Archive for 05/01/2022

Poem by Manolis Aligizakis

Ζευγάρι Γερόντων

Στενόμακρο τραπεζάκι που

με δυσκολία στέκεται ακίνητο

τραπεζομάντηλο σαν

να το πέταξαν στο βάθος ποταμού

ξεθωριασμένο σαν τα μάτια της

να κοιτούν την αγωνία της θάλασσας

που οδηγεί στην ξενιτειά που ο γιός της ζει

ίσκιος κληματαριάς βαθύπνοος

και σκληρός σαν αμαρτία

αμείλιχτος σαν σκέψη που σφυρηλατεί

τη θύμησή της για να ξαναγεννήσει φώς

κι εκείνος φέρνει τα δυο πιάτα

το κρασί που τα τρεμάμενά του χέρια βάζουν

στα ποτήρια, πιατάκι ελιές, ένα κομμάτι φέτα

κι ο στεναγμός απλά μασκαρεμένος με το χαμογέλιο

κι απο του τζίτζικα την επιμονή να διακόπτει

της μοναξιάς τους το μονόλογο

όταν επιτέλους κάθεται δίπλα της

πάνωθέ τους η κληματαριά γελά

σαν τα ροζιασμένα δάχτυλά του

αγγίζουν τις ρυτίδες του χεριού της κι ο ήλιος

κάπου ψηλώτερα ξεκαρδίζεται στα γέλια

που της λέει… ξέχασες να κόψεις τη σαλάτα

‘Aφιερωμένο στους γονείς μου

που ζήσαν τα γηρατειά τους στο χωριό’

Old Couple

Long and narrow rusted table

hardly stands motionless

bleached out tablecloth as though

thrown in debts of river for a long time

cloth faded like her eyes gazing the sea’s

agony that reaches the foreign land

where her son has vanished

shade of grapevine thick like a sin

and harsh like a thought pounding 

her memory that light may be reborn

and he brings two plates

trembling hands pour wine in two glasses

small plate with olives, piece of feta

and the sigh expertly camouflaged by a smile  

the lone cicada that insists to disturb

monologue of their loneliness

finally he sits next to her when

above them the grapevine laughs

as his calloused fingers touch

her wrinkled hand and the sun

somewhere higher than everybody

roars with laughter when the old man says

to her…you forgot to make the salad

In memory of my parents

in their late years of life in the village

Titow Patrikios-Selected Poems

Posted: 05/01/2022 by vequinox in Literature




Ένας άλλος έρωτας

δίχως άρωμα αγαπημένης σάρκας

δίχως μνήμη ή όνειρο γυναίκας

έρωτας καταβροχθιστικός, αδιάλλακτος

με κόκαλα πεθαμένων μας συντρόφων

με μάτια φαγωμένα από τον πυρετό

μ’ ένα μαύρον άνεμο από φυλακές κι από στρατόπεδα

χύνει πάνω στις λέξεις το πυρωμένο μέταλλο του.

Έτσι αλλάζουν σε μέταλλο οι λέξεις,

που τόσο δύσκολα μπορείς ν’ αγγίξεις


να πλάσεις.


A different love

without the name of the beloved

without the memory or dream of a woman

insatiable, unappeasable love

with bones of our dead comrades

with feverish eyes

with a black wind that spreads its fiery metal

on words, in jails and exile camps.

Thus the words become metal

that you can hardly touch

or mould.

Feeding Time

Posted: 05/01/2022 by vequinox in Literature


Πώς μία επιγραφή ρίχνει φως στους στρατηγικής σημασίας γάμους των μελών της δυναστείας των Κομνηνών.

(Φωτ.: Anadolu)

Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τις εκβολές του Ασκάνιου ποταμού, ένα ναυτικό μίλι από την παραλία της Κερασούντας. Οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμαζαν Αρητιάδα προς τιμή του θεού Άρη, σήμερα λέγεται Γκιρεσούν Αντασί (Giresun Adası), δηλαδή το νησί της Κερασούντας.

View original post 208 more words