Archive for 21/07/2021

YANNIS RITSOS-Poems, Selected Books, Volume ΙI

ΑΓΡΥΠΝΙΑ/VIGILANCE

ΤΙ ΩΡΑ ΝΑΝΑΙ

(Απόσπασμα ΙΙ)

Αχ έτσι μακρινά που αδειάζουνε τα βλέμματα απ’ το μόχθο της

           ελπίδας,

εκείνες οι ελαιογραφίες στα βραδιασμένα σύγνεφα με τον πλάγιο

            φωτισμό,

καθόλου σχήματα σχεδόν, μόνο ένα πούπουλο που πέφτει απ’ τ’

            όνειρο,

ένα τραπέζι μόνο με δυο ποτήρια στο παραθαλάσσιο κέντρο,

μια καρέκλα ολομόναχη, μονάχα με τον ίσκιο της,

ο ίσικιος σου μ’ ένα τίποτα στη μουσκεμένη ακρογιαλιά

και το σκυλί του καραβιού μέσα στ’ αστέρια.

Απλά, βαθιά η καρδιά σου, δε θυμάσαι,

βήματα σιγανά στο δρόμο, το ανοιχτό παράθυρο.

Δεν έφυγε λοιπόν; Δεν έφυγε.

Ρυθμός γαλήνιος, χτυποκάρδι ενός πουλιού,

κοιμήσου η ανάσα της θαλασσινής ψυχής, κοιμήσου.         

Ήσυχα, ήσυχα ο ρυθμός που σέρνει την καρδιά σου

όπως το σκαμπανέβασμα της αραγμένης βάρκας

που μόλις τη σκουντάει με τα δυο δάχτυλα

ένα νερένιο, αθόρυβο φεγγάρι. Καληνύχτα.

WHAT TIME IS IT?

(excerpt II)

Ah, how far away we empty our tired hoping

            glances

those oil paintings onto the evening clouds with

            the slanting lights

almost no shape, only a puffy down that falls off

            the dream;

a table with two wine glasses at the seashore tavern,

a lone chair with its lonely shadow,

your shadow with nothing else in the damp seashore

and the dog of the ship among the stars.

Simply, deep in your heart, you don’t remember

the soft steps in the street, the open window —

Then, isn’t he gone? He isn’t gone.

Serene rhythm, heartbeat of a bird —

go to sleep, the breath of a sea soul, go to sleep;

quietly, quietly this rhythm pulls your heart

like the rocking of the moored boat

that is pushed softly by the two fingers

of the moon, the watery moon. Good night.

YANNIS RITSOS-Poems, Selected Books, Volume I

ΘΥΡΩΡΕΙΟ/CARETAKER’S DESK

ΠΕΡΑΣΜΑ

Τους πέρασαν δίπλα στα σύρματα. Δεν ελιχαν πρόσωπα.

Στις πλάτες τους γραμμένοι μεγάλοι αριθμοί. Ο λοχίας

Ψάρευε στο ήσυχο ακρογιάλι. Και το ποίημα επέμενε

μαζί με το ψάρι που άστραψε ψηλά πιασμένο στ’αγκίστρι

ανάμεσα στις κραυγές εκείνων που σώπαιναν. Τίποτα

δεν απότρεψε η μάντισσα με το σγφαγμλενο της κόκκορα.

Στις πλάκες έμειναν οι άδειοι αχινιοί κ’ η λιακάδα.

Passage

They pass them next to the barbwire. They had no faces.

On their backs there were large numbers written. The sergeant

was fishing on the calm seashore. The poem persisted

like the hooked fish shining up in the air

among the yelling of those who kept silent. Nothing was

warded off by the seer and her sacrificed cock.

Empty urchin shells and sunshine remained on the flagstones.

To Koskino

2

Αραχνοΰφαντο λόγο πλέκουν στον ουρανό

τ΄ ανεμοδαρμένα κλωνάρια της Πενσυλβανίας

στο σχεδιάγραμμά τους διαβάζω το άγνωστον.

Νησιώτης ποτισμένος στο σεληνόφως λιόδεντρων

επαναστάτης, μετανάστης, επαγγέλλομαι

τον ονειροκρίτη. Μελετώ Μάγους

τον Van Eyck και τον Bosch, τον Breton

και τον Duchamp. Χαιρετώ άθεους Βουδιστές

του Colorado, αναρχικούς κι αιρετικούς.

Γιορτάζω το ηλιοστάσιον και την επέτειο

κάθε Κομμούνας. Σέβομαι την σκιά του Άθωνα

τις πυραμίδες, την Αφροδίτη.

Χάνομαι στο πλήθος, ξαναβρίσκω τον εαυτό μου

στις αρτηρίες της Βαβυλώνας

στην παλάμη του μέλλοντος

Μανχάτταν 1977

View original post

ΕΛΛΑΣ

Η Μύρινα της Λήμνου, η Καστροπολιτεία των ιπποτών της Ρόδου, το παλαιότερο βυζαντινό κάστρο στην Ελλάδα, και άλλα υπέροχα κάστρα στα νησιά.

View original post 756 more words

Βίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Διαβάζει ο ποιητής.

Στο παιδί μου…

Στο παιδί μου δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Και του μιλούσανε για Δράκους και για το πιστό σκυλί
Για τα ταξίδια της Πεντάμορφης και για τον άγριο λύκο

Μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια

Τώρα, τα βράδια, κάθομαι και του μιλώ
Λέω το σκύλο σκύλο, το λύκο λύκο, το σκοτάδι σκοτάδι,
Του δείχνω με το χέρι τους κακούς, του μαθαίνω
Ονόματα σαν προσευχές, του τραγουδώ τους νεκρούς μας.

Α, φτάνει πια! Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά.

Από τη συλλογή Ο στόχος (1970) του Μανόλη Αναγνωστάκη

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Μανόλης Αναγνωστάκης

View original post