Ubermensch

Posted: 14/01/2022 by vequinox in Literature

Manolis

AΝΑΜΝΗΣΗ

Ναι, ζήσαμε κάποτε στα μικρά κάτασπρα σπιτάκια

με την ασβεστωμένη μάντρα και της κληματαριάς

τον ίσκιο δίπλα στης λίμνης το τραγούδι, που όταν γυρίζαμε

απ’ έξω δεν βρίσκαμε μέσα στο σπίτι παρά των παιδικών μας

χρόνων την αγνότητα και στο διάδρομο ο καθρέφτης

με πρόσωπα που κοίταζαν αμήχανα σαν να `θελαν να βγούν

και να τρέξουν πέρα από τους τοίχους στο δρόμο.

Αυτά τα πρόσωπα δεν τα γνωρίζαμε καθόλου κι όμως

πίσω απ’ την πόρτα το μυστικό που μοιραστήκαμε μας έγνεφε

διακριτικά, λες κι ήτανε αυτό ο μάρτυρας όλων μας των κρυφών

νοημάτων, των σκοτεινότερων σκέψεων που κολυμπούσαν

στο μυαλό μας, αβεβαιότητα και ατολμία νειότης, άσκοπη

θά `λεγα κι όμως το ξέραμε το μονοπάτι που αργότερα θα

παίρναμε και που θα μας έφερνε εδώ μπροστά στον ισχυρό

άγγελό μας.

~ Μου αρέσουν εκείνοι που γίνονται ολόκληροι πνεύμα

της αρετής γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να περάσουν

ανάλαφρα τη γέφυρα.

View original post 159 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s