Archive for 20/06/2022

Tasos Livaditis-Poems

POEMS 1958-1964

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Άνθρωποι που δε γνώρισα ποτέ μου δώσαν το αίμα μου και

         τ’ όνομα μου,

στην ηλικία μου χιονίζει, χιονίσει αδιάκοπα

μια κίνηση πάντα σα νάθελα να προφυλαχτώ απόνα χτύπημα

δίψασα για όλη τη  ζωή, κι όμως την άφησα

για ν’ αρπαχτώ απ’ τα πελώρια αγκάθια της αιωνιότητας,

η σάρκα μου ένας επίδεσμος γύρω απ’ το αυριανό μου τίποτα

κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει στον πόνο μου

εκτός απ’ τον ίδιο μου τον πόνο — είμαι εδώ, ανάμεσα σας,

        κι ολομόναχος

κ’η ποίηση σα μια μεγάλη αλήθεια, που την ανακαλύπτεις

        ύστερ’ από χρόνια

όταν δεν μπορεί να σου χρησιμέψει πια σε τίποτα.

Επάγγελμα μου: το ακατόρθωτο.

Autobiography
 

People I never met gave me my blood and

            my name;

it snows in my old age, it snows constantly;

a movement as if I tried to protect myself from

a blow; I thirsted for the whole of life yet I left it

just to grasp the gigantic wings of eternity;

my flesh resembles a bandage over the void

of my tomorrow; no one can help my pain other

than my pain; I’m here amongst you, all alone

with poetry: the great truth which you discover

              after many years

when it can’t be of any use to you anymore.

My profession: the unachievable.

YANNIS RITSOS-POEMS, Selected Books, Volume III

AJAX

Γυναίκα, τί κοιτάς μ’ αυτό το βλέμμα; Η μύγα — σκότωσέ τη.
Δεν είμαι τάχατε άνθρωπος κι εγώ; Γιατί, λοιπόν; Όλη τη νύχτα
με παραμόνευες κι εσύ πίσω απ’ την πόρτα, ναι, μαζί με το παιδί μου, —
μ’ έδειχνες στο παιδί, να δει το σώριασμά μου· — όχι, όχι,
του ’κλεινες με τις δυο παλάμες σου τα μάτια, μη με δει. Όλη νύχτα,
χάλκινα βέλη σφηνωμένα στους τοίχους, τρέμαν αντηχώντας
κάθε ήχο πολλαπλάσιο — βήμα, την ανάσα, το σφυγμό μου,
το τρίψιμο των ρούχων μου στα γόνατά μου, στο στέρνο, — πώς να ξεφύγεις;
από τί πρώτα να προφυλαχτείς; Οι εχτροί μου είχαν καρφώσει τα βέλη,
κρυφές κεραίες, να παρακολουθούν την κίνησή μου. Τους έπιασα. Τον έναν
τον άρπαξα απ’ τ’ αυτί. Τον τραβούσαν για να δω. Λαστιχένιο τ’ αυτί του
μάκραινε, μάκραινε, καθώς τον τραβούσα, κι εκείνος έμενε πάντα εκεί πέρα.


Woman, why do you look at me that way? The fly,

kill the fly. Am I not a man after all? Then why?

You too lurked outside my door all night long, yes,

with my child, you showed me to the child; you wanted

the child to see my collapse. No, no, you covered its eyes

with your hands that it couldn’t see me; bronze arrows

were shot against the walls all night long; they shivered,

echoed multiplying the sound of my steps, breath, pulse,

the rubbing of my cloths onto my knees, the chest; how

could I escape? How could I protect myself? My enemies

had shot their arrows like antennae to observe my movements.

I caught them. I grabbed one by the ears. I pulled him, his ear

was of rubber, it elongated as I pulled him and he always

remained in the same spot.

Daily Dose of Bhagwad Gita

Posted: 20/06/2022 by vequinox in Literature

Be Inspired..!!

Quotes on Gita :‘If one reads Bhagavad-Gita very sincerely and with all seriousness, then by the grace of the Lord the reactions of his past misdeeds will not act upon him’Lord Shiva to Parvatidevi, Gita-Mahatmya.

No other philosophical or religious work reveals ,in such a lucid and profound way, the nature of consciousness, the self, the universe and the Supreme. I will shall read (Youtube Link Attached) and write Gita verses from the book “Bhagvan-Gita As It Is” by Swami Prabhupada everyday.

Bhagavad Gita – Chapter 2- Verse 20

Chapter 2 – Contents of the Gita Summarised

Text 20 – For the soul there is neither birth nor death at any time. He has not come into being, does not come into being, and will not come into being. He is unborn, eternal, ever-existing and primeval. He is not slain when the body is slain.

Purport – Qualitatively…

View original post 667 more words

To Koskino

Το χέρι που σκότωσε
το πεντάχρονο παιδί
στη Γάζα, το 2018,
ήταν το χέρι του πατέρα του
στο Βιετνάμ, το 1967,
και του παππού του
στην Ισπανία, το 1936.
Το παιδί που σκοτώθηκε
στη Γάζα
στο Βιετνάμ
και στην Ισπανία
εξέπνευσε την ώρα
που δείχνει το ρολόι
της βομβαρδισμένης εκκλησίας
στην Κροατία, το 1991.
Ο αυριανός βιογράφος του 21ου αιώνα
χωρίς αμφιβολία
θα κοπιάσει λιγότερο.

*Από τη συλλογή “Φιλοθεάμων”, Εκδ. Κουκούτσι, 2020.

View original post