Archive for 08/10/2021

Vernal Equinox, poetry by Manolis Aligizakis

Posted: 08/10/2021 by vequinox in Literature

Saunter

He sauntered in the ancient grounds

sold to yellow haired tourists

took notice of the innumerable dead

under the soil and above it

hard to discern some from others

then he suddenly stopped

pointed to the busy agora

where everything was on sale

he made a certain gesture

as if erasing the whole image

a mistake from his school essay

saying  I want to plough

this ground all over and sow

the new crop of idealists

the ones standing motionless

inside these gleaming statues

Poem by Miltos Sachtouris

Η νοσταλγία γυρίζει

Η γυναίκα γδύθηκε και ξάπλωσε στο
κρεβάτι
ένα φιλὶ ανοιγόκλεινε πάνω στο πάτωμα
οι άγριες μορφὲς με τα μαχαίρια αρχίσαν
να ξεπροβάλλουν στο ταβάνι
στον τοίχο κρεμασμένο ένα πουλὶ πνίγηκε
κι έσβησε
ένα κερὶ έγειρε κι έπεσε απ᾿ το καντηλέρι
έξω ακούγονταν κλάματα και ποδοβολητά

Άνοιξαν τα παράθυρα μπήκε ένα χέρι
έπειτα μπήκε το φεγγάρι
αγκάλιασε τη γυναίκα και κοιμήθηκαν μαζὶ

Όλο το βράδυ ακουγόταν μια φωνή:

Οι μέρες περνούν
το χιόνι μένει

NOSTALGIA RETURNS

The woman undressed and lied

on the bed

a kiss unfolded on the floor

wild faces with knives appeared

on the ceiling

a bird hanging by the wall

choked and vanished

a candle leaned over and fell

of the votive

sobs and sounds of running footsteps

were heard outside

They opened the windows

a hand appeared

then the moon invaded the room

hugged the woman and they slept together

all night long a voice was heard:

the days pass by

the snow stays

To Koskino

Η μέθοδος στην ποίηση δεν αντιπροσωπεύει ποτέ την σκέψη στον πυρήνα της. Η παρούσα συλλογή είναι α-μεθόδευτη και ανόθευτη ταυτόχρονα. Δεν πιάνει την νεωτερικότητα ή τον μεταμοντέρνο κόσμο από τα μαλλιά αλλά αγγίζει την πραγματικότητα ως σώμα, ως corpus. Κάθε νόημά της έχει ένα παρόν, ένα παρελθόν και ένα μέλλον. Ο Κώστας Κωνσταντινίδης δεν αυτοσυστήνεται με στοχασμούς αλλά στοχάζεται με ενεστώτα και μέλλοντα χρόνο. «Ξέρει» τι είναι αυτό το ρίζωμα που θέλει να υποδείξει ο μεταμοντέρνος καπιταλισμός στο υποκείμενο– ατομικό και συλλογικό.

Στους στίχους παρελαύνει η πολιτική οικονομία και η ψυχανάλυση. Ο πληθυντικός και το αθέατο εμείς δίνουν κοινωνιολογικό πρόσημο, ενώ οι γραμμές/στίχοι για τα κινήματα δίνουν τόνο ριζοσπαστικής ποιητικής πλοκής. Βιώματα του καθενός μέσα από το δυστοπικό/καταθλιπτικό φαρμακευτικό παρόν κάνουν τα ποιήματα του Κωνσταντινίδη μια βαθιά ψυχοθεραπευτική περιπέτεια ανάγνωσης.

Οι «Καιροί μεταμοντέρνοι» τελικά είναι κλασικοί, διαχρονικοί. Είναι ανατομία ενός παρόντος που ψάχνεται για το μέλλον. «Εντροπία», «Μετα-δημοκρατία», «Scroll» συνθέτουν…

View original post 82 more words