Archive for 20/01/2022


Posted: 20/01/2022 by vequinox in Literature




At the edge of the village we arrived at the half lit
house with the small yard and the bloomed jasmine.
The air smelled of love undone, as though all evil was
forgiven. Before we entered we heard the potter’s wheel
singing circular notes and messages joyous that with
intensity reflected on our wild youth.
Methodically the wheel transcended mud into exquisite
vessels. Palms pressed, fingers morphed birds and
miracles; suddenly the world gained its meaning like
the sun in the thought of a cloudy day.
An amphora, a cylix, and Ubermensch closed
the curtains that creation wouldn’t escape. His movement
as easy as the potter’s. Two Ubermenschen and a hovel
full of miracles.


Στην άκρη του χωριού φτάσαμε στο μισοφωτισμένο
σπίτι με τη μικρή αυλή κι ένα μοναχικό ανθισμένο γιασεμί.
Αγέρας μύριζε ατημέλητη αγάπη σαν να `χε όλο το κακό
συγχωρεθεί. Πριν μπούμε ακούστηκε του αγγειοπλάστη

View original post 80 more words

Tasos Livaditis-Selected Poems

Posted: 20/01/2022 by vequinox in Literature

Neighborhoods of the World


“Ναι, αγαπημένη μου! Πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.

Σάν είμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου
έσκυβε και με ρωτούσε. Τι έχεις αγόρι;
Δε μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ’ τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από σένα.
Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
ήτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήταν που αργούσες

όταν τη νύχτα κοίταζα τ’ αστέρια ήταν γιατί μου λείπανε τα

        μάτια σου
κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα

δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στόν κόσμο ήταν η καρδιά σου

        που χτυπούσε.

Έτσι έζησα. Πάντοτε.

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά — θυμάσαι; — μού

        άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά

σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια

με γνώριζες. Γιατί πριν μπείς ακόμα στη ζωή μου

είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου

αγαπημένη μου.


Yes, my beloved. Long before I met you

I had waited for you. I had always waited for you.

When I was a child and my mother would see me sad

she would lean down and ask. What is it my boy?

I wouldn’t talk. I’d only look behind her shoulder

at a world without you.

And as I’d go back and forth with the pencil

it was as if I learned to write songs for you.

When I’d touch the wet glass of the window it was

     because you were late

when at night I’d gaze the stars it was

     because I missed your eyes

and when my doorbell rang and I opened

no one was there. However somewhere in the world

    your heart was beating.

This way I lived. Always.

And when we first  met — you remember? — you

     opened your arms ever so tenderly

as if you had known me for years. But of course

you knew me. Because before you came to my life

you, my beloved, had lived in my dreams.


Ο ιωνικός κόσμος του 6ου αιώνα π.Χ.

Γράφει ο Βαγγέλης Στεργιόπουλος

Ο λυρικός ποιητής και μουσικός Ανακρέοντας κατατάσσεται στους κορυφαίους της μονωδίας.

View original post 971 more words