Archive for 14/05/2022

Tasos Livaditis-Poems, volume II

Posted: 14/05/2022 by vequinox in Literature

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

POEMS 1958-1964

Αναπότρεπτο

Όλα έδειχναν πως είχε τελειώσει η αγάπη μας.

Τα χάδια μας ξυπνούσαν τώρα πιότερο την ανάμνηση

παρά το ίδιο μας το κορμί. Κι όμως δε θέλαμε να

        το πιστέψουμε,

επιμέναμε. Σκεπάζοντας τις ρωγμές του χρόνου

με όρκους, δάκρυα, ασέλγειες, κι άλλες τέτοιες υπέροχες

και μάταιες υπερβολές.

Μα όταν κείνο το βράδι σηκωθήκαμε και ντυθήκαμε σιωπηλοί

κι έφυγες χωρίς να σε σταματήσω ή να σε καλέσω πίσω

και το κρεββάτι έμεινε βουλιαγμένο κι άδειο, σαν ένας τάφος

        που ζητάει το νεκρό του,

και βρέθηκες μονάχη στη μέση του δρόμου, κι εγώ καταμό-

       ναχος στην άδεια κάμαρα,

έκλαψα, έκλαψα τότε ατέλειωτα,

καθώς είδα με τρόμο ξαφνικά, πόσο είχαμε σταθεί για πάντα

       ξένοι.

Inevitable

Everything indicated that our love had ended.

Now our caressing aroused our memory more

than our bodies. However we didn’t want to

admit to it, we carried on blanketing the cracks

of time with oaths, tears and such other beautiful

and futile exaggerations.

Yet that night when we got up and dressed

silently, when you left and I didn’t stop you nor

did I call you back and the bed was left sunken

and empty like a grave seeking its dead,

and you found yourself in the street alone

and I was left all alone in the frosty room

I cried — I cried for a long time as I realized

how foreign we had forever been to each other.

Titos Patrikios-Selected Poems

Posted: 14/05/2022 by vequinox in Literature

Titos Patrikios-Selected Poems

ΕΥΚΟΛΗ ΑΡΝΗΣΗ

Είπα ποτέ δε θα ξαναγυρίσω εκεί

που απόμεινε ο εαυτός μου πεταμένο ρούχο

λιωμένο από μικροφθορές της κάθε μέρας

από επαφές σάρκας και χρημάτων

κι αμέσως βρέθηκαν χέρια να με ψηλαφούν

μάτια να μ’ εξετάζουν, στόματα να ρωτούν.

Πώς τώρα να παραδεχτώ τα όσα αρνήθηκα

παρουσιάζοντας την υπεκφυγή για δύναμη

την εύκολη παραίτηση για κέρδος; 

EASY DENIAL

I said I wouldn’t ever return there

where I left myself like a discarded cloth

ragged from the little daily wear,

touch of flesh and money

and hands that at once groped me

eyes examined me, mouths that asked me.

How can I now accept what I totally denied

using evasion as strength  and

simple resignation as gain?

To Koskino

αν και τελείως άνυδρα
τα χρόνια κύλησαν ποταμηδόν

προσπάθησα να κάνω φίλους στο γυμνάσιο
όμως δε φόραγα ολ σταρ
κι έτσι δε με καλούσανε σε πάρτυ

προσπάθησα να ξανακοιμηθώ
με τρία αναμμένα πορτατίφ τριγύρω
όμως τα μάτια μου δεν ξανασφράγισαν

προσπάθησα και να σπουδάσω
έχω πια ξεχάσει τι

και να ερωτευτώ το ΄χα σκοπό
όμως μ’ αγγίζανε και τίποτε δε θύμισε το άγγιγμά σου

το άγγιγμά σου πώς να το διηγηθώ

σα να με άγγιζε σωτήρια
μια παλάμη πλατανόφυλλο υγρό
όταν με έσερναν δουλέμποροι
μέσα στην έρημο

σα να με έσωζε γυάλινη φτερούγα
τότε που πετροβολούσαν οι πιστοί
στη Μέση Ανατοή

σα να με τύλιγε η σελίδα
που ‘χε πάνω της γραφτεί
κήποι και ποιήματα ποτιστικά πλημμύρα
όχι καρδιά μου τόση ευτυχία

“Αμπερλουδαχαμίν – ένα εγχειρίδιο μοναξιάς”, Εκδόσεις Υποκείμενο, Νοέμβρης 2016.

View original post

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Στη λεωφόρο με τους αγγέλους

Μην τους αγγίζετε αυτούς τους αγγέλους
Είναι δικοί μου
Κι αντί για άσπρα φτερά
Φοράνε μαύρες σημαίες
Μεθυσμένοι ερωτεύονται
Και μες στο μυαλό τους
Έχουν χιλιάδες αποσυνδεμένα καλώδια
Από χιλιάδες λοβοτομές
Παίζουν τα δικά τους παιχνίδια
Με γυάλινες χάντρες
Ξεκούρδιστες χορδές
Βγάζουν τη γλώσσα τους σαν τα παιδιά
Κουνάνε πάνω-κάτω τα χέρια τους
Ενθουσιάζονται
Και κάνουν «τζα»
Πίσω απ’ τους στύλους του ηλεκτρικού
Μέσα σε λάμψεις θανάτου
Αγαπιούνται τις νύχτες
Στα κοιμητήρια της θαμπής τους ζωής

Μην τους αγγίζετε τους δικούς μου αγγέλους
Πονάνε

Από τη συλλογή Ζεστή πανσέληνος (1988) του Σταύρου Ζαφειρίου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Σταύρος Ζαφειρίου

View original post