνσεών σου.

Καλή η αλμύρα! Φτάνει ως την ψυχή
και συντηρεί την παραμόρφωσή της∙
καίει το λίπος στις ακτές,
τρέφει τα ζώα της με τις υγρές της ρίζες
– κι αν χρειαστεί
τρώει τα οστά των ιδεών ως το μεδούλι.

Καλή η αλμύρα!
Γι’ αυτούς που είναι στον βυθό,
βρίσκοντας στέγη στη σκουριά των ναυαγίων,
ακόμη αναποφάσιστοι
για το επίγραμμα του κοινοτάφιού τους.

Το δίλημμα είναι: Μέσον ή σκοπός;
Τίποτε.
Κι αν η επίρρωση,
κι αν ο δογματισμός των προταγμάτων

View original post 265 more words