George Seferis-Collected Poems

Posted: 22/09/2021 by vequinox in Literature




Μιλούσες για πράγματα που δεν τα `βλεπαν

κι αυτοί γελούσαν.

Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό

πάνω νερά,

να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο

στα τυφλά, πεισματάρης

και να γυρεύεις λόγια ριζωμένα

σαν το πούροζο λιόδεντρο —

άφησε κι ας γελούν.

Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος

στη σημερινή πνιγερή μοναξιά

στ’ αφανισμένο τούτο παρόν —

άφησε τους.

Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής

υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανείς.


You talked of things they couldn’t see

and they laughed.

However to row up the dark river

against the current;

to follow the unexplored path

blindly, stubbornly

and to search for words rooted

like the knotted olive tree—let them laugh.

And to long for the other world to inhabit

today’s choking loneliness

in this wasted present—let them laugh.

The sea breeze and the freshness of dawn

exist whether one wants them or not.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s