Archive for 26/10/2021

Titos Patrikios-Selected Poems

Posted: 26/10/2021 by vequinox in Literature

Titos Patrikios-Selected Poems, translated by Manolis Aligizakis

ΑΝΤΙΔΙΚΙΕΣ

ΒΡΑΔΥ ΑΠΟΚΡΙΑΣ

Μέσα στο σκοτεινό κελί

με λύσσα επιθυμούσα ένα δέντρο, ένα πράγμα ζωντανό.

Στους μουχλιασμένους τοίχους βούλιαζε το βλέμμα μο

σ’ απελπισμένους αποχαιρετισμούς, σ’ ονόματα εκτελεσμένων

που γκρεμίζονταν μαζί με το σουβά

σα να τους ξανασκότωσαν μες στα γέλια και τις φυσαρμόνικες

των ανίδεων μασκαράδων που πέρναγαν στο δρόμο.

Ακόμα δεν είχα καταλάβει που η φύση άρχιζε από μένα

κι οι δεσμοφύλακες τίποτα δεν μπορούσαν να μου πάρουν.

CARNIVAL NIGHT

In the dark cell

I strongly desired a tree, something alive.

My glance sank in the molded walls

in desperate goodbyes, in the names of the executed

who tumbled along with the stucco

as if they were re-executed among the laughter

and harmonica sounds of the ignorant masquerades

who were passing in the roads outside.

I hadn’t understood that nature started with me

and the prison guards couldn’t take anything from me.

Yannis Ritsos-Poems, Selected Books, Volume II

Exercises (1950-1960)

ΕΝΑ ΜΥΩΠΙΚΟ ΠΑΙΔΙ

Τ’ άλλα παιδιά παίζαν στο γήπεδο, οι φωνές τους ακούγονταν

πάνω απ’ τις στέγες της συνοικίας, ακουγόταν κι ο γδούπος

      της αμπάλας τους

σαν ένας κόσμος στρογγυλός όλο ευθυμία κι αυθάδεια.

Όμως αυτός διάβαζε πάντα στο ανοιξιάτικο παράθυρο,

μέσα σ’ ένα τετράγωνο πικρή ησυχία,

ώσπου στο τέλος αποκοιμήθηκε, εκεί, στο περβάζι

δίχως ν’ ακούει τις φωνές των συνομηλίκων του στο απόγευμα

μήτε τους πρόωρους φόβους της υπεροχής του.

Τα γυαλια του πάνω στη μύτη του, φαίνονταν

όμοια μ’ ένα μικρό ποδήλατο, ακουμπισμένο σ΄ένα δέντρο

πέρα, σε μιαν απόμακρη, κατάφωτη εξοχή,

ένα ποδήλατο κάποιου παιδιού που έχει πεθάνει.

BOY WITH GLASSES

The other boys were playing at the soccer field;

their voices were heard over the roofs of the neighborhood;

the bounce of the ball was heard too, like a round world

              full of fun and audacity.

However, he was always reading by the spring window,

inside a square filled by sad quietness

until, at the end he fell asleep, there, on the window sill

not hearing the voices of his school buddies in the afternoon

nor the early fears of his predominance.

His glasses fell on his nose and resembled a small

bicycle leaning on a tree, far away, in a distant,

sunlit countryside, a bicycle of a child that had died.

YANNIS RITSOS-Poems, Selected Books, Volume I

Θυρωρείο/Caretaker’s Desk

ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ

Δεν ξλερω τίποτα, λέει, τίποτα πια. Κινούμαι

σε χώρους ευρύχωρους σχεδόν. Μακρινός φωτισμός,

ίσως κρυμμένος προβολέας, προβάλλοντας στν αέρα

ή σ’ ένα άσπρο ανύπαρκτο τοίχο, αργές χειρονομίες

από μετέωρους σπάγγους, μορφασμούς του τίποτα, τροχούς,

δύο φύλλα, μια Δευτέρα, έναν κρίκο.

                                                           Κινούμαι

ανάμεσα στα γεγονότα του ανεξήγητου. Αισθάνομαι

σχεδόν εξηγημένος. Κρατω την αναπνοή μου. Χτυπάω

το ρόπτρο του πανάρχαιου κήπου. Βγαίνει ο υπηρέτης.

Μου δίνει κρυφά την αλυσίδα. Την περνώ στο λαιμό μου

κάτω απ’ το κίτρινο πουκάμισο. Δε χαιρετώ. Φεύγω.

Displacement

I don’t know anything – he says – nothing anymore I move

in almost roomy spaces without echoes

with no question or answer. Distant lighting –

perhaps a hidden spotlight projecting in the air

or on a white non-existent wall slow gestures

by hovering strings grimaces of nothing pulleys

two leaves one Monday one ring

I move

between events of the unexplainable I feel

almost explained I hold my breath I strike

the knocker of the ancient garden. The servant comes out

He secretly gives me the chain I place it on my neck

under a yellow shirt I don’t salute I leave

ΕΛΛΑΣ

Επιμέλεια κειμένου Ρίκη ΜαταλλιωτάκηCRETA PLANET

Στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς οι ραγιάδες έμειναν ανυπεράσπιστοι στα κτυπήματα των γενιτσάρων, δηλ. των εξισλαμισμένων κρητικών, και ο κάθε αρνησίθρησκος εξισλαμισμένος ψευτοπαλληκαράς μπορούσε να κτυπά τον χριστιανό «ώσπου ν’ αναπνέει» η να του αρπάζει τη γυναίκα του, χωρίς να δίνει λόγο σε κανένα. Σπουδαίο ρόλο αυτή τη δύσκολη περίοδο διαδραμάτιζαν οι οι κρυπτοχριστιανοί, πού προστάτευαν όπως μπορούσαν τους ραγιάδες, και τέτοιοι κρυπτοχριστιανοί , φημισμένοι για τον ηρωισμό και την προστασία τους στο ανίσχυρο πλήθος, ήταν οι Κουρμούληδες.

View original post 1,200 more words