Archive for 26/06/2022

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books

Posted: 26/06/2022 by vequinox in Literature

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books

ΣΥΓΚΛΙΝΟΥΣΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Ο Γιώργης κατεβαίνει απ’το τρόλει, φοράει γραβάτα. Η Ευριδίκη

αγόρασε δώδεκα ποτήρια — καθένα άλλο χρώμα.

Ο Αλέξης, Κυριακή πρωί, μετακόμισε σ’ άλλη συνοικία.

Μεγάλο δωμάτιον και τα καρφιά του τοίχου και κείνα ασβεστωμένα.

Θ’εα προς το δρόμο. Φαίνεται το μισό σιδερωτήριο. Στο βάθος

το σκοτεινό εργαστήρι ενός γέρου καλλιτέχνη. Στη βιτρίνα

γυμνά αγάλματα γύψινα, απομιμήσεις κλασικών πτοτύπων.

Πιθανόν να `χε καλούπια. Και ξαφνικά μας πέρασε η ιδέα

πως είχε για μον΄τλελο τυο τον Τέλη, που δυο μήνες τώρα

είχε εξαφανιστεί απ’΄την παρέα μας. Γι αυτό, τα βράδια,

Σάββατο, ή και Δευτέρα κάποτε, στεκόμαστε στο Παλιό Γεφύρι

χαζεύονταν ολάκερες ώρες τον γυμνόστηθο Ιταλό πυροφάγο

και ρίχνοντας κομμάτια απογευματινές εφημερίδες στο ποτάμι.

Converging Depictions

George gets off the trolley-bus he wears a tie Euridice

bought a dozen glasses – each of different color

Alex moved to a different neighborhood Sunday morning

Big room even nails on the wall are whitewashed

View to the street the small cleaner’s shop is visible At the far end

the dark workshop of the old artist In the window display

naked gypsum statues – imitations of classical models –

perhaps he had molds And suddenly we had the impression

that he used Telis as his model who had disappeared

from our company for two months For this reason at night

on Saturdays or sometimes on Mondays we stopped at the

             Old Bridge

gaping at the bare-breasted Italian pyro-juggler for hours on end

and we threw pieces of afternoon newspapers in the river

Sirocco

What you would have given up

for a drop of moist

on your parched lips

leaden with Sirocco’s dust

attacking our terrace and

bringing sweat and thirst

from the southern lands

to our fiery tiles and

the balcony where you sit

begging the little cloud for

a retrieve as I pass through

the balcony door carrying a glass

of water with a spoonful of vanilla

floating in it like a proud eagle

and I smile for your wish to get rid

of the heat and for the wind to stop

swirling like a spoiled apparition

Σιρόκος

Και τι δεν θα `δινες για μια σταλλιά

δροσιάς στα ολόστεγνα σου χείλη

τα γιομάτα σκόνη του Σιρόκου που

επιτίθεται απ’ το νοτιά

κουβαλώντας ιδρώτα και δίψα

στης αυλόπορτας σου την αγκάλη

και στο μπαλκόνι που κάθεσαι κι εκλιπαρείς

το συννεφάκι για μιαν ανάπαυλα

κι εκείνος περνά την μπακλονόπορτα

φέρνοντας ένα ποτήρι κρυστάλλινο

νερό και με μια κουταλιά βανίλλια

να κολυμπά περήφανα στη μέση

γελώντας για το άγχος σου

απ’ τη φούρκα της ημέρας να γλυτώσεις

κι απ’ τον αέρα που στροβιλίζεται

σαν πεισματάρικο φαντασματάκι

To Koskino

Salvador Dali, Premonition (1936)

Μικρή άρια των παιδιών

Ο αέρας, ο πρώτος

που ανάσανες, ήταν μαρτιάτικος πρωινός αέρας.

Ο ήλιος

έκαιγε ήσυχος στο κύμα του

από το μεγάλο παράθυρο γιατί μεγάλη

ήταν η καρδιά

και αδιάφορη

όπως ο ήλιος που ακουμπά το φως του πάνω στα νερά του ποταμού

και ταξιδεύει λαγαρός

μέχρι τη θάλασσα

που τον χώρο της διασχίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη

σφυρίγματα γλάρων και τίποτα πια

δεν μπορεί να σε βλάψει. Είναι όμορφο να προστατεύεις

τον καινούργιο αέρα στο πρόσωπο εκείνου που γεννιέται,

με χέρια ανθρώπινα να διατηρείς

ιερό το ιερό, να κάνεις τον αέρα πιο καθαρό εκεί όπου αγγίζει

η καρδιά, γιατί η καρδιά είναι απλή κι ανάλαφρη

σαν χαρταετός

και άλλα πράγματα που πάνε από τη γη στον ουρανό.

Όμορφο είναι να λες θα κάνω ό,τι μπορώ

κι ακόμα περισσότερα, από οποιαδήποτε άλλη πάνω στη γη:

πάρε, ζωή

από τη ζωή μου

την αθώα σου…

View original post 5 more words