Archive for 12/05/2022

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

ΙΣΜΗΝΗ///ISMENE

Έστελναν τότε και φωνάζαν τον τυφλό γερο-μάντη. Ένα γλυκό παιδόπουλο
τον κρατούσε απ’ το χέρι. Μεγαλόπρεπος, παμπόνηρος, ωραίος,
με τη μακριά γενειάδα του ώς τα γόνατα, με τα άδεια μεγάλα του μάτια
(θαρρούσα πως υποκρινόταν τον τυφλό και πως τα γένια του ήταν ψεύτικα)
με τη δεσποτική του ράβδο, — απόπνεε νηνεμία, μακαριότητα, πληρότητα·
γνώριζε —λέγανε— τη γλώσσα των πουλιών, της φωτιάς, της σιωπής, των ανέμων·
ένα περιστέρι καθόταν στον ώμο του.
Η αδελφή μου τον φοβόταν,
κρυβόταν πίσω απ’ τη ράχη του ή πήγαινε στ’ άλλο δωμάτιο
κι ήμουν βεβαία πως από κει θα κρυφάκουγε. Εγώ τον αγαπούσα. Μια μέρα
μου ’πιασε το πηγούνι, μου σήκωσε το πρόσωπο. «Θα ’σουνα πιο όμορφη —μου είπε—
αν ήσουν αγόρι». «Είμαι», του είπα. Γελάσαμε
κι οι δυο σαν συνένοχοι. Οι άλλοι οργίζονταν μαζί του
σα να ’φταιγε αυτός για όσα τους μέλλονταν. Χτυπούσε το ραβδί του κι έφευγε.
Πίσω του μέναν κάτι πούπουλα μαύρα, λευκά ή χρυσορόδινα.


Then, they’d call the blind seer. A young sweet boy held him

by the hand. Majestic, cunning, graceful, with a long beard

down to his knees, with his empty eyes (I felt that

he pretended to be blind and his beard was fake), with his

despotic staff, he created around him a sense of serenity,

quietness, contention; they said he spoke the language

of the birds, of fire, of the winds, of silence; a dove

was sitting on his shoulder. My sister was afraid of him,

she would hide behind him or go to the other room and

I was certain she was eavesdropping.  I loved him.

One day he touched my chin and raised my face.

You would had been very handsome, if you were

a boy, he said to me. I am. I said and we both laughed

as if we were conspirators. Others were very angry with him,

as if it was his fault for whatever happened to them. He would

strike the ground with his staff and leave. He would leave

behind him some black or white and rosy down.

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

Posted: 12/05/2022 by vequinox in Literature

Tasos Livaditis-Poems, Volume II

POEMS 1958-1964

Βιογραφία

«Πρέπει, οπωσδήποτε, ν’ αλλάξω ζωή, αλλιώς

είμαι χαμένος. Βέβαια, έχω καιρό μπροστά μου, είμαι ακόμα

νέος. Άν μπορούσα να ξεφύγω αυτή την άθλια καθημερινό-

       τητα,

υποχρεώσεις και συνήθειες και συμβιβασμοί, άν σταθώ

       λιγότερο εύκολος

στις διάφορες προφάσεις, μα ιδιαίτερα

άν βάλω πια ένα τέλος σε τούτες τις αιώνιες αναβολές.

Τότε, αλήθεια, ίσως φτιάξω κάτι, ίσως μάλιστα και κάτι το

        μεγάλο

όπως ονειρευόμουν από παιδί…»

Έτσι έγραφε κάποιος ένα βράδι με χέρια που τρέμανε.

Κι έκλαιγε. Ύστερα νύσταξε κι αποκοιμήθηκε.

Το πρωί, μόλις θυμόταν κάτι αόριστα. Και σε μερικά χρόνια

πέθανε.

Biography

I must, surely, change my life otherwise

I’m lost. However I still have lots of time

I’m still young. If I could escape from this

daily routine, the obligations, habits and

concessions, if I could be not as fast in the excuses,

especially, if I stopped all the endless postponements

then, truly, I could accomplish something; in fact

I would be able to accomplish what I dreamed

when I was a child.

With trembling hands he was writing this

as he was crying one night. Then he felt sleepy

and fell asleep; he vaguely remembered some

of these next morning. In a few years he died.

To Koskino

Βαδίζοντας στη χιονοθύελλα, χιόνι
στο καπέλο, στους ώμους, τα γένια μου,
συνειδητοποιώ πως δεν χιονίζει
μέσα μου.
Το σώμα μου εμποδίζει το χιόνι να πέσει μέσα.

Χιονίζει ολόγυρα, όχι όμως μέσα
στο στήθος μου, όχι μέσα
στην καρδιά μου, όχι μες
τα χέρια ή τα πόδια μου.
Τα μάτια μου βλέπουν κάθε νιφάδα
και το μυαλό μου τις καταγράφει,
μα το χιόνι δεν βρίσκεται μέσα στα μ
άτια μου, μέσα στο μυαλό μου,
ή βρίσκεται;

Μετά το θάνατο, αν πεθάνω στα δάση
και το σώμα μου σαπίζει εκεί που πέσει,
θα χιονίζει στο μέρος
που ήταν τα πνευμόνια μου,
θα χιονίζει στις τρύπες όπου
βρίσκονταν τα μάτια μου,
θα χιονίζει μέσα στο κρανίο μου
όταν αυτό καταρρεύσει,
θα χιονίζει όπου υπήρχε το στομάχι
και τα έντερά μου,
στ’ αρχίδια μου, εκεί που
ήτανοπούτσος μου,
θα χιονίζει, θα σκορπίζεται,
λευκά, βαθιά, θα καλύπτει το σκελετό μου
χιονίζοντας μέσα εκεί που το…

View original post 26 more words