Archive for 06/06/2022

Poem by Titos Patrikios

ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΕΣ   ΙΙΙ

Άλλοι ανώφελα ψάχνουν για δουλειά, ψωμοζητάνε

σκάβουν το λάκκο για το διπλανό τους

ως και το λείο δέρμα του λαδιού ζαρώνει

από ουρλιαχτά και θρήνους, στο ραδιόφωνο

ιεροκήρυκες παφλαφωνούν «αγαπάτε αλλήλους»

ο υπάλληλος έτοιμος κάποιον να κατασπαράξει

ο διευθυντής κυνηγάει όσους δεν γελούν στ’ αστεία του

κι όσους η φιλενάδα του αντιπαθεί

στα δικαστήρια εκκρεμούν αποτρόπαιες υποθέσεις

ένας άνεργος παρ’ όλα αυτά δεν αυτικτονέι

κι ο ποιητής ονειρεύεται μια κλινική για λύση.

CAREERS    III

Some, without success, look for a job, beg,

dig the grave of the guy next to them

even the smooth surface of oil wrinkles

from yelling and lamentation, the preacher

promotes love one another in the radio,

the clerk is ready to kill someone,

the boss is after anyone who doesn’t

laugh at his jokes and anyone his girlfriend

doesn’t like, horrible cases are in limbo

in the courts, yet besides all this,

the unemployed man doesn’t commit suicide

and the poet dreams of an asylum as his solution.

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

Posted: 06/06/2022 by vequinox in Literature

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

POEMS 1958-1964

ΠΙΝΑΚΑΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

Κι έζησα πάντα με τον εαυτό μου, σαν δυο ακροβάτες που

       μισούνται θανάσιμα

που όλη τη μέρα βρίζονται και ραδιουργούν κι ετοιμάζει το

      θάνατο ο ένας του άλλου,

μα όταν έρθει η ώρα κι ανάψουν τα φώτα και το θέατρο ξε-

      χειλίσει απ’ την πελώρια αναμονή

ορθοί κι οι δυο πάνω στο απέραντο, μοιραίο σκοινί

να, που βρίσκονται κιόλας πάνω απ’ το μίσος και τον κίνδυ-

       νο και θαυμασμό

και τον χρόνο — αδερφωμένοι ξαφνικά

μες στην παμμέγιστη αρετή της Τέχνης.

Painting of an Unknown Painter

And I always lived with myself like two acrobats

            who hate each other,

who curse each other all day long, who connive;

each preparing the death of the other. However

when time comes and the lights are turned on

and the theater is filled by a strong anticipation

both standing on the endless, fatal rope, behold,

they are suddenly standing over hatred, danger,

admiration and time, like two brothers before

the most significant virtue of Art.

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

XI. dehemur morti nos nostraque

Μια διαφορά ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και τον ανθρώπινο θάνατο: η ζωή είναι σεπτή και ο θάνατος βλάσφημος. Ή το αντίθετο. Όπως εξίσου θα μπορούσε να ισχύει: η ζωή είναι κυνική και ο θάνατος φιλάνθρωπος. Ή το αντίθετο. Ή ακόμη: ο άνθρωπος ταπεινώνει τη ζωή και ο θάνατος ταπεινώνει τον άνθρωπο. Ή μήπως η ζωή ταπεινώνει τον άνθρωπος και ο θάνατος ταπεινώνει τη ζωή; Μήπως εν τέλει και η ζωή και ο θάνατος ταπεινώνουν τον άνθρωπο; Ή το αντίθετο. Απ’ όποια πλευρά και να το δεις, ο άνθρωπος παραμένει η προϋπόθετη φύση. Ναι. Αν και, είτε επιδιώκει την απέραντη ζωή είτε αμαχητί υποτάσσεται στον απέραντο θάνατο, κατανοεί απ’ το απέραντο τα ελάχιστα.

Να μην το κάνουμε ακόμη πιο περίπλοκο. Αν και είναι. Προσωπικά θα με βόλευε, όλα τα εκείνα τα ενδιάμεσα «ή» να τα ερμηνεύω όχι ως αμφίσημες διαζεύξεις και επιλογές, μα ως κατά παράταξη…

View original post 943 more words

ΕΛΛΑΣ

«Η Συλλογή της Alpha Bank. Ελληνική Τέχνη από το 1950 έως σήμερα» είναι ο τίτλος έκθεσης την οποία διοργανώνουν η Αlpha Bank και η Δημοτική Πινακοθήκη Ιωαννίνων, και παρουσιάζεται στην Πινακοθήκη από τις 20 Φεβρουαρίου έως τις 29 Απριλίου 2019. Η έκθεση περιλαμβάνει σημαντικά έργα ζωγραφικής, χαρακτικής και γλυπτικής από τη Συλλογή Έργων Τέχνης της τράπεζας.

View original post 162 more words