Archive for 28/11/2021

Titos Patrikios-Selected Poems

Posted: 28/11/2021 by vequinox in Literature




Εκεί που πάς να μ’ εύρεις ρίχνω ένα καινούργιο φράγμα.

Δεν είναι που δε θέλω να μ’εύρεις

δεν είναι που θέλω να σε διώξω.

Μόνο που πια πρέπει να δούμε καθαρά

πόσα εμπόδια αντέχουμε να ξεπεράσουμε

για να βρεθούμε.

Πρέπει να ελέγξουμε ώς πού τραβάει η δύναμη μας.

Κι έπειτα, μην ξεχνάς ποτέ το ενδεχόμενο

τα φράγματα να μην τα φτιάχνω μόνος μου

μα να υπάρχουν πάνω μου και μέσα μου σα μελανές ουλές

αλλάζοντας το σχήμα και το χρώμα μου.

Αυτό το εμπόδιο που είναι ο εαυτός μου

για τον εαυτό μου.


As you get to know me I raise another wall.

It’s not that I don’t want you to find out who I am

it’s not that I want to drive you off.

We only have to understand clearly

how many obstacles we can go over

so that we’ll meet again.

We have to find out how far our endurance can last;

Then, don’t forget that perhaps I don’t

put up the obstacles in front of us, but they exist

on me and inside of me like black scars

that change my shape and my color:

the obstacle of myself against myself.

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books

Posted: 28/11/2021 by vequinox in Literature

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume I


Εκείνο το πουλί κι εσύ

Θαρρείς εκείνα που σου παίρνει ο χρόνος πως τα παίρνεις πίσω.

Ίσως τα παίρνεις, ναι, αλλά δεν είναι τα ίδια. Κι ίσως

να `ναι καλύτερα τούτα — αλλά δεν είναι τα ίδια. Τα όμορφα φτερά

εκείνου του πουλιού στολ΄λιζουν τώρα το καπέλο σου, προκαλούν σέβας

σε χαιρετάνε ταπεινά οι γειτόνισσες, κι ο τροχονόμος ακόμη.

Όμως εκείνο το πουλί; κι ούτε που πρόκειται, βέβαια, εσύ να πετάξεις.

That Bird and You

You believe that what time takes from you you get back

perhaps you do yes – but they are not the same And perhaps

these are better – but they are not the same Now the beautiful


of that bird decorate your hat they evoke respect

the old women salute you humbly even the traffic controller

but what about that bird? – and you of course aren’t going to fly

To Koskino

ΘΕΛΩ ΝΑ μ’ αγαπά
Αποκολλώ λοιπόν τα μάτια μου
Και φυτεύω χρώματα τον κήπο
Αποσπώ ένα μέλος μου
Κι ο σκύλος σηκώνει το βάρος του
Συνθλίβω τα οστέινα των δοντιών μου
Και ο λαιμός ντύνεται μαργαριτάρια
Ξενυχιάζω τα χέρια μου
Κι η νεκρή μάννα φοράει νύχια ξανά

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΑΣΠΡΟ βουνό πίσω μου
και κιτρινισμένα φύλλα πάνω στα ξεραμένα βότσαλα
η γάτα σοδομεί με ένα ψόφιο κοράκι
Στ’ ανοιχτό πέλαγο ο άνεμος που φέρνει σκόνη
Ερημιά Ερημιά
Ο άνεμος περνά μέσα από τα αφτιά μου
σκάει στο βράχο δίπλα μου
γλείφει το σώμα του
τον ερωτεύεται του κλέβει τη φωνή
Υπάρχει ένας θόρυβος μέσα στη σιωπή τού επικείμενου
Αυτός με σπρώχνει εδώ στην άκρη αυτής της θάλασσας
Να πάρω
Να πάρω για να δώσω
Να δώσω για να πάρω να δίνω
Ο γλάρος κλέβει το επικείμενο
Το κοράκι το τρώει
Ο άνεμος το επιστρέφει στα κύματα
Η γάτα κλαίει

View original post 118 more words